Slam Dunk Fest Belgium 2025: Alley-oop

Slam Dunk is al jaren een begrip in Europa als het aankomt op gitaarmuziek. Wat begon als een muzieklabel, groeide uiteindelijk uit tot de organisator van een van de bekendste gitaarfestivals in het Verenigd Koninkrijk. Als dagfestival in Leeds en Hatfield was het afgelopen weekend wederom een groots succes en op die golf surfen ze tegenwoordig graag verder in andere contreien. Onder meer in Frankrijk, Italië en Nederland vindt het festival op iets kleinere schaal plaats en in dat illuster rijtje aan landen prijkt dit jaar ook België. In de Trix vond gisteren een eerste indooreditie plaats met een drietal Slam Dunk-veteranen en (lokaal) opkomend geweld op de planning.

Dad Magic @ Café

Het is altijd fijn als lokale bands speelkansen krijgen op festivals met een redelijke reputatie. Dat siert niet alleen mooi het cv, maar geeft ook de mogelijkheid om een nieuw publiek aan te boren. Voor het Gentse Dad Magic dromde het volk in ieder geval mooi samen om de avond met een kickstart te lanceren. In een niet al te ver verleden stelden we het vijftal nog voor in onze ‘Grote Beren van Morgen’-rubriek en de sprongen die ze sindsdien hebben gemaakt, zijn toch wel opmerkelijk te noemen. Dad Magic speelt standvastiger, heeft bakken vertrouwen en haalt met momenten nog net iets steviger uit. Het nog wat statische publiek leek haar energie te willen doseren, al was dat des te meer munitie voor frontman Sven Aerts om wilde sprongen te maken. Voor wat stevige oorsuizingen kon Dad Magic dus al voor zeven uur zorgen.

Zebrahead @ Zaal

Een Slam Dunk-affiche zonder Zebrahead? Dat is quasi onmogelijk. In de geschiedenis van het festival speelden er maar weinig bands zo vaak op het festival als de groep uit Californië. Op deze eerste editie van Slam Dunk Belgium kon dit gezelschap dus onmogelijk ontbreken en als opener van de Grote Zaal kreeg het toch al een behoorlijk aantal op de been. Zebrahead ging bij zijn rentree in België gelijk voor een hoop sfeer, al bleef de respons bij het openingsnummer “When Both Sides Suck, We’re All Winners” op de vlakte. Adrian Estrella was gelukkig niet verlegen om zonder pinken een paar trucjes van de foor boven te halen om het publiek aan zijn kant te krijgen. Vroeg in de set kwam Estrella het publiek in om tijdens “We’re Not Alright” een sitdown te orkestreren en niet veel later volgde nog een wall of death en wat vriendschappelijk meewiegen. Vermakelijk was Zebrahead zonder meer, maar echt feilloos was het op muzikaal vlak niet per se. Slechts uitzonderlijk kwamen de gitaren er goed door en hadden we het gevoel dat het de groep menens was. Voor de rest sudderde Zebrahead tussen gimmick en cliché.

SPARE KID @ Café

Voor SPARE KID uit Rijkevorsel is het Trix Café geen onbekend terrein. Met een eigen show en een optreden op We Are Open kennen ze de uithoeken van het podium inmiddels blindelings. Op Slam Dunk Belgium mochten ze een derde maal aantreden en het voelde wederom als een thuismatch. Voor een groot stuk kwam dat door de hoge concentratie aan Kempenaars die ervoor zorgden dat de faciliteiten uitpuilden. SPARE KID speelde met een goede strakheid en liet de luchtigheid vooral over aan de bindteksten. Daarin verklapte de band deze zomer met iets nieuws op de proppen te komen, waar ze ons ook direct een voorsmaakje van gaf. De grote sympathie die er voor de band was, straalde ook af op de bandleden die zichtbaar genoten van het optreden. In de Kempen zal het zo snel niet stil worden als je het ons vraagt, en dat is de verdienste van bands als SPARE KID.

Neck Deep @ Zaal

Neck Deep komt opnieuw op dreef. Na de release van zijn vijfde album vorig jaar trok de band eropuit en maakte hij onder meer zijn opwachting op Rock Werchter. Na een welgekomen rust schiet het geliefde vijftal uit Wales nu weer op gang. Afgelopen week trakteerden ze op een nieuwe single, en in het kader van de Slam Dunk-tour spelen ze een handvol shows. Dat er een heleboel mensen voor Neck Deep een ticket hadden gekocht, bleek uit de leuke sfeer die in de zaal hing. Het duurde immers niet lang vooraleer de eerste fans op handen werden gedragen en er geanimeerd werd meegezongen. Op de een of andere manier voelt Neck Deep voor heel wat mensen als thuiskomen en toch had je gisteren nooit echt het gevoel dat ze op nostalgische emoties kickten. Ze hielden de vaart er goed in en aarzelden niet om zelfs na “Kali Ma” met “Gold Steps” het tempo hoog te houden.

Neck Deep speelde geroutineerd en zonder gekkigheden. De focus lag vooral op de ‘classics’, en die werkten zonder verrassing het beste. Tijdens “She’s a God” kregen we de gebruikelijke ‘girl pit’, voor “We Need More Bricks” werd er met vingers gewezen naar de idioten die het voor het zeggen hebben en bij “Dumbstruck Dumb**k” werd die middelvinger nog net iets furieuzer omhoog gestoken. Neck Deep koos dus niet de moeilijkste weg en dat bleek de juiste keuze te zijn om de Trix in te palmen. Na het duivelse kerstnummer “December (Again)” werden de stembanden schor geschreeuwd met het onvermijdelijke “In Bloom”. Antwerpen kreeg dus exact waarvoor het gekomen was van Neck Deep. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Mouth Culture @ Café

In het Verenigd Koninkrijk geloven ze ten volle in het potentieel van Mouth Culture. In zekere zin kunnen we die stemmen volgen, want het viertal heeft wel degelijk wat nodig is om zich naar de top te kunnen boksen. In de eerste plaats hebben ze een juiste energie en ingesteldheid om grote en kleine podia te kunnen platspelen en in tweede plaats (en weliswaar van minder groot belang) stralen ze als viertal gewoon een zekere coolheid uit die ons wat doet terugdenken aan Bring Me The Horizon. De band rond Oliver Sykes en co. heeft overigens ook muzikaal een grote invloed op Mouth Culture, althans toch zeker het recentere materiaal. Het enige wat ze nog wat lijken te missen, is een nummer waarmee ze ons kunnen omverblazen. “Ratbag”, het laatste nummer in de set, had alvast wel wat in zich en was het type dynamiet dat ze nog wel vaker mogen bovenhalen. De mond-tot-mondreclame zal vroeg of laat wel op gang komen voor Mouth Culture.

The Used @ Zaal

Voor het laatste optreden van The Used in ons land moeten we een tijdje terug in de tijd, meer bepaald naar 2013. Best wel straf voor een band die door de jaren heen gewoon is blijven verder touren en muziek uitbrengen. In ieder geval werd het een weerzien waar reikhalzend naar werd uitgekeken. Even druk als bij Neck Deep was het iets na tien uur niet meer, maar er was nog volk genoeg om er een waar feestje van te maken. The Used ging daarvoor een beetje kriskras door zijn oeuvre. Opperhoofd Bert McCracken stak meermaals zijn middelvinger op, maar kon vocaal lange tijd toch een minder grootse indruk maken. Pas halfweg leken zijn stembanden opgewarmd en kon hij de luidheid van zijn compagnons op het podium meester zijn. De vonk met het publiek sprong bijgevolg niet in een handomdraai over, al waren er uiteraard wel nog genoeg diehards om voor energie te zorgen. Pas bij “The Taste of Ink” kreeg The Used ook de rest van de zaal mee, maar toen waren we al in de slotfase aanbeland. Het werd een optreden waar we gemengde gevoelens aan overhouden: blij dat de groep nog eens in België was, maar een echte coup de foudre was het deze keer niet.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!