Albums, Recensies

Babe Rainbow – Today (★★★½): Zweven zonder hoogvliegers

Babe Rainbow introduceren is een beetje hetzelfde als uitleggen wat de invloed van LSD is op het menselijk lichaam. Het doet gekke dingen met je, en zo ook met de vier bloemenjongens uit Australië die voor het eerst hun kop boven water staken in 2014, enkele jaren later de sixties lik op stuk gaven met hun selftitled debuut en nu zowaar al aan hun derde langspeler toe zijn. Hoe het mogelijk is dermate productief te zijn en toch de belichaming van cool en smooth te zijn op hetzelfde moment? Tja, surfbloed in je aderen doet duidelijk wonderen.

Today start geruststellend zacht met het akoestische “Butter”, dat geïnspireerd lijkt op “Embryonic Journey” van Jefferson Airplane. Het is, slechts ondersteund door een paar brushes die dwepen met de drums, een streepje heimwee naar de sixties om bij onderuit te zakken en weg te dromen. Het nummer is eigenlijk de perfecte introductie op een toon die Babe Rainbow op het album voert: trage, lichthoofdige heimwee en melancholie. Als een handgemaakte kano die vredig drijft op een nochtans kolkende rivier van psychedelische sixties pop. Bekijk dus ook “Morning Sun” in dat opzicht: op het gemakje wakker worden naast een smeulend kampvuur op het strand, terwijl de eerste zonnestraal van de dag het goud in je lange blonde lokken doet oplichten. “Something New” gooit het over een iets andere boeg, gezien hier een warme, zoete en breed uitgesmeerde synthsound het nummer totaal domineert. Het heerlijk gladde drumwerk tovert het geheel daarnaast ook nog eens om tot iets verrassend dansbaars. Zwoel en zomers uiteraard, of wat had je verwacht van een band met nummers als “Secret Enchanted Broccoli Forest”?

“Us And The Rainbow” bevat echter niet die betoverende en swingende psychedelische slagkracht waar Babe Rainbow gewoonlijk van durft te overstromen. Het is een eerder ingetogen passage wiens piek rond de kaap van de twee minuten redelijk vergetelijk is, desondanks het beetje kippenvel dat de mooie harmonie der Australische bloemenjongens je brengt. Nog op dit album: anderstalige, zweverige bossanova. Juist ja, “The Faraway Nearer” is, net zoals “Electrocuted” alles wat je niet verwachtte op dit album, en toch komt de groep er probleemloos mee weg. De exotische sound en het tropische doch perfect doorstomende ritme passen perfect in het jasje van de laidback sfeer waarin we al enkele nummers hopeloos verdronken waren, en af en toe is er toch weer die verdomde, dartelende dwarsfluit die je eraan herinnert dat dit niet Cuba is, maar de surfstranden van Australië. “Funky I Like It” is dan weer het epicentrum van Today. De navel, zou je kunnen zeggen, van een album dat hier zijn flowerpowerpiek bereikt. Het is traag, zonnig en best wel schitterend.

Waar het album echter een beetje zijn drive verliest, is ter hoogte van “The Wedge”. Misschien komt het doordat de zeemzoete songwriting van het viertal nu al iets té lang achterwege blijft voor een instrumentaal papje dat zelfs nu niet van de vergetelheid kan worden gered door het snedig accurate drumwerk. Het gevleugelde ‘the darkest hour is right before the dawn’ was echter nooit minder waar, gezien “Beasty” je probleemloos kippenvel bezorgt met zijn dromerige verzen die je een haast extatisch gevoel weten aan te praten onder de constante walm van oscillerende bas en gitaarpassages. Heb je maar tijd voor één nummer van dit album? Gun dan vier minuutjes van je tijd aan dit zonnetje in huis, het stelt niet teleur. Beloofd.

Afsluiten doet Babe Rainbow enerzijds met het trippelend vrolijke “Many Moons Of Love”, dat ooit ontstaan moet zijn rond een of ander veel te gezellig kampvuur, waar de maan de enige getuige was van de bloemetjes en de bijtjes die onder haar haastig hun gang gingen. Anderzijds fladdert het melodramatische “For Your Eyes Only” er eigenlijk nog een beetje achteraan. Het valt wat uit de toon van de trip die het album tot nog toe geweest is en lijkt je met je beide voeten weer op de grond te zetten. De ruimtevlucht is over, en wel nu.

Babe Rainbow levert met Today niet haar sterkste album tot nog toe af. Het blijft te vaak hangen in hetzelfde patroon van trage, psychedelische ritmiek en fluisterende teksten, maar weet daarnaast wel weer voldoende schwung te doseren om de luisterervaring erg aangenaam en relaxed te houden. Zweven en nog eens zweven, maar zonder hoogvliegers. En dat is perfect oké.

Facebook / Instagram

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify!

22 september 2019

About Author

Jonas Rombout


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter