Albums, Recensies

Jay Som – Anak Ko (★★½): Een verhaal van uitersten

De Amerikaanse Jay Som is nog niet zo gekend bij het grotere publiek, al komt haar dromerige indiepop wel degelijk in aanmerking om vele zielen te bekoren. Intussen is ze aan haar derde studioalbum toe met Anak Ko, dat zoveel betekent als ‘mijn kind’ in het Filipijns. Melina Duterte, zo heet Jay Som echt, schreef dit dus duidelijk met hart en ziel, maar dat horen we jammer genoeg slechts op de helft van de plaat.

Eerst het goede of het slechte nieuws? Laten we beginnen met dat laatste, want dat scheen Jay Som zelf ook te denken toen ze de plaat vorm gaf. De opener valt namelijk niet bepaald memorabel te noemen en ook op “Peace Out”, “Nighttime Drive” en “Crown” horen we niets dat beklijft. Er wordt nogal veel rond dezelfde basis gedraaid en het is allemaal niet zoveel soeps – zeker als je weet wat de muzikante wel allemaal neerzet op Anak Ko.

Gelukkig is het goeie nieuws haast fantastisch en komt onze vergevingsgezindheid met grote uithalen de spons vegen over de begane misstappen. Jay Som weet namelijk de zon in huis te brengen met haar meer upbeat nummers en die zijn dan ook het meest overtuigend van de plaat. Ze stralen erop los met hun eighties beïnvloede indierock. Zo doet single “Superbike” ons meteen denken aan Sixpence None The Richer en klinkt het nummer dan ook even warm als die band altijd wist te presteren. Met een iets wazigere lo-fi aanpak weet Jay Som er wel degelijk haar eigen ding mee te doen, waar ook het plezierige “Devotion” het resultaat van is.

Ook “Tenderness” en titeltrack “Anak Ko” gaan verder op dat fijnzinnige en zonnige niveau. Hier klinkt de Californische zo verliefd als maar kan, en ook de bijhorende verlangens voelen we opborrelen en banen zich een weg naar ons trommelvlies en onze heupen. Ze duwt ons eigenhandig neer in een bed vol rozenblaadjes, maar maakt op de titeltrack ook heel wat ruimte voor iets experimenteels. Zo vernieuwend hadden we Jay Som nog niet gehoord, en het kan ons zwaar bekoren. Meer zelfs, haar zweverige popexperimenten hadden veel vaker op de voorgrond mogen treden. Helemaal bedolven onder rozenblaadjes worden we op “Get Well”. Wat een slidegitaar niet kan doen met een mens. De sfeer kon zowaar niet beter en het is de perfecte afsluiter van het album.

Het is overduidelijk: Anak Ko heeft wisselend succes. De ene keer moeten we onszelf bedwingen ons niet van de skiptoets te bedienen en het nummer erop kunnen we niet weerstaan aan de verleiding van de repeatknop. Jays wisselvalligheid is opmerkelijk, maar gelukkig resulteerde dat ook in enkele pareltjes. Over het algemeen is Anak Ko een fijne plaat, maar meer uiteindelijk ook niet.

Facebook

23 augustus 2019

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter