Albums, Recensies

I Am Oak – Osmosis (★★★): Op het kruispunt van duistere folk en intrigerende pop

Een nieuwe release van I Am Oak; zelfs in het allerguurste weer kan je er eigenlijk echt alleen maar blij om worden. De Nederlandse band rond frontman/songschrijver Thijs Kuiken is vooral in eigen land een bekende, al wist de groep doorheen de jaren ook een plaatsje te veroveren op diverse muziekfestivals en concertzalen.

Echt grote vernieuwingen of innovaties zijn er op Osmosis niet te horen, of het moest zijn dat de groep zich vaker van een piano dan van een gitaar bedient bij de uitwerking van het nieuwe songmateriaal. Zo vind je via I Am Oak een band terug die met haar breekbare songs, op maat van knisperend haardvuur gemaakte fluisterfolk, als geen ander weet te ontroeren. Opener “The Shore”, een zacht ontbolsterende pianoballad met ruwer gitaarwerk, openbaart verschillende muzikale inspiratiebronnen (Bon Iver, Phosphorescent, Sparklehorse of dichter bij huis Marble Sounds of Isbells). Tezelfdertijd merk en voel je vooral hoe ontzettend mooi deze verse reeks songs is. Kuiken blijft een prima songschrijver, gezegend met een uitstekende, warme stem.

De groep rond Kuiken maakt bijvoorbeeld zelden snelheid, tempo of vaart en doet het allemaal rustig aan. Songs als “Between Worlds” of het erg beheerste “Tundra” maken duidelijk dat I Am Oak hoofdzakelijk grossiert in tere, delicate en breekbare liedjes. Al blijft het opmerkelijk hoe deze band haar op akoestische leest geschoeide songschrijverij (zoals met “Cold Heath” of “Kamikochi”, dat net als “Stranger” heel even naar het allervroegste van Coldplay grijpt) weet te verzoenen met soms iets robuustere gitaarerupties. Het leidt ertoe dat deze groep zich niet laat leiden door commerciële (lees: radiovriendelijke) eisen en gewoon haar eigen speelterrein claimt.

Opvallend is dat het vrijwel allemaal korte en vaak erg aandoenlijke liedjes zijn en blijven met een openhartige, soms opmerkelijk poppy sound als basisingrediënt. Als tegengewicht is er naast prachtige pop ook ruimte voor net iets rustiekere en donkere pianoballads, zoals “Swells” dat in je oor gefluisterd lijkt te worden. Dat blijkt ook onder meer uit het op nostalgie en melancholie drijvende “Hidden Cove”.

Met het nieuwe Osmosis zet I Am Oak een erg mooi, warm en uiterst toegankelijk album neer. Schipperend tussen eigenzinnige popmuziek en intieme folk blijft de Nederlandse groep haar eigen identiteit bewaren, met songs die zich tegoed doen aan breekbare vocale partijen, zachtjes geopenbaarde teksten en aandoenlijke composities met een royale dosis intimiteit.

6 september 2019

About Author

Philippe De Cleen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief