Albums, Recensies

Tricky – Fall To Pieces (★★★): Duistere pijn die wat intensiteit mist

Tricky gaat al even mee en zo is Fall To Pieces het dertiende album van de Brit. De langspeler die de grootste indruk naliet, is wellicht nog steeds het debuutalbum. Toch bracht de muzikant nog veel sterke albums uit sinds 1995. Doorheen zijn carrière werkte hij samen met ontelbaar veel andere artiesten gaande van Martina Topley-Bird (eveneens de moeder van zijn ondertussen overleden dochter) en Björk tot Terry Hall en Grace Jones. Toch kennen velen hem wellicht van zijn samenwerkingen met Massive Attack zoals “Karmacoma“. Afgelopen maanden werkte Tricky regelmatig samen met Marta Złakowska en ook op het nieuwe album neemt zij een belangrijke positie in. Ook de Deense Oh Land is op twee nummers te horen.

Fall To Pieces begint met single “Thinking Of” (en zo krijgen we Marta al meteen te horen). Toen het als single uitkwam, bleven we wat op een hongertje zitten doordat het lied niet echt ergens heen ging. We hoopten dat het ietwat duistere lied dan misschien een opzet gaf naar het tweede lied en de rest van het album. De spanning wordt inderdaad doorgetrokken op “Close Now” en daar krijgen we naast de zachte vocals van Marta ook de hardere stem van Tricky te horen. Het lied is even spannend als een goeie horrorfilm en de subtiele gitaar en strijkerachtige geluiden creëren het gevoel dat de hel zomaar even zou kunnen losbarsten. Dat gebeurt jammer genoeg niet.

Triphop, het hokje waarin Tricky vaak wordt geduwd, heeft vaak iets duister, maar dat is buiten “Running Off” gerekend. Het nummer begint met een eerder zuiderse gitaar waardoor de muzikant weet te verbazen en dat doet hij opnieuw wanneer het toch omslaat naar een meer typische triphop sound. Hier stoten we weliswaar op een probleem dat eigenlijk vaak terugkeert. Het nummer is zeer kort, iets dat de afgelopen jaren wel vaker voorkwam bij Tricky. Wanneer we denken aan de muziek van andere triphoppioniers zoals Massive Attack, Portishead en in eigen land Hooverphonic in hun beginjaren, dan constateren we dat die hun nummers vaak bovengemiddeld lang zijn. Logischerwijs is er niets mis met een streepje muziek van slechts tweeënhalve minuut, maar de liedjes voelen meer dan eens onaf aan doordat ze zo kort zijn.

Iets langer en bijna bloedstollend is “Hate This Pain”. De piano jaagt je bijna de stuipen op het lijf en ook de donkere stem erbij die klaagt over ‘this fucking pain’ is ietwat angstaanjagend, maar komt daardoor net zo hard binnen. De weinig gevarieerde tekst wordt op verschillende manieren gebracht door Tricky en Oh Land en ook de viool voegt hier weer extra gevoel toe aan de muziek. Het klinkt allemaal vrij simpel, maar is enorm goed afgewogen waardoor er een goed geproducet en sfeervol geheel ontstaat. Daarnaast zijn er nog verschillende nummers met pijnlijke teksten, zoals op “Like A Stone” waar er gezongen wordt dat drugs geen effect meer heeft.

Single “Fall Please” was catchy te noemen en ook nummers als “Chills Me To The Bone” overtuigen vlot bij een eerste luisterbeurt. Een lekkere beat als basis en kapstokgewijs worden daar andere instrumenten aangehangen. Bovendien nemen nummers meer dan eens onverwachte wendingen zoals bij die laatst vermelde het geval is. Hoewel er in elk lied apart zo nu en dan een twist zit, gebeurt dit op macroschaal minder. Het album voelt mogelijks wat teveel aan als liedjes die heel sterk op elkaar lijken. Het ene is wat rustiger en het andere vrij catchy, maar de sound en sfeer van het album werd eerder al vrij snel beschreven. Gedurende een half uur bevind je je in dezelfde sfeer.

Dertien is een getal vol ongeluk, maar het dertiende album van Tricky is in ieder geval geen ongelukje. Veel nummers bevatten hier en daar een twist en de afwisseling tussen Tricky’s grauwe stem en de zachte zang van Marta zorgt voor een mooi contrast wanneer ze zingen over onder andere pijn. De muziek doet zeker en vast een bepaalde sfeer ontstaan, maar deze is doorheen het album grotendeels dezelfde. Doordat verschillende liedjes opvallend kort zijn ontstaat er een gevoel dat het soms wat meer/langer mocht, maar al bij al zit elk nummer wel goed in elkaar en is de muziek vaak diepgaand.

Facebook / Instagram / Website

Ontdek nog meer nieuwe muziek op onze Spotify.

4 september 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief