Neck Deep spant al enkele jaren de kroon in de categorie ’totaal vergane gloriën waar we ooit aan verknocht waren’. In de nadagen van onze puberteit luisterden we naar hoe de Welshmen teksten over kalverliefde en gebroken harten drapeerden over een interessante laag poppunkgeluid met hardcore-invloeden. Inmiddels hebben de heren hun ambitie om muzikaal iets nieuws te doen opgegeven, en die ingeruild voor inspiratieloos gebeuk en geplastificeerd stemgeluid. Daar het vijftal zich in de laatste maanden vooral bezighield met het showen van hun laatste G-Startruitje met bijhorend kettinkje op de sociale media, verwachtten we weinig van wat de heren vandaag op ons loslieten.
Die vrees blijkt volledig terecht als we ons door de eerste seconden van “Lowlife” wurmen. Dani Washington goochelde ooit met razendsnelle fills en breakdowns, maar wordt nu de mond gesnoerd, alsof hij vorige week voor het eerst een initiatie slagwerk heeft gekregen. Ook het gitaarspel klinkt frustrerend infantiel, en vertikt het om het nummer de dynamiek van weleer mee te geven. Het stemgeluid van Ben Barlow is daarnaast nog meer bewerkt dan anders, en klinkt als dat van een koorknaap die in een lege buis Pringles staat te zingen. “Lowlife” vertelt ons een verhaaltje over twee misfits en hun kijk op de grijze maatschappij. Neck Deep doet er alvast alles aan opdat we niet benieuwd zouden zijn naar het verdere verloop.
Het vervolg van dit verhaal wordt gebundeld op All Distortions Are Intentional, Neck Deeps vierde langspeler die op 24 juli gereleaset wordt.
Volg ons op Spotify voor meer nieuwe muziek.
