Albums, Recensies

Slow Crush – Aurora (★★★★): ‘Sweet dreams are made of … a sweet voice and a wall of sound’

Het is ondenkbaar dat er in de scene der shoegazers in België en verre omstreken nog meer werd uitgekeken dan naar de release van de nieuwste boreling van Slow Crush. Aurora wordt uitgebracht door het Londense Holy Roar Records. Deze week ging het album reeds in première via Stereogum (één van de grootste internationale indie blogs) en daar wordt het beschreven als ‘fucking phenomenal’.

Slow Crush, een Belgisch/Engels quartet waarvan gedacht werd dat ze nooit zouden kunnen samenspelen, heeft met de debuutplaat meteen alle verwachtingen overstegen. De band is een mengeling van (oud)-gedienden met leden uit de hardcore/punk en metalscene (xDevourx, We’re wolves, …) en Isa, de zangeres/bassiste uit Manchester. De band nam Aurora tegen het einde van 2017 op in The Ranch Production House in Southampton met producer Neil D. Kennedy (Milk Teeth, Creeper, Boston Manor, … ). Het album werd gemastered in de Atomic Garden door Jack Shirley (Deafheaven, Oathbreaker, The Smith Street Band, …). We durven voorzichtig te stellen dat hun goed ontvangen debuut ep Ease op dit album enigszins wordt overtroffen.

Het geluid is zeer herkenbaar met een zacht zwevende stem als tegengewicht voor de gitaren die je geen moment rust gunnen en dat in combinatie met een immer strakke drum. Zoveel tegenstellingen dat je van het ene uiterste naar het andere wordt geslingerd, maar toch heerlijk in één en dezelfde droom blijft. Af en toe zwaar, af en toe lekker dromerig, maar altijd in balans.  Om toch enkele genres op tafel te gooien, dan komen de volgende het dichtst in de buurt: shoegaze, postrock, indierock, nugaze, postpunk en grunge.

Na ongelofelijk veel te hebben getourd, weten ze ook op dit album vlot te overtuigen. Wat ze live brengen, komt op dit album goed tot zijn recht. Ze deden al heel wat internationale shows met onder meer optredens in Tsjechië, Duitsland, Frankrijk en natuurlijk veel in the UK. Maar ook op Roadburn en Eurosonic mochten ze al het beste van zichzelf laten horen. Ook de bands waar ze al met samen gespeeld hebben, zijn indrukwekkend: Brutus, Oathbreaker, Sleepmakeswaves, Turnover, … Dat touren heeft zeker in het buitenland zijn vruchten afgeworpen. Ze worden zo door veel fans in hun harten gesloten (bijna 5000 volgers op Facebook, van overal in Europa). Om het statement ‘Europees’ nog wat te bevestigen, werden de singles “Aurora” en “Tremble” reeds ettelijke malen gespeeld op BBC Radio One.

Het album is een fantastisch, mooie, uitgebalanceerde plaat geworden. Momenten van rust worden afgewisseld met een muur van geluid. Daar waar veel bands zich dreigen te verliezen in het uitspinnen van nummers, is Slow Crush een meester in het schrijven van nummers. Alles duurt net lang genoeg, zonder dat er een moment van verveling opduikt. Het eerste nummer “Glow” is daar een mooi voorbeeld van. Het tempo ligt de eerste twee minuten verrassend hoog. Om daarna stilaan weg te glijden naar een dromerige uitloper.

“Drift” is een mooi vervolg van “Glow” en sluit goed aan op de rustige single “Tremble”, wat samen met “Collide” het meest dromerige is van alle nummers. “Tremble” is één van de weinige nummers dat, volgens ons, had kunnen ingekort worden. Daarna wordt weer gekozen voor een muur vol reverb en distortion die hun sporen achter laten. Het tempo wordt goed afgewisseld, en daar maken ze het verschil met andere bands in dit genre. Het laatste nummer “Aurora” is een goede samenvatting van de release: dromerig, maar tegelijk genoeg spanning om in de droom te blijven die ze speciaal voor jou ontworpen hebben.

Deze release gaat gemengde gevoelens oproepen, maar dat is eigen aan het genre. ‘You love it or you hate it’. Wat we wel kunnen vaststellen is dat Slow Crush een ernstige poging heeft ondernemen om zich in de top van dit genre te nestelen tussen bands als My Bloody Valentine, Nothing, … En dat zou zeker zomaar eens kunnen bestempeld worden als een gelukte staatsgreep. Aurora is vrijdag 28 september uit en daar hoort meteen ook een mooie release party bij in De Klinker in Aarschot met ook Bleak, Soul Grip en Sons of a Wanted Man. Dit zou zomaar eens de Belgische verrassing van het jaar kunnen worden.

Facebook

28 september 2018

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief