Albums, Recensies

Beach Slang – The Deadbeat Bang of Heartbreak City (★★★): Rock ‘n’ roll blijft immer opwindend

Het is alweer vier jaar geleden dat Beach Slang nieuw materiaal uitbracht, tenzij je Everything Matters but No One is Listening meetelt. Maar aangezien die plaat volledig uit covers van hun eigen werk bestaat, laten we die eventjes voor wat het is. We moeten terugkeren naar A Loud Bash of Teenage Feelings uit 2016, dus het werd tijd voor wat nieuws, dacht James Alex. De band uit Pennsylvania wisselde al verschillende malen van bandleden, waardoor Alex als enig origineel lid overblijft. Hij wordt geflankeerd door Aurore Ounjian, die ook gitaar en zang op zich neemt,  Scott Schoenbeck van Dashboard Confessional op de basgitaar en Gee Lima op de drum.

Trekker Alex wou met dit album een nieuwe richting uitslaan. De naar punkrockstandaarden zachte punkrocknummers worden vervangen door vuile gitaarriffs. ‘Guitar, bass and drums: played loudly,’ zo stellen ze zichzelf voor. We begrijpen waarom, want Alex sleurt met gemak zwoele riffs uit zijn gitaar en de drum voelt levendig en jong. Dat alles samen resulteert in een rockalbum dat net uit de seventies en eighties lijkt te komen. The Deadbeat Bang of Heartbreak City is zeer catchy en bovendien zeker geschikt voor wanneer je een middag vol rock ‘n’ roll-sentiment wil beleven.

Met leadsingle “Bam Rang Rang” werd al snel duidelijk dat Beach Slang een andere koers uitvaart. Het nummer opent met een schreeuwende gitaar en een zeer strakke drum- en baspartij. Alex laat zijn ruwe stem grauwend tekeer gaan tot het nummer plotsklaps van koers verandert. Opeens verandert onze schreeuwende gitaar in een smerig riffmonster. Na een ruime minuut aan Black Sabbath-aandoend lawaai te horen eindigt het al zo abrupt als het van koers wisselde. Beach Slang reeg hiermee twee verschillende nummers aan elkaar en het klinkt nog goed ook.

The Deadbeat Bang of Heartbreak City bouwt voort op het elan van die leadsingle. Al vanaf de intro krijgen we steviger gitaargeweld voorgeschoteld. “Stiff” wint de prijs voor vuilste gitaarriff van het album. Ook “Let It Ride”, “Born to Raise Hell” en “Sticky Hands” voorzien ons van gelijkaardig geschreeuw en luide gitaren. Hun tweede single van het album, “Tommy in the 80’s”, onderscheidt zich dan weer door enerzijds een funky groove – te danken aan wat blaasinstrumenten – en anderzijds het constante herhalen van de twee woorden ‘Tommy alright’. Misschien was hij de lyrics vergeten in de studio? Pal in het midden van het album verschijnen er twee rustige akoestische nummers. Niet dat we rust en strijkers niet appreciëren, maar de nummers voelen er jammer genoeg een beetje ongemakkelijk tussen gefriemeld.

Uiteindelijk levert Beach Slang met The Deadbeat Bang of Heartbreak City een degelijke, maar ook wisselvallige plaat af. De plaat heeft zijn uitschieters, maar sommige nummers voelen veel te gelijkaardig aan. Toch leggen we het album met plezier nog een keer op, want vervelen deed het ons nooit. Rock ‘n’ roll blijft als puntje bij paaltje komt immer opwindend.

Beach Slang heeft momenteel nog geen shows gepland in Europa.

Facebook

10 januari 2020

About Author

Jan-Willem Declercq


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief