Albums, Recensies

Banks – III (★★★★): Ode aan vrouwelijke sensualiteit en zelfbeschikking

Banks overweldigt met haar lang op voorhand aangekondigde derde album III. De titel verwijst niet naar de chronologische opeenvolging van eerste album Goddess en tweede album The Altar, maar verbeeldt eerder de inhoud en uitvoering van Banks’ nieuwste worp. III stelt een nieuwe fase in het leven van de artieste voor en is een ode aan volwassenheid en zelfbewustzijn. Deze maturiteit gaat verder dan de lyrics en thematiek binnen de individuele nummers. Daar waar Banks ooit een pionier was in de alternatieve r&b, weet ze zich in haar derde album opnieuw uit te vinden. Het hoge popgehalte van Goddess en The Altar blijven dit keer achterwege, want Banks klinkt experimenteler en onvoorspelbaarder dan ooit te voren. III kan resoluut als een kroon op haar carrière beschouwd worden.

In voorgaand werk bezong Banks het onrecht dat haar werd aangedaan doordat er met haar gevoelens werd gespeeld. Opnieuw vormen egotrippers en narcisten een leidraad in haar muziek. Lust en sensualiteit speelden ook altijd al een grote rol, maar die worden deze keer nog sterker benadrukt. III gaat over assertiviteit en zelfbeschikking. Deze twee noties heeft de artieste weten te transformeren naar een album vol krachtdadigheid en passie dat als een tornado doorheen je huiskamer raast. Banks ruilde naïviteit in voor woede die ontspruit in explosieve en energetische elektro. De mysterieuze popprinses van weleer is hier veranderd in een duistere, zwarte fee. Op sommige momenten lijkt Banks te balanceren tussen de keuze in het offensief of het defensief te treden. Hierbij wisselen zweverige klanken af met duizelingwekkende en glitchy elektro. Eén ding is zeker: III blaast je van je sokken.

Banks koos voor een sterke opener: “Till Now”. Niemand minder dan SOHN heeft hieraan meegewerkt en dat is op subtiele wijze hoorbaar. We weten niet zeker of het Banks’ bedoeling was, maar we krijgen er gewoonweg kippenvel van. Autotune en dissonante klanken daveren op een angstaanjagende manier op ons gehoor af. Mysterieuze frivoliteit blijft achterwege, het is enkel de zwarte magie van vroeger die is overgebleven. Banks is boos op een passionele manier en dat is verder ook merkbaar in nummers zoals “The Fall” en “Stroke”. Daar waar “The Fall” eerder repetitief van aard is, is “Stroke” een niet te stoppen trein waarin versnellen en vertragen met elkaar worden afgewisseld. Het nummer raast door en dringt je hoofd binnen op een bedwelmende wijze. De vurige elektro neemt haast je gedachten over.

Poppy meezingers zoals in haar eerste albums zijn ditmaal moeilijker, maar toch zeker wel te vinden. Eerder uitgebrachte “Gimme” is het meest toegankelijke nummer van III. De lust die Banks hier concreet verwoordt in lyrics als ‘Gimme what I want, what I deserve’ weerklinkt in een catchy refrein. We moeten toegeven dat dit één van onze favorieten blijft, maar het door SOHN gecreëerde “Godless” en het soulvolle “Alaska” komen aardig in de buurt: beide nummers bezitten hetzelfde potentieel om een hit te worden door een hoge mate van toegankelijkheid. Doordat III toch alternatiever is dan vorige albums, blijven de meeste nummers niet meteen nazinderen na een eerste luisterbeurt. Het album heeft meer diepgang en dat maakt het net zo spannend en vernieuwend. Keer op keer ontdekken we nieuwe elementen in de nummers waar je niet altijd meteen op let.

De grens tussen haat en liefde is bijzonder dun in III. Lust, pijn, loslaten en misleiding maken onlosmakelijk deel uit van de grijze zone binnen de relaties waarin Banks voortdurend lijkt te zweven. Toegeven aan je lust, maar jezelf daarbij kwetsen, is een gegeven waar we ons allemaal in kunnen vinden. Banks weet het gewoon juist te verwoorden. III is hierbij een erkenning van het fenomeen van de oude geliefde waarmee je nooit volledig kan breken. ‘You apologize, one too many times so I gave up’ zingt ze bijvoorbeeld in het sterk afwisselende, doch iets frivolere “If We Were Made Of Water”, dat bovendien een prachtig toverspel elektro bevat. In het door traditionelere r&b geïnspireerde “Hawaiian Mazes” komt deze thematiek duidelijk naar boven met woorden als ‘I make myself believe that I can go / ‘Cause we been up and over then below.’ Foute keuzes maken die sterker zijn dan jezelf zijn dan weer hoorbaar in het meeslepende “Propaganda”.

Niet alleen pure passie en kracht kenmerken III. Een goed album kan natuurlijk geen rustige en breekbare nummers missen. Al moet worden gezegd dat zelfs deze exemplaren zijn doorspekt met een kleine toets van drama, vuur en onverwachte synths. “Sawzall” is er zo eentje en klinkt soms erg verrassend, alsof het een interlude is. De subtiele toets van xylofoon vervliegt in een zweverig en melancholisch geheel. Ook het recent uitgebrachte “Contaminated” zorgt voor de nodige afwisseling, maar heeft nog steeds sterkere elektronische klanken. Als er van één nummer gezegd kan worden dat het sterk op eerder werk lijkt, dan is het dat wel. Afsluiten doet het album met het subtiele en fragiele “What About Love”. Het ambientsfeertje maakt dat we even tot rust en bezinning kunnen komen na de razende orkaan die III eigenlijk is. Banks heeft er duidelijk voor gekozen om sombere pianosongs ditmaal achterwege te laten.

We kunnen stellen dat Banks zich heeft overtroffen met III, waarin ze zichzelf opnieuw wist uit te vinden. Geheel nieuwe klanken, maar toch een zeer herkenbare sound. Op die manier slaagde de artieste erin onze hoge verwachtingen wel degelijk in te lossen.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

 

12 juli 2019

About Author

Ann-Frédérique Lorquet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter