Albums, Recensies

Elohim – Braindead (★★★★): Dansbare problemen

Elohim is niet per se het toppunt van bekendheid, maar toch is ze een fenomeen op zich. Vaak vermomde ze zich met maskers of zelfs stemvervormers tijdens interviews, en ook al zet ze zich nu vaker als zichzelf in de kijker, er blijft een waas van mysterie rond de zangeres hangen. Vorig jaar kwam haar self-titled debuutalbum uit en begin februari releasete ze de eerste single van haar nieuwe project. Wat dat allemaal zou inhouden, we hadden er (natuurlijk) het raden naar. Tot vandaag, nu ze Braindead lost: een plaat die in het teken staat van het omgaan met en verlichten van mentale problemen. Zelf schuwt de dame geen openhartige gesprekken over haar eigen strijd, en dat de ervaringsdeskundige hier nu een plaat rond heeft gemaakt, maakt het enkel confronterender om naar te luisteren. Zonder er doekjes om te winden in haar teksten, stort ze haar hart uit op deze aanmoedigende, vaak dansbare en tegelijk enorm harde plaat. Elohim vermeldt trouwens met stip dat elke opbrengst van Braindead naar organisaties rond mentale gezondheid gaat.

Van haar single “TV” stonden we alvast zot, en hebben wij even geluk dat er nog drie nummers van dat formaat op de plaat te vinden zijn. Ook “Running” en “Braindead” hebben die catchy vibe, door Elohims typische korte, telkens afgebroken-aandoende klanken. Dit maakt haar muziek heel fascinerend en typerend, en tegelijk is dit het aspect dat de songs heel dansbaar maakt. Met akkoordprogressies die je niet onberoerd laten, of originele en vaak bedoeld hectische twists, weet ze ons steeds te betoveren. Elohim werkt bezwerend. We krijgen haar muziek niet uit ons hoofd.

Dat contrast tussen de catchy factor van de muziek en de schrijnende tekst blijft ons met verstomming slaan. Veel gevoeliger kan het niet, en toch lijken de nummers te gaan over rozengeur en maneschijn als je niet op de tekst let. Maar geen paniek wanneer je de tekst wel laat aankomen, want in dat geval werken de vrolijke vibes van de instrumentals erg aanmoedigend. Dansbare problemen, waar kom je dat nog tegen?

“Pills”, “Metamorphine” en “Meditation Medication” hebben een groot soundscapegehalte. Deze korte, maar heel krachtige songs werken verslavend als pillen, morfine en meditaties. Missie geslaagd, dus. De gevoeligheid ligt hier nog een meter hoger dan op de dansplaatjes, maar wel zijn het weer de instrumentals die af en toe soelaas bieden. De vrolijke klankjes in het refrein van “Metamorphine” hadden we niet zien aankomen en bieden opnieuw dat felgegeerde contrast. “Pills” heeft dan weer iets heel rustgevend, de laidback vibe voelt aan als een warme omhelzing en maakt de heftige tekst aanvaardbaar en verteerbaar.

Braindead is een straffe plaat. Elohims openhartigheid komt hard binnen, maar kan tegelijk een steunpunt bieden voor al wie dat nodig heeft. Zeker haar dansbare nummers laten ons alles even in perspectief plaatsen en kunnen bedanst worden als geen ander. Dat alles was dan ook het doel van de zangeres, en daar is ze met glans in geslaagd.

10 mei 2019

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter