AlbumsRecensies

Touché Amoré – Lament (★★½): Al te familiair

Posthardcore heeft altijd al een dubieuze naklank gehad. Voor Touché Amoré pakt deze stijl goed uit, en ook soortgenoten als La Dispute en Thrice behoren tot de absolute top van het genre. Toch zijn er heel wat bands, en dan vooral nieuwkomers, die niet echt het voorplan hebben gehaald. De eerdergenoemde succesverhalen zijn dat vooral doordat ze doorheen hun carrière zijn blijven evolueren, zonder daarbij hun eigen geluid en gevoel te verwaarlozen. Ook hebben ze zich kunnen onderscheiden met herkenbare zanglijnen die steeds een gevoelige snaar raken bij fans.

De verhalen van Touché Amoré en La Dispute zijn enigszins met elkaar verweven, en dat hoor je ook. Het werk van Touché Amoré is evenwel iets meer rechtdoorzee en minder emotioneel geladen. Dat zorgt voor stevigere songs, maar het opgedreven tempo maakt ze ook iets lichter verteerbaar. In 2016 bracht het vijftal Stage Four uit en dat mag toch wel hun voorlopig hoogtepunt genoemd worden. De pijnlijke persoonlijke touch van zanger Jeremy Bolm zorgde voor een meeslepend en mooi album. Het is die evolutie die de groep een plaatsje op de posthardcore-erelijst verwierf.

Een sterk album opnemen is een prestatie op zich, en met Stage Four is dat zeker gebeurd. Vaak is het maken van een evenwaardige opvolger echter een nog veel lastigere taak, en helaas moeten we hier vaststellen dat dat niet volledig is gelukt. Lament staat opnieuw in het teken van de emotionele toestand van Jeremy Bolm, maar heeft toch een andere insteek gekregen. Deze nieuwe richting werd al duidelijk met “Reminders”, een single waar we niet echt wild van werden. De opgehaalde herinneringen worden niet allemaal voorzien van een donkere bijklank; de groep bedient zich ook van positieve energie. Net zoals de muziekvideo kunnen we dit alles kunnen we wel waarderen, maar het refrein is wel erg braaf en begeeft zich in simplistische, meezingbare sferen die we niet van Touché Amoré gewend zijn.

De overige singles, “I’ll Be Your Host” en “Limelight”, zijn andere kost en schuiven opnieuw de donkere kant van de groep naar voren. “Limelight” klokt af op een bovengemiddelde vijf minuten en bevat gastzang van Andy Hull (Manchester Orchestra), die voor wat extra diepgang zorgt. De pijn is te voelen in deze emotioneel geladen nummers, en door het tempo af en toe naar beneden te halen zorgt Touché Amoré ervoor dat het niet allemaal te luchtig wordt. Deze momenten vormen dan ook het gros van de hoogtepunten op deze plaat. “Come Heroin” lijkt initieel dezelfde richting uit te gaan, maar er volgt al snel een doorstart die de geladen sfeer onmiddellijk doet verdwijnen. Dit was niet wat we verwachtten, maar na enkele luisterbeurten blijkt het toch een van de sterkere songs.

Helaas staan er te veel nummers op Lament die het kwaliteitslabel van de voorganger niet halen. Tussen voltreffers als “Exit Row”, “Savoring” en “Deflector”, die zowel vocaal als instrumentaal scherp uit de hoek komen, staat ook pakweg “Feign”, dat die scherpte volledig mist. In het langzame “A Broadcast” blijft het dan weer wachten op een uitbarsting die nooit echt komt. Afsluiter “A Forecast” is in hetzelfde bedje ziek; een climax volgt hier uiteindelijk wel, maar deze wordt overschaduwd door de veel te brave start.

Wat ontzettend jammer dat Touché Amoré de lijn van het ijzersterke Stage Four niet kan doortrekken op deze nieuweling. Enkele zwakkere nummers halen het niveau van de langspeler te ver naar beneden. Er zijn evenwel sterke songs te vinden, maar dit soort wisselvalligheid zijn we van Touché Amoré niet gewend. Het zou ons niet verrassen als de fans deze plaat goed onthalen, want op muzikaal vlak is er niet erg veel veranderd. We kunnen echter niet ontkennen dat er een verlies van kwaliteit te horen is. Lament zal bij ons helaas niet in de eindejaarslijstjes te vinden zijn.

Website / Facebook

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

Dit vind je misschien ook leuk:
Nieuwe singlesOntdekkingen van "Den Beir"

Nieuwe single Mud Whale - "French Roast"

Posthardcore lijkt een afgeleid genre dat stilaan uitgemolken leek te zijn. Zo nu en dan staat er dan eens een verrassende naam…
AlbumsRecensies

Mannequin Pussy - Perfect (★★★★): Ep van de grote doorbraak?

Mannequin Pussy maakt al even furore met stevige punk, en zijn live een fenomeen. Dat bewezen ze reeds op Belgische bodem met…
AlbumsFeatured albumsRecensies

Fiddlehead - Between the Richness (★★★★): Ingebeelde liefde die wordt omgezet naar muziek

Een recept staat of valt met de juiste combinatie van een aantal ingrediënten waarvan de individuele kwaliteit ook niet mag ontbreken. De…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.