FeaturesInterviewsUitgelicht

Interview Emma Bale: ‘Corona droeg hard bij aan mijn zelfontplooiing’

Foto: Julia & Vincent

Emma Bale heeft een gigantische weg afgelegd op muzikaal en persoonlijk vlak. Haar deelname aan het eerste seizoen van The Voice Kids vormde de start van een uitzonderlijk parcours, dat haar in België niemand voordeed. Naast een nummer één in de Ultratop, stond ze op elk groot Belgisch popfestival, haalde ze al een MIA binnen en trok ze ook in het buitenland de aandacht. Tot afgelopen maandag was de 21-jarige overigens wekelijks op VTM te zien in ‘Liefde Voor Muziek’, het programma dat de perfecte overgang vormt naar haar langverwachte debuutalbum RETROSPECT. We spraken de jonge Belgische popster in Antwerpen en hadden het over het project dat zo nauw aan haar hart ligt.

RETROSPECT komt deze vrijdag uit. Ben jij eigenlijk iemand die veel achteruit of vooruit kijkt?

Sowieso iemand die vooruit kijkt. Ik vind het wel super belangrijk om af en toe achteruit te kijken om te leren uit het verleden door je levenskeuzes te evalueren.

Wat zijn dan de grootste levenslessen die je trok uit de afgelopen jaren?

Levenskeuzes is zo’n groot woord, waardoor het lijkt dat ik een filosofisch antwoord zal geven. Ik heb de afgelopen jaren veel geleerd van mijn ouders, mijn eerste relatie en mijn allereerste gebroken hart. Ik heb geleerd te relativeren, maar het is denk ik ook typisch aan een negentienjarige dat die enkel zwart-wit kan zien. Ik heb nu het grijze ontdekt, zeg maar, en voor mijn eigen geluk leren kiezen door alles wat me ongelukkig maakt ook te skippen. Corona heeft ook heel hard bijgedragen aan mijn zelfontplooiing en ontdekking.

In de zes jaar die je nu actief bent, is er veel veranderd in de muziekwereld. Juich je die evolutie toe of schrikt het jou ook wat af dat alles nu rond streams en likes draait?

Langs de ene kant is het tegenwoordig wel echt makkelijker om te verbinden met mensen. Ik heb echt al heel toffe artiesten en producers uit bijvoorbeeld Canada leren kennen gewoon door sociale media. Er is echter ook een grote keerzijde aan. Ik had wel het geluk dat ik heb mogen proeven van de old school muziekindustrie, waarbij je met een singletje naar de radio ging en hoopte dat het opgepikt wordt. Ik mis dat wel. Misschien zie ik het verkeerd, maar ik heb het gevoel dat er tegenwoordig veel minder authenticiteit schuilt in muziek die op de radio gespeeld wordt. Dat is volgens mij voornamelijk door platformen als TikTok.

Langs de ene kant vind ik TikTok goed omdat jongeren zo leren omgaan met bepaalde onderwerpen en ook zien dat het oké is om anders te zijn. Langs de andere kant denk ik ook dat het enorm veel angst en identiteitsvragen oproept. Als ik bijvoorbeeld kijk naar mijn kleine stiefzusjes, mijn stiefzus van veertien gedraagt en kleedt zich zoals ik. Dat is soms raar om te zien, want toen ik veertien was, zat ik nog buiten te spelen, kampen te bouwen en waren mijn Barbiepoppen net in een doos gestoken. Het is heel gek om te zien hoe kinderen nu heel snel groot worden, vooral op mentaal vlak. Als ik gewoon naar mezelf kijk; ik heb heel lang gewoon mijn mond gehouden en gewoon altijd ja geknikt tot op het moment dat ik wat ouder was. Het is dus zeker een positieve evolutie, maar met keerzijden. Zeker op vlak van muziek, omdat je tegenwoordig bijna een virale TikTok moet hebben om een liedje groot te maken. Dat is misschien wel jammer.

Ik heb heel lang gewoon mijn mond gehouden en gewoon altijd ja geknikt tot op het moment dat ik wat ouder was.

Jij bent zelf ook anders volwassen moeten worden omdat je heel veel dingen hebt moeten missen van je schooltijd. Vind je het jammer dat je niet op dezelfde manier volwassen kon worden als je generatiegenoten?

Ik heb er achteraf gezien niet veel spijt van. Er waren op dat moment wel dingen waarvan ik het jammer vond dat ik ze moest missen zoals bijvoorbeeld mijn proclamatie, maar achteraf heeft het mij wel gemaakt tot wie ik ben. Ik heb op enkele vlakken misschien een voorsprong op andere mensen omdat ik al zes jaar eigenlijk een eigen business heb. Veel artiesten beginnen normaal nu pas en zijn nog super hard aan het ontdekken, terwijl ik daar al veel meer tijd voor had. En ik heb nog steeds zo veel tijd om dingen te doen. Ik ben echt ontzettend dankbaar voor al die kansen die ik krijg, omdat ik me nog veel ga kunnen ontplooien.

Je mocht ook in het buitenland al mooie dingen doen zoals optreden op Pinkpop met Kygo of touren met de Duitse zangeres Lena. Blijft het moeilijk om als Belgische artiest ook in het buitenland iets te verwezenlijken?

Het is sowieso een grote ambitie van mij om in het buitenland te mogen en te kunnen spelen. Dat is best moeilijk omdat heel veel mensen uit de muziekindustrie nog heel ouderwets denken, maar ik denk dat er veel meer mogelijkheden zijn. Zoals bijvoorbeeld een NPR Tiny Desk Concert of COLOR-sessie dat je zou kunnen doen als je geluk hebt, of in contact komt met mensen uit het buitenland door sociale media. Ik zou graag gewoon eens meetouren met een grote artiest doorheen Europa, zo wat zaadjes planten en dan zelf een soort minitour doen. Daarvoor moet corona wel snel voorbij zijn… (lacht)

Er werd al jaren gesproken over je debuutalbum, maar toch heeft het tot nu geduurd. Wat hield je altijd tegen om een project uit te brengen?

Het woord debuutalbum boezemde me al veel angsten in en eigenlijk was het nooit de bedoeling om een album te maken. Althans, ik dacht dat ik daar nog totaal niet klaar voor was. Ik wou graag nog wat ep’s uitbrengen zodat ik wat verschillende hoofdstukken had, maar doordat corona er opeens was, viel alle druk opeens weg. Ik kon daardoor heel open zijn en we zijn zonder druk veel vlotter beginnen werken aan dingen. Op een gegeven moment hadden we ongeveer twintig nummers echt af en werd het te moeilijk om daar vijf nummers uit te kiezen voor een ep. We hadden dat kunnen doen, maar ik heb daar dan heel lang met Eefje (De Visser) en PJ (Coppejans, producer van RETROSPECT) over gebabbeld en ze hebben me aangemoedigd om die stap te wagen.

Het woord debuutalbum boezemde me al veel angsten in en eigenlijk was het nooit de bedoeling om een album te maken.

Was het moeilijk om de volgorde van de nummers te bepalen?

De nummers die geschreven zijn, zijn wel echt opeenvolgend omdat ze autobiografisch zijn. Het is sowieso een verhaal en ik denk dat de volgorde in se niet super veel uitmaakt. Ik had een paar verschillende volgordes, maar uiteindelijk zijn we beland bij de volgorde die het nu is omdat die voor mij het meeste klopt. Ik hoop dat de mensen het ook in die volgorde beluisteren en niet gewoon op shuffle gaan drukken. Nu is het echt een verhaal met een a- en een b-kant, ‘it all makes sense’. De conclusie zit hem echt in het einde.

Je schreef de nummers met heel wat vrienden. Hoe belangrijk is die vriendschappelijke sfeer tijdens het schrijven van nummers?

Het is een enorm lang proces om te zien met wie je goed kunt schrijven, bij wie jij je goed voelt en wie je begrijpt zowel muzikaal als persoonlijk. Ik heb nu een paar personen waarnaar ik graag teruggrijp en de mensen van Promis3 behoren daar ook toe. We zijn al goede vrienden van voor we muziek maakten en nu schrijf ik daar heel erg graag mee. Die kennen mij als persoon en weten alles wat ik heb meegemaakt, dus om teksten te schrijven is dat veel makkelijker, en ook op muzikaal vlak luisteren we naar dezelfde dingen. Als je in de studio duikt met mensen die je totaal niet kent, begin daar maar eens je levensverhaal tegen te vertellen. Ik heb een paar keer met wat Zweden zitten schrijven en dat voelde voor mij alsof ik in een fabriek zat. Ik had niet het gevoel dat ik daar iets authentiek kon schrijven, wat net super belangrijk is voor mij.

Hoe zou jij eigenlijk zelf de zoektocht naar jouw geluid beschrijven? Kende dat proces veel hoogtes en laagtes?

Het was echt met heel veel hoogtes en laagtes. Er waren heel wat mensen die op mijn pad kwamen die ik vertrouwde, wat uiteindelijk een verkeerde gok was. Ik heb echt heel veel lessen geleerd en dat heb ik dan in muziek gegoten. Ondertussen heb ik een echte ‘peace of mind’, wat mij een algemene rust geeft en waardoor ik dingen rondom mij kon plaatsen.

Je werkte lang intensief aan je nummers en liet ze nog maar aan een zeer beperkt aantal mensen horen. Heb je wat schrik om dit persoonlijke album op de hele wereld los te laten?

Ik ben vooral super zenuwachtig om het eindelijk te delen en ik hoop dat veel mensen zich zullen herkennen in mijn nummers of er steun uit halen, want dat is uiteindelijk ook het doel van muziek maken voor mij. Het is tegelijkertijd ook super beangstigend omdat ik hoop dat ik leuke reacties krijg en dat het album mensen plezier doet. De grootste schrik van elke artiest is denk ik dat het album niets zou doen en dat het in vergetelheid belandt. Ik ben een mega grote overthinker dus ik blijf gewoon denken over al die dingen. Ik weet dat het album niet zomaar zal passeren, maar het blijft enorm spannend. Aangezien ik nog nooit een album heb uitgebracht, weet ik ook niet goed wat ik moet verwachten. Ik heb zo lang aan dat album gewerkt, dat ik schrik heb dat ik daarna in een zwart gat val.

Ik weet dat het album niet zo maar zal passeren, maar het blijft enorm spannend.

Het album is visueel heel mooi omkaderd. Hoe zou jij de visuele invulling in het algemeen omschrijven?

Zowel in mijn videoclips als op mijn foto’s wil ik zo veel mogelijk van mezelf steken en mijn verhalen visueel vertalen. Ik kreeg al veel vragen over de clip van “mind games” en ze vroegen vooral of dat echt gebeurd is. Dat is eigenlijk geen echt verhaal, maar dient vooral om context te scheppen en uit te drukken wat het nummer voor mij belichaamt. Met de videoclip van “greedy” is dat net hetzelfde. Ik zou nooit zomaar beginnen dansen omdat ik daar iets te schuchter voor ben, maar het gaat net over dat escapisme en jezelf goed voelen. In de video probeer ik altijd de extra push te geven om mijn verhalen echt verteld te krijgen. Ik heb over mijn albumcover al heel wat opmerkingen gekregen en iedereen vroeg zich af of ik effectief zo lenig ben. (lacht) Eigenlijk ben ik dat totaal niet en wilden we er vooral wat speelsheid in krijgen.

Vond je snel de mensen die artistiek dezelfde visie hebben als jij?

Ik werk het liefst met mensen waar ik zelf naar opkijk. Bob Jeusette (regisseur van “mind games”) is bijvoorbeeld iemand waar ik al heel lang mee wilde werken omdat ik zijn ensceneringen altijd enorm bewonderenswaardig vind. Als ik met iemand samenwerk, wil ik die kunnen vertrouwen en dat is ook zo met fotografen. Er moet altijd een algemeen concept zijn, maar ik geef mensen waarmee ik werk ook veel vrijheid. Ik koos die mensen voor die reden, wat niet wilt zeggen dat ik geen inspraak heb. Ik vind het leuk dat ze mijn verhalen kunnen aanpassen naar hun visie en hetgeen zij daar in zien. We zijn allemaal altijd super tevreden geweest over de samenwerkingen en ik vind het gewoon zeer leuk om te zien hoe anderen mijn verhalen visueel interpreteren.

Je hebt je tour al enkele keren moeten uitstellen, maar moest je nu een show kunnen geven, hoe zou die er uitzien?

Ik zou zo veel willen doen en het liefst had ik een arena waar ik bijvoorbeeld vuurwerk zou kunnen afsteken. We zitten echt al heel lang na te denken over wat we willen doen en het liefst willen we die rauwe en artistieke wereld die we met de videoclips schepten ook op het podium creëren. Mijn beste vriendin is een professionele danseres, dus het is misschien ook leuk om iemand erbij te nemen op dat vlak. Qua muziek gaan we de band met iemand extra uitbreiden om het nog meer een ‘live’-gevoel te geven. In popmuziek worden vaak backingtracks gebruikt en doordat we vroeger maar met drie waren, had ik altijd het gevoel dat er te veel meeliep op een bandje. We hebben recent een paar coronaproof repetities gehad en ik had echt een super goed gevoel. Het is zeker de bedoeling om er iets van spektakel of verhaal in te steken, maar omdat het nog zo ver van mijn bed lijkt, is het nog maar bij zwevende ideetjes gebleven. Het gaat in ieder geval anders zijn dan alles wat ik al heb mogen doen.

Wat wil je live dan graag toevoegen aan je nummers?

Nummers op een plaat zijn bijna altijd anders in het echt en de plaat klinkt op enkele moment inderdaad redelijk rustig. In het echt ga je de drums voelen, we gaan de backing vocals nog wat meer naar voren duwen en ik wil de prachtige pianopartijen ook extra benadrukken. Ik wil gewoon een 3D-versie maken van de plaat en de mensen laten voelen wat die plaat betekent. Iedereen moet de zaal verlaten met een glimlach op hun gezicht en een voldaan gevoel.

RETROSPECT komt deze vrijdag uit en is beschikbaar voor pre-order. Tickets voor de shows in het najaar zijn reeds in verkoop.

1342 posts

About author
Certified pop-slet
Articles
Dit vind je misschien ook leuk:
LiveRecensies

blackwave., Emma Bale & Charles @ Werchter Parklife: Met wisselend succes, maar telkens goed geëindigd

Ondanks dat de optredens van donderdag letterlijk in het water vielen, mochten we op vrijdag opnieuw de festivalweide van Werchter betreden. Het…
FestivalnieuwsMuzieknieuwtjes

Zwangere Guy, Compact Disk Dummies, Ruben Block en meer naar WERCHTER PARKLIFE

Rock Werchter mag dan wel niet doorgaan, net als vorig jaar komt de organisatie met een alternatief. De Zomerbar van vorig jaar…
AlbumsRecensies

Emma Bale - RETROSPECT (★★½): Waar staan de kruiden?

In 2014 neemt een 14-jarige Emma Balemans deel aan The Voice Kids. Ze wint de talentenjacht niet, maar een paar maanden later drukt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.