Albums, Recensies

Deftones – Ohms (★★★★): Astrale brutaliteit

Wie rond de eeuwwisseling in een gekke band speelde met laaghangende gitaren en zware riffs die evengoed gebruikt konden worden als hiphopsamples, schaamt zich wellicht voor zijn muzikaal verleden. Het is namelijk onvermijdelijk dat zo’n band bestempeld wordt als ‘nu-metal’, een genre dat niet al te best ouder geworden is. Toch zijn er enkele legendarische groepen uit voortgekomen die na meer dan twintig jaar nog steeds vernieuwend klinken. Het Californische Deftones is een van die uitzonderingen.

Na de succesvolle jaren negentig met cultdebuut Adrenaline en het baanbrekende Around the Fur, kwam het viertal in het jaar 2000 tot een kritisch en commercieel hoogtepunt met magnum opus White Pony. Het album staat bekend als een keerpunt in hun carrière dat de basis gelegd heeft voor het experimentele geluid waar de band nu mee verbonden is. Ditzelfde geluid horen we ook op Ohms, hun gloednieuwe plaat. Geweldig nieuws dus voor de gemiddelde Deftonesliefhebber, maar ook de fans van het eerste uur hoeven zich geen zorgen te maken; een aantal zwaardere nummers zullen bij sommigen onder ons ongetwijfeld nostalgische gevoelens veroorzaken. Chino en co scheren opnieuw hoge toppen door ons het beste van beide werelden te schenken.

De leden van Deftones hebben in het recente verleden echter ook een dieptepunt bereikt, toen bassist Chi Cheng in 2008 door een zwaar auto-ongeval in een coma terechtkwam. Na een strijd van maar liefst vijf jaar overleed hij door een hartstilstand. Ondanks deze tragedie zijn de overige leden niet bij de pakken blijven zitten en bleven ze continu de grenzen van metal aftasten; hun harde werk resulteerde in Diamond Eyes en Koi No Yokan. Met Gore uit 2016 klonk de band volwassener dan ooit, en hoewel de groove niet altijd aanwezig was, bleek er geen gebrek te zijn aan creativiteit. We zijn nu vierenhalf jaar later en klaar voor een nieuw avontuur. Singles “Ohms” en “Genesis” stelden alvast niet teleur.

‘In het begin schiep Stephen de riff.’ Dit is geen Hebreeuws Bijbelvers uit Genesis 1:1, maar net als altijd bevat de eerste track van een Deftonesalbum, in dit geval “Genesis”, een explosieve set riffs van Carpenter. Chino Moreno’s onmiskenbare vocalen en mystieke teksten verduidelijken nog eens dat de band terug is van weggeweest: ‘I said we’re climbing out of the ashes / We’re miles beyond the sound’. Mijlen voorbij het geluid zijn ze ongetwijfeld: door de jaren heen hebben ze steeds vaker shoegaze en elektronica gecombineerd met zware en creatieve riffs. Het dromerige “Error” is daar een schoolvoorbeeld van.

De toetsen van dj Frank Delgado zijn zeer aanwezig en vormen dan ook een fundament op zowat elke track. Zo vult hij de laatste minuten van “Pompeji” met meeuwengeluiden en astrale effecten. Hoewel dit op het eerste gezicht niet zo origineel klinkt, is het meer dan welkom. Ditzelfde geluid is de inleiding voor “This Link Is Dead”, maar meteen daarna voert Stephen een pick slide uit. De hel breekt los. We gaan van de Italiaanse vulkaanattractie naar een emotionele, bijna rappende Chino. Ook al schrijft de zanger meestal raadselachtige zinnen, het is overduidelijk dat hij verbeten is: ‘That shit means nothing / My heart is cold’. Samen met het ruwe “Radiant City” had dit lied evengoed op Adrenaline kunnen staan. De tijd waarin Chino bijna onverstaanbare teksten vanuit zijn badkamer opneemt terwijl scheurende gitaarklanken door de speakers knallen lijkt plots niet meer zo ver weg. 

Ondanks het postrockgeluid zijn de rapelementen van de groep nog steeds hoorbaar in de muziek. Dit merken we op tijdens Urantia”, waarop een obscure sample te horen is in de brug die gelijkenissen vertoont met de stijl van supergroep Deltron 3030. Hun nummer “Virus” blijkt dan ook een van de liedjes te zijn die zanger Moreno beluisterde tijdens de opnames van het nieuwe album. “The Spell Of Mathematics” is verreweg de meest bombastische track. Het bevat ook een van de betere refreinen, dat een tijdje blijft rondhangen in je hoofd. Elk instrument pas perfect in de mix en dat is allemaal te danken aan de geweldige producer, Terry Date. We zouden haast denken dat we Pink Floyd horen bij het ritmisch klappen terwijl de muziek op het einde vervaagt. Dat belooft alleszins voor optredens. 

Ohms is een logische opvolger in de Deftonesdiscografie. De ‘Radiohead van de metal’ klinkt opnieuw evenzeer brutaal als atmosferisch, maar ook de originaliteit ontbreekt niet. Chino Moreno blijft bewijzen dat hij naast andere vocale stijlen ook nog verstand heeft van schreeuwen, en dat voor iemand die naar eigen zeggen zijn stembanden vroeg in zijn carrière heeft aangetast door overmatig touren. In vergelijking met voorganger Gore is de productie een stuk ruiger. Misschien is dat nu juist wat Ohms meteen zo aanstekelijk maakt, in tegenstelling tot recentere platen die aantrekkelijker werden hoe vaker je luisterde. We kunnen dus met volle overtuiging zeggen dat producer Date de perfecte balans gevonden heeft tussen het oude werk van de groep en haar meest recente releases.

Niet elke artiest slaagt er in om verrassend uit de hoek te komen zonder volledig af te wijken van hun oorspronkelijk geluid. Natuurlijk is Deftones een band die blijft groeien en evolueren, een band die onmogelijk terug te brengen is naar één geluid of stijl. Met Ohms is het viertal klaar om opnieuw een generatie muzikanten te beïnvloeden en genres te verenigen. Tickethouders van Graspop hebben reden om uit te kijken naar een optreden van de band in Dessel eind juni 2021.

Instagram / Twitter / Facebook

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

25 september 2020

About Author

Timon De Zwaef


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief