Albums, Recensies

Catfish and the Bottlemen – The Balance (★★★): Toch liever binnen de lijntjes blijven kleuren, aub

Op 9 januari spijsde Catfish and the Bottlemen onze maagjes nog met het heerlijke nummer “Longshot” en vanaf nu staat ook de achterban van die single op het menu. The Balance is een album dat je zo in het rijtje kan plaatsen met de twee andere studioalbums van de vier indierockers uit Wales. Maar zoals ze in een interview op BBC Radio 1 beloofden, is er meer ‘noise’ op deze plaat. Minder brave mix van lyrics en een catchy deuntje dus, en bij sommige nummers spat het er inderdaad vanaf. Of ze daarom beter zijn dan de sound die hun muziek typeert? Wij zijn toch meer fan van die rasechte Catfish and the Bottlemen nummers.

Net als “Longshot” is ook “Fluctuate” heel typerend voor Catfish and the Bottlemen. Het zijn gezellige, catchy rocknummers waarbij zanger Ryan McCan zich laat meezweven op de vrolijke gitaren en ritselende drums, terwijl hij er af en toe een stevig stuk gevoel bij zwiert. “2All” is iets ingetogener, maar klinkt heel gezellig en is perfect meezingbaar. De nummers zitten elk ook muzikaal heel goed in elkaar, met voldoende aandacht voor ieder instrument en een meer explosieve uitbarsting naar het einde van het nummer toe. Het is duidelijk dat het viertal uit Wales weet waar je een goed nummer mee moet bakken.

Ook in “Basically” krijgen we een knap staaltje muzikaliteit te horen. De drums ritselen perfect mee met de weergalmende gitaarstukken. Doorheen de strofes klinkt McCan heel achteloos, maar zodra het refrein wordt ingezet, verheft hij zijn stem weer net dat tikkeltje om het nummer hogere sferen in te katapulteren. “Coincide” is dan weer heel energetisch en McCan neemt er geen seconde rusttijd. Zijn gezang gaat van ingetogen naar vrolijk en uitnodigend. Het nummer is heel speels en is opgebouwd uit zacht getokkel dat in de drukkere delen van het nummer bijgestaan wordt door harde gitaren en drum. Het nummer is niets minder dan wat je van het viertal zou verwachten.

“Encore” klinkt dan weer simpeler, maar de instrumenten gaan net iets te snel, en McCan’s stem slaat net iets te vaak over, waardoor het nummer je wat begint op te jagen en soms zagend aandoet. Ook “Sidetrack” gaat af en toe duidelijk off track. De frontman zingt het hele nummer nasaal in en de instrumenten blijven wat hangen in hetzelfde deuntje. “Intermission” zou je ook niet meteen in het rijtje van Catfish and the Bottlemen nummers plaatsen, maar het rustige, simpelere nummer komt wel vlot binnen.

The Balance is zeker een geslaagde plaat, maar waar Catfish and the Bottlemen buiten de lijntjes probeerde te kleuren, lijkt het toch alsof ze de originele kleurplaat wat uit het oog verloren zijn.

Facebook

26 april 2019

About Author

Lotte Coolen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief