Live, Recensies

Casey @ Trix (ism. Flood Floorshows & Stay Heart Concerts): Cathartische zwanenzang

FayeW Photography

In wa veur ne wereld leven wij na!” Ooit de gevleugelde woorden van Pa Backeljau maar we kunnen hem in deze tijden geen ongelijk geven: Het commentaarvak van de kranten op sociale media zit vol azijnpissers, de Doomsday Clock staat op twee voor twaalf, mumble rap is nog steeds een thing, de Notre – Dame stond in de fik,… En o ja, Casey verklaarde begin dit jaar dat ze de brui eraan geven. Genoeg voor de liefhebbers van het melodische doch hardere genre om eens te verzuchten en halsreikend uit te kijken naar de afscheidstournee die aangekondigd werd. Casey ving de eerste noten van hun cathartische zwanenzang aan in een uitverkochte Trix Bar waar de melancholie, het zweet van de aanwezigen en een stiekeme opluchting van de band van de muren droop. Casey werd ingetogen, sereen en onder begeleiding van een Belgische erehaag ten grave gedragen.

FayeW Photography

Alvorens we ons laatste eerbetoon aan de headliner konden brengen, konden we eerst kennis maken met Gatherers. De band, uit New Jersey, kwam hun derde langspeler We Are Alive Beyond Repair voorstellen. De groep bracht breekbare, sombere maar vooral doordringende muziek waarbij rauwe vocals afgewisseld werden met ingetogen stukken. De aanwezigen in de langzaam vollopende Trix waren voor de gelegenheid al gekleed in rouwkledij, maar ook de stemming was ietwat bedrukt. Iets waar Gatherers handig op inspeelde, om ons vervolgens met hun maalstroom aan nihilistisch gedachtegoed volledig mee te sleuren in een draaikolk van emoties waarin muziek soms de enige houvast blijkt te zijn.

Acres borduurde onder het motto ‘Sad songs for sad dudes‘ gerust verder op het elan van Gatherers, zij het met een ietwat toegankelijkere sound. Frontman Ben Lumber bewijst onder de begeleiding van beukende percussie en atmosferische gitaarlijnen vooral over een aardig paar stembanden te beschikken. De screams moeten niet onder doen voor Bury Tomorrow boegbeeld, Daniel Winter – Bates, terwijl de clean vocals glashelder doorheen de Trix Bar weergallen. Waar Gatherers vooral een aanval op de gemoedsrust had ingezet, mikt Acres al wat meer op de heupen en de nek om – bij voorkeur – in het ritme mee te bewegen op de muziek.

FayeW Photography

Terwijl het podium gedecoreerd werd met bloemen werd het pas duidelijk dat dit de Belgische grafrede van Casey zou worden. De wake was gehouden, het werd tijd om aan de afscheidspreek te beginnen. Met twee fullengths op zak was het uitkijken naar welke nummers er op de setlist zouden komen te staan.  Met opener ‘Making Weight’ werd al snel duidelijk dat deze show een open hartoperatie zou worden waarbij zanger Tom Weaver nog een laatste keer liet binnen kijken in zijn getormenteerde ziel en zijn emoties tentoon zou stellen. Terwijl Weaver op het podium pseudo poëtisch over luddevedu predikt, viel op hoe erg de Trix nog één laatste keer aan zijn lippen hing of ingetogen meezong. De impact van Casey werd pas duidelijk wanneer de eerste noten van ‘Teeth’ weerklinken en bijna de volledige zaal Weaver bijsprong in zijn zanglijnen, terwijl verschillende ondertussen herstelde hartjes opnieuw barsten begonnen tonen. Goosebumps.

Terwijl het publiek aan het wentelen was in melancholie, viel op hoe nuchter Weaver en co bleven doorheen het optreden. ‘Let’s skip the clichés, we all know why we are here.‘ Geen ruimte voor uitgebreide bindteksten, een droge mop over zijn microstatief, wat ongemakkelijke stiltes opgvuld door ambient gitaardeuntjes,… Het leek alsof de zanger zich niet echt een houding wist. Of was het een vorm van opluchting omdat hij wist dat hij deze nummers weldra niet meer hoeft te zingen? De frontman verklaarde eerder al niet meer de kwade, verbitterde persoon te zijn die hij was toen hij veel van zijn lyrics schreef. Tevens ook één van de hoofdredenen waarom Casey wordt opgedoekt. Gelukkig werden de nummers op een ontwapenend eerlijke manier gebracht waardoor we dat euvel ook vakkundig wegdenken: ‘Bruise’ woog even zwaar op het gemoed als een portie – of twee porties naargelang eetlust – ribben van de Amadeus op uw maag, ‘Haze’ bouwde op naar een moment waar uw stembanden schor werden geschreeuwd en onder de tonen van ‘Hell’ en ‘Little Bird’ werd de figuurlijke kist waarin het concept Casey zich bevindt richting laatste rustplaats bewogen.

FayeW Photography

Het laatste wapenfeit van Casey op Belgische bodem was er eentje die nog lang zal blijven nazinderen. De band bereikte op relatief korte tijd een grote aanhang omwille van hun eerlijke, emotionele melodische hardcore. De lyrics van Weaver kunnen gerust als zelfhulphandboek dienen voor eenieder die door een moeilijke periode gaat en die band met het publiek was gisteren merkbaar. Strofes werden passioneel meegebruld, de integere momenten zetten aan tot mijmeren en de laatste herinneringen aan dat hartzeer werden door beide kanten nog één maal benut om die vervolgens voorgoed te begraven. Wij konden niets anders dan omstreeks tien uur Belgische tijd te concluderen dat de open hartoperatie mislukt was en onze patiënt, in de vorm van de band, overleden was. It’s time to bury our love. Maar niet die voor de muziek van Casey. Die leeft verder.

 

20 april 2019

About Author

Jens Rossel


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter