Features, Instagram, Uitgelicht

De 20 beste albumhoezen van 2019

Ieder jaar komen er tal van fijne albums uit. Het centrale punt bij zo’n album is vanzelfsprekend de muziek, maar ook het oog wil wat. Zo doet iedereen zijn best om een prachtige hoes te voorzien bij zijn meesterwerk. De een is al meer geslaagd dan de ander, maar wij gingen op zoek naar twintig heel mooie hoezen van albums die in 2019 verschenen. De een bevat een prachtige foto, de andere een geweldige tekening of gewoon een heel doordacht concept kan er ook voor zorgen dat een albumhoes je aanspreekt. Twintig platen in een willekeurige volgorde, je vindt ze alle twintig hieronder.

Tropical Fuck Storm – Braindrops

De hoezen van Tropical Fuck Storm complementeren altijd perfect de muziek die ze maken. In tegenstelling tot de hoes die ze gebruikten voor A Laughing Death In Meat Space werd de cover voor Braindrops op aanvraag van de band zelf gemaakt door artiest Joe Becker. Zanger Gareth Liddiard had speciaal gevraagd om er geen piemels in te verwerken, maar Becker kon zich toch niet bedwingen. Bij deze, zoek de eenzame piemel!

Weyes Blood – Titanic Rising

Titanic Rising van Weyes Blood scoorde een hoge plaats in onze album top 50, maar ook de dromerige albumhoes kan tellen. In ons interview dat we eerder dit jaar met haar hadden, vertelde ze dat de slaapkamer daadwerkelijk ik een zwembad gebouwd is. Verder heeft de hoes ook een symbolische betekenis: ‘Alles op de foto geeft onze hedendaagse cultuur weer: de film- en tv-sterren, de muzikanten, de posters op de muur. We tonen de slaapkamer als een heilige plek van een adolescent, de plek waar ze vaak het gelukkigst zijn. Aangezien die kamer volledig onderwater staat, geven we de adolescentie weer als een gezonken droom.’ Benieuwd hoe de hoes tot stand kwam? Er staat een making of op YouTube.

The Murder Capital – When I Have Fears

Weinig bands die hier op de redactie zoveel van zich hebben laten horen als The Murder Capital met hun debuutplaat. Volgens ons een geweldig debuut en deze Engelsmannen presenteren daar bovenop nog eens een prachtige foto op de hoes. Schuilen voor een (zand)storm is iets wat we allemaal wel eens (figuurlijk) moeten doen en deze hulpeloosheid voel je ook bij het beluisteren van de plaat.

Eartheater – Trinity

trinity eartheater

Eartheater is een artiest die je niet al te makkelijk kunt beschrijven omdat het een performanceartiest is. Op de hoes van de mixtape Trinity creëert Eartheater dan ook een waas rond het personage en wordt duidelijk dat niet alleen de muziek een abstracte, indrukwekkende vorm is waarmee ze zich uitdrukt.

Foals – Everything Not Saved Will Be Lost: Part 1 & Part 2

Foals bracht dit jaar twee platen uit, waarbij er een eerste en tweede deel in de albumtitel stond. Ook de albumhoezen zijn aan elkaar gelinkt. Deel een werd gemaakt door de Ecuadoriaanse artiest Vicente Muñoz en toont een foto met een infraroodfilm. Het toont hierdoor infraroodsignalen in plaats van het zichtbare licht, wat ervoor zorgt dat de vegetatie er straffer uitkomt (vandaar de rode planten). Het toont de strijd aan van mens tegen natuur in een bebouwde omgeving. Ook in het tweede deel is deze strijd zichtbaar op een foto genomen door National Geographic fotograaf Maggie Steber. Hier neemt de natuur een grafzerk over, wat alweer een desolate sfeer nalaat. Prachtige visueel tweeluik.

Sigrid – Sucker Punch

Een plaat moet eigenlijk perfect weergeven wat je muzikaal te wachten staat. Bij het debuut van Sigrid is dat meer dan het geval. De fleurige cover die in schril contrast staat met de ongeïnteresseerde blik van de zangeres, tonen dat er een stoere, maar lichtvoetige popplaat te wachten staat. En dat klopt ook.

The Slow Show – Lust and Learn

The Slow Show steelt de show voornamelijk met hun trage nummers die bol staan van de gevoelens. Emotioneren in het kwadraat, dat is waar dit Britse kwartet een krak in is. Zonder al te veel tierlantijntjes scheppen ze een wonderlijk landschap en een nostalgische, intieme sfeer die je bij de hand neemt alsof het gaat om de schets op de cover. Aandoenlijk mooie muziek die zijn evenbeeld vindt in deze albumhoes.

Vitja Pauwels – Day at Half Speed

Brusselaar Vitja Pauwels bracht dit jaar zijn debuutplaat Day at Half Speed uit en die naam bleek niet uit het niets te komen. Met dit sprookjesachtig mooie album lijkt het echt of de tijd wordt even stilgezet. Alle kalme idylle van de muziek zie je ook terugkeren in het artwork. Een in wezen alledaagse foto krijgt pracht en paal door zijn warme gloed en een unieke toevoeging van iets prominent, dat tegelijk onvatbaar blijft. Vitja Pauwels omringt zich door mooie taferelen, zoveel is duidelijk.

Weval – The Weight

De Nederlanders van Weval vallen absoluut niet in één genrehokje te duwen, maar brengen een eigenzinnige mélange van hun smaak. Deze mix van invloeden die soms al eens verwarrend kan lijken, brengen de mannen toch immer soepel binnen. Ze overgieten het zonnige wereldse met een goeie scheut eigenheid en dat blijkt ook op de cover geweldig goed samen te gaan.

Ertebrekers – Crème

Wanneer Ertebrekers je een crèmeke aanbiedt, kan je daar duidelijk geen nee tegen zeggen. Zomaar even een smeltend ijsje vasthouden werd dan ook nog nooit zo aantrekkelijk in beeld gebracht. Kan het smeuïger, stralender en luchtiger worden? We denken van niet. Spontaan word je er vrolijk van, en dan heb je de fleurige muziek van deze West-Vlamingen er nog niet bij afgespeeld. De crème de la crème, deze albumhoes van Crème. 

Brihang – CASCO

Brihang is een goochelaar met woorden, en dan doelen we niet op zijn West-Vlaamse taaltje, maar op zijn formuleringen. Wat zijn metaforenspel zo aantrekkelijk maakt, is de alledaagsheid van de onderwerpen. Iedereen kan zich erin herkennen, en dus diende de albumhoes datzelfde dagdagelijkse gevoel uit te stralen. Rustig een thee of koffietje drinken in een zondagochtendsetting; meer moest dat niet zijn om waarheidsgetrouw te zijn aan de algehele sfeer van CASCO.

Corridor – Junior

Zelf stelde Corridor het maken van hun coverart uit tot het laatste moment, en dat uitstelgedrag leidde tot wat ze zelf onder woorden brengen als ‘een of ander raar ei’. Haast en spoed blijkt soms tóch een beetje goed.

30.000 Monkies – Are Forever

Met hun champagnemetal doen deze heren er alles aan om de mix van snoerharde en oorverdovende metal te combineren met een ‘je m’en fous’-gehalte dat ook op deze plaat weer mooi te zien is. Niks zo lachwekkend als een onleesbare naam op zijn black metals op een roze achtergrond met vier ingepakte groepsleden. Grappig en tegelijk tekenend voor deze band uit Limburg.

Susobrino – La Hoja de Eucalipto

Welke klanken zou je kunnen verwachten bij een albumhoes als deze? Iets exotisch en fleurig misschien, of iets dat je in de ban brengt met magische krachten? Wel, Susobrino brengt de combinatie van beide. La Hoja de Eucalipto betekent ‘het eucalyptusblad’ en deze Limburger met Boliviaanse roots danst daar levendig rond alsof hij zelf een fris blaadje is.

Kishi Bashi – Omoiyari

Het album Omoiyari van Kishi Bashi reflecteert over de Amerikaanse interneringskampen waar Japanners in opgesloten werden in de jaren veertig. Met die kennis is de hoes van het album niet alleen esthetisch heel mooi, maar draagt het ook symboliek. De vogeltjes die je ziet zijn namelijk gemaakt door Himeo Fukuhara en Kazuko Matsumoto, twee Japanse artiesten die opgesloten waren in de kampen.

Hania Rani – Esja

De pianocomposities van Hania Rani zijn dikwijls geïnspireerd op beelden, kleuren en sferen. De foto van Mateusz Miszczyński die op de hoes prijkt, past dan ook perfect. De kleuren zijn prachtig en het beeld is zacht. De hoes straalt een zekere sereniteit, terughoudendheid en melancholie uit, die ook in de muziek op het album terug te vinden zijn.

SASAMI – SASAMI

De foto die op de hoes van het debuutalbum van SASAMI prijkt, is een ontzetten sterk beeld. De foto is getrokken in 2015, tijdens haar vakantie in Alaska. De imposante landschappen, koude lucht en de helder witte achtergrond nemen je mee in de wereld van een heel persoonlijke plaat. Zelfs nog voordat je deze op hebt gelegd.

Faye Webster – Atlanta Millionaires Club

Faye Webster is niet alleen een beloftevolle muzikante, maar is ook een prominent aanwezige fotografe. Het is dan ook geen wonder dat de hoes van haar nieuwe album op zijn minst opvallend is te noemen. Op de foto zien we Faye Webster met een vuist vol chocolademunten, smeltende chocolade die van haar kin druipt en een blik die leeg in de verte kijkt. Het is niet alleen ontzettend humoristisch, maar is ook nog eens een slimme link naar de titel van het album: Atlanta Millionaires Club.

Tiny Moving Parts – Breathe

Waar fotosynthese nodig is om te leven, maakt Tiny Moving Parts op zijn plaat een statement door het plastificeren van de natuur aan te tonen. Met een wolf die zich mengt tussen het fleurige gras, weet je dat dit niet zomaar een positieve plaat wordt. Een cover om bij na te denken.

Bad Religion – Age Of Unreason

Bad Religion bracht niet alleen een goed album uit, maar deed dit ook met een duidelijk statement als albumhoes. De betekenis kan veel kanten op gaan, maar ons lijkt het dat het een periode in de geschiedenis is waar iedereen zijn verstand kwijt is. Een betekenis die we begrijpen en we kunnen alleen maar hopen dat muziek ons gaat redden!

Deze albumhoezen werden zorgvuldig geselecteerd en omschreven door Jonas Rombout, Ann Mulleman, Jan Kurvers, Niels Bruwier, Martijn Minne, Maxim Meyer-Horn en Wouter Vandeweyer.

22 december 2019

About Author

Jonas Rombout


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief