Live, Recensies

Girl Band + Fontaines D.C. + The Claque @ Botanique (Orangerie): Zwarte lawaailawine

Gisteren was het een kleine hoogdag voor Ierse postpunkliefhebbers. De Botanique nodigde drie bands uit die gevestigd zijn in Dublin. Alleen al daarom was dit evenement niet te missen, want de postpunkkweekvijver in Dublin bevat hoe langer hoe meer moois. Onlangs bracht Girl Band een fantastische plaat uit, die gisterenavond aan het Belgische publiek voorgesteld werd. Deze Ieren bliezen ons volledig van onze sokken en andere kledingstukken, terwijl we opener The Claque eigenlijk al vergeten waren en nog met dubbele gevoelens terugdachten aan Fontaines D.C.’s set.

Band één was The Claque en hier hadden we niet echt het idee iets uitzonderlijks mee te maken. De band voorzag steeds een atypische en beklijvende basis, dus so far so good, maar jammer genoeg bleef het daarbij. We konden ons niet ontdoen van het gevoel dat er veel meer potentieel in hun songs zit dat zomaar onbenut, maar wel degelijk binnen handbereik bleef liggen rijpen.

Aanvankelijk kon The Claque wel iets warm maken, maar het bleek dan toch totaal niet spannend genoeg. Eenmaal de speciale gimmick wat uitgewerkt was, werd ons enthousiasme maar lauwtjes. Daarenboven waren de semi-Tristanvibes van de zangeres niet echt op hun plaats en klonk de zang veel te proper om in deze context goed te zijn. Het mocht dus allemaal iets straffer en minder berekend. De volgende keer meer remmen los, en dan zijn we mee!

View this post on Instagram

The Irish Connection. #fontainesdc #girlband

A post shared by Gwen Pitseys (@gwen_pitseys) on

Dan was het tijd voor Fontaines D.C. en we hebben een vrij duidelijk beeld gekregen van welke stoffen er zo allemaal circuleren in de Dublinse fonteintjes. Frontman Grian Chatten kwam hevig ijsberend op, terwijl de andere bandleden nogal levenloos hun instrument ter hand namen. Terwijl we probeerden naast de 1001 oncontroleerbare bewegingen van de zanger te kijken, vroegen we ons af of het wel op iets zou gaan lijken. Gelukkig zat het muzikaal wel snor, maar de sfeer vanuit de band viel niet bepaald optimaal te noemen. We probeerden er maar niet te veel op te letten.

Misschien mede hierdoor had het publiek even tijd nodig om echt op gang te komen en daar kon de nog onuitgebrachte en veelbelovende opener niets aan veranderen. Fontaines D.C. bouwde met hun nieuwe nummer meteen een spanningsboog op tot die torenhoge afmetingen aannam en die tactiek keerde meermaals terug doorheen hun set. Het opvallende contrast tussen het slepende gezang/geschreeuw in dat doorleefde accent dat het boegbeeld is van onbewerkte ruwheid en de rammelende punkinstrumentatie errond werd in de verf gezet en dat bleek dan ook hun grootste troef.

Na enkele van die ongeïnteresseerde punkbrullers kwam er afwisseling door iets meer invloeden uit rock ‘n’ roll of rock naar de voorgrond te laten treden en ook hun enige in de verte romantisch klinkend nummer passeerde de revue. En vervolgens was het dan eindelijk zover: er kwam een levendigere vaart in de set, de sfeer vanuit het publiek kreeg een boost en dat alles zou niet meer ophouden tot het einde van Fontaines D.C.’s set. De band haalde hun schuurpapierklank boven en ging er hardhandig mee te werk – of zo beleefde het publiek het toch in ieder geval. In werkelijkheid rammelden de mannen hun setje maar af met ofwel een verveelde blik op oneindig, ofwel onophoudelijk geijsbeer: beide geen prachtopties dus. Ook de publieksinteractie lag onder nul en de interesse en goesting duidelijk nog lager. Alleszins, wij hebben er drie keer zoveel plezier aan beleefd dan de bandleden zelf.

Voor Girl Band was het dus het uitgelezen moment om alles uit de kast te halen en ons die avond alsnog radicaal omver te komen blazen. Daar slaagde de groep dan ook in met glans, een gitzwarte glans die trilde van de spanning. Ze begonnen eraan met heel wat geschreeuw en de intensiteit werd al direct op een hoog startniveau gelegd. Traag, maar enorm zeker werd er opgebouwd richting een verschrikkelijk hard beukende break, om dan over te gaan naar enkel een drumbeat en opnieuw belachelijk veel vaart en zwaarte in de set te slepen. Er heerste zoveel chaos als de wereld mensen telt, en intussen kwam alles nog steeds enorm beheerst over. Geen moment verdwaalden ze in hun hectiek, terwijl ons smoelwerk tot op de grond openviel.

View this post on Instagram

@birl_gand in @botanique_bxl: de intensiteit zelve

A post shared by Ann Mulleman (@annmulleman11) on

De nummers kwamen allemaal nog intenser binnen dan op plaat. Ook bij Girl Band bleef de publieksinteractie aan de beperkte kant, maar de muzikanten gingen volledig op in hun angstaanjagende rollercoaster. Frontman Dara Kiely perste zijn stembanden er bijna uit met al zijn gebrul in de microfoon en die intense aanblik werd natuurlijk enkel maar versterkt door de onorthodoxe, lawaaierige, chaotische en doordacht gebrachte instrumentals. Ze konden het kot aan diggelen spelen binnen de halve minuut door te knallen alsof hun leven er vanaf hing, maar zelfs op de zeldzame momenten dat de Ieren het even neerlegden, beleefden we onrust met hopen. Je voelde de opbouw al borrelen en wist dat het exploderen nabij was. Rusten was geenszins aan de orde.

Speciale boysband, die Girl Band. We rolden maar al te graag mee in hun lawine aan oorverdovende klanken. Er werd een nieuwe betekenis gegeven aan schreeuwen en onverstaanbare toestanden brabbelen. Het was met voorsprong het hoogtepunt van de avond, die nog lang zou nazinderen.

8 november 2019

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief