Albums, Recensies

Squid – Town Centre (★★★★): Tussen gek en geniaal

Elk jaar opnieuw doen we heel wat muzikale ontdekkingen, maar een van de mooiste is zonder enige twijfel Squid. Het vijftal uit Bristol heeft nog niet zoveel meters op hun teller en toch worden ze door velen al beschouwd als de nieuwe hype in de alternatieve muziekwereld. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘fast & furious’ en die omschrijving vat de muziek van de vijf topmuzikanten heel goed samen. Postpunkfans hebben ze ondertussen al diep in de armen weten te sluiten, maar op hun eerste ep gaan ze breder dan dat. Town Centre is een heel gewaagde ep, waarop ze furieus, dynamisch, integer en vooral heel vaak onverwachts om de hoek weten te komen.

Squid is niet alleen genadeloze post-punkers, maar ook geniale sfeerscheppers. Intronummer “Savage” is een heel rustgevende opener die dat meteen onder bewijs stelt. Wat op het eerste gehoor eerder lijkt op chaos ontstaan uit een jamsessie, klinkt na meerdere luisterbeurten al meer als een goed doordachte duizelstroom. De keuze om met een blaasinstrument te werken is in de postwereld niet ongebruikelijk, maar de manier waarop ze het inzetten geeft “Savage” toch een heel jazzy (free jazz) noot. Het eerste nummer is vooral ook een mooie opbouw voor het daaropvolgende “Match Bet“. De vergelijking met LCD Soundsystem is nooit ver weg, wat ook aan het markante stemgeluid van de drummende zanger Ollie Judge ligt. “Match Bet” is ook een heel intens nummer met veel diepgang en een sterke gelaagdheid, waarbij Squid heel snedig om de hoek weet te komen. Leuk weetje: het nummer vertelt het verhaal vanuit het perspectief van een Sonic Youth-fan met mentale problemen, die vaak in de winkel was waar Ollie Judge werkte. Straf hoe je eigenlijk uit een heel banale anekdote zo een straf nummer weet te maken.

The Cleaner” was het eerste nummer dat we van de Town Centre ep kregen en al snel werd duidelijk hoe verslavend dit nummer is. Met z’n zeven en een halve minuut heeft het een tamelijk lange speelduur, maar het zijn wel zomaar even de mooiste minuten die de band tot op heden uit hun hoed heeft weten te toveren. Een boeiende en meeslepende opbouw met heel wat twists mondt uit in een overweldigende chaos, waar elke muzikale nerd van smult om daarna weer geleidelijk aan het tempo eruit te halen en het nummer in schoonheid af te sluiten. Op het slotnummer “Rodeo” worden we nog eens getrakteerd op een rustige postpunktrip dat ons haast in een psychose weet te krijgen. Even lijkt de chaos ook hier los te breken waneer Ollie Judge begint te schreeuwen, maar niets is minder waar. De laatste minuten komen andermaal heel bevreemdend over en leiden je in alle rust naar de uitgang van het dorp.

Squid neemt ons op Town Centre mee op een kleine uitstapje waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen. De intensiteit en de genialiteit waarmee ze ons in elk nummer meekrijgen in hun wereldje is van een bijna buitenaards niveau en getuigt van echt vakmanschap en passie voor muziek. Ook de manier waarop ze funk en jazz weten te verwerken in hun sound toont al aan dat het vijftal meer is dan enkel een postpunkbandje uit Bristol. Wat kijken we uit naar het eerste album van Squid, want wat ze nu al laten horen is toch wel straf te noemen.

De komende maanden kan je Squid zien op Leffingeleuren (vrijdag 13 september), de Muziekodroom in Hasselt (maandag 16 september) en op Sonic City te Kortrijk (zaterdag 10 november).

6 september 2019

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief