Live, Recensies

Couleur Café 2018: Festivaldag 2

Het festivalseizoen is inmiddels volop bezig en dit weekend zijn we onder andere te vinden op het Brusselse festival Couleur Café in het prachtig aangeklede Ossegempark. Eergisteren zagen we al heel wat toffe acts onder een bloedhete zon, maar gisteren ging het kwik nog een beetje meer de hoogte in en dus voorzag de organisatie voor wat welgekomen afkoeling. Ook muzikaal gezien was de line up voor de zaterdag dik in orde ondanks de afzegging van headliner D‘Angelo.

De buitenaardse Belgen

Willem Ardui en Jay Walker beleven momenteel hoogdagen met blackwave.. De populariteit van de twee Antwerpenaren nam het voorbije jaar enorm toe wat ervoor zorgt dat ze volgende week zaterdag de Klub C van Rock Werchter mogen afsluiten. Maar voor deze mijlpaal in hun carrière kwamen ze gisteren nog snel even de Red Stage van Couleur Cafe openen vergezeld met hun liveband. Dat die band inclusief blasers een echte meerwaarde levert aan de set werd gisteren nog maar eens duidelijk bij de nummers “BIG Dreams“ en “Hands Up“. “Swangin‘“ daarentegen kwam niet zo goed over als de studioversie, maar dat maakte het kippenvel moment in de vorm van “Elusive” inclusief David Ngyah weer helemaal goed. Ze hebben een resem leuke nummers, maar om een uur te kunnen blijven boeien, zullen ze wel nog een tandje moeten bijsteken.

De hemelse one man show

Tanguy Haesevoets of door de meesten beter gekend als Témé Tan bracht in oktober van vorig jaar zijn gelijknamige debuutplaat uit en wist er heel wat aandacht mee te trekken. De wereldreiziger uit Brussel mocht dan ook voor een vol Groentheater aantreden en deed dat met veel zelfvertrouwen. Ondanks dat hij alleen op het podium stond, wist hij de menigte perfect te bespelen en zocht hij net zoals tijdens zijn show op Les Nuits Botanique meermaals het contact met het publiek. Nummers als “Tatou Kité” of de ode aan zijn moeder “Améthys” klinken daarenboven live nog aanstekelijker en verspreidden heel veel positieve sfeer. Témé Tan had duidelijk niet zoveel volk verwacht en was zichtelijk ontroerd door de massale opkomst. Met het nummer “Champion” sloot hij zijn geslaagde set af waarmee hij ongetwijfeld opnieuw heel wat zielen voor zich heeft kunnen winnen.

Het sappigste optreden

@Kamilia Sain

Het vrouwenpower duo uit Brussel Juicy, bestaande uit Julie Rens en Sasha Vovk, is nog niet al te bezig met muziek. Toch wist de band al een mooie plaats op de Blue Stage te versieren. Geheel in het wit gekleed stonden de twee dames achter hun instrumenten en zongen ze tweestemmig waardoor ze wat lijken op het Belgische antwoord op Ibeyi. Maar Juicy is meer dan dat, ze mengen hiphop met wat jazz en werden zelfs even begeleid door een saxofonist. Tussendoor kwam Zwangere Guy ook even de twee vergezellen om zijn nummer “Suave G” te brengen en met “Count Our Fingers Twice” hebben ze een echte festivalknaller in hun repertoire. Gezien ze nog niet over al te veel materiaal beschikken, coverden de twee gisteren onder andere met veel overtuiging “La boulette” van Diam’s. Ons hebben ze gisteren alvast kunnen overtuigen!

De elegantste act

Aan grote namen ook op de tweede festivaldag geen gebrek want met Gregory Porter heeft de organisatie een geroemde jazzzanger weten te strikken die zelfs al een Grammy op zijn naam mag schrijven. Elegant en in een mooi kostuum gekleed stond de Amerikaan met zijn indrukwekkende stem samen met vier muzikanten in het groene amfitheater te schitteren. Alleen spijtig dat het publiek niet helemaal werd opgezogen door het optreden en zich eerder in een café waande dan op een optreden. De nummers die dan ook op het meeste respons konden rekenen waren de jazzversie van zijn Flume-samenwerking “Holding On” en het door Claptone geremixte “Liquid Spirit”. De setting was niet optimaal voor meneer Porter en zien we hem liever nog eens in een zaal aan het werk.

De soulvolste reggaeartiest

@Kamilia Sain

Op de tweede festivaldag waren er heel wat reggae artiesten aanwezig op de Red Stage, maar de grootste was zonder meer Chronixx. In zijn thuisland Jamaica is hij een regelrechte superster en ook in de rest van de wereld heeft de reggae-zanger een aanzienlijke fanbase. Wat hem echter van de andere onderscheid, is zijn reggaestijl die heel soulvol en gevoelig is, maar tegelijk ook heel toegankelijk klinkt. Bovendien werden de nummers zoals “Majesty”, “Smile Jamaica” en “Skankin’ Sweet” in een ruwer jasje gegoten met als gevolg dat ze iets aan kracht ontbraken. Helaas liet hij dan ook nog één van zijn grootste hits en Protoje-samenwerking “Who Knows” thuis, een keuze die we maar moeilijk kunnen begrijpen. Gemiste kans dus.

De waarde vervangster

@Kamilia Sain

Het afzeggen van je grote headliner op enkele weken voor het festival, is altijd slecht nieuws. Gelukkig heeft Couleur Café een waardige vervanging gevonden in de vorm van Akua Naru. Haar mix van hiphop jazz lokte veel volk voor de Green Stage die zichtbaar genoten van haar goed werkende set. De flow die de Amerikaanse zangeres heeft, is erg aanstekelijk en zorgde voor heel wat ‘shakende’ mensen. Vooral het jazzy einde, waar ze haar muzikanten op de voorgrond liet treden, maakte veel indruk op ons. Met andere woorden een waardige vervangster die de moeilijke taak meesterlijk aanpakte.

De zotste bende

Ze kwamen iets later op het podium omdat de soundcheck iets langer duurde dan gepland, maar wat we daarna van de achtige koppige funk- en soulband Tank and the Bangas uit New Orleans aangeboden kregen, was gewoonweg pure klasse. Tarriona ‘Tank’ Ball smeet zich helemaal en alleen al het kijken naar haar moves en grimas, was een beleving op zich. Ook de band smeet zich helemaal waardoor we indrukwekkende versies voorgeschoteld kregen van “Caroline” en “Quick” die het publiek helemaal in extase bracht. Er was gisteren zelfs plaats voor twee covers “Song 2” van Blur en “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana, die de menigte voor de Blue Stage helemaal uit zijn dak liet gaan. Een grandioos optreden met een uitmuntende sfeer dat zonder twijfel het hoogtepunt van de zaterdag was.

De sentimentele soulster

Vraag je je af hoe soul anno 2018 klinkt? Luister dan vooral eens naar de Texaan Leon Bridges die onlangs nog zijn geslaagde tweede plaat Good Thing loste. Veel shows heeft hij met zijn nieuwe plaat nog niet gedaan, maar dat was amper te merken gezien hij en zijn band goed op elkaar ingespeeld waren. In zijn een uur durende set kwamen bovendien ook heel wat nummers uit zijn debuutplaat Coming Home aan bod die ondertussen ook al aardig konden worden meegebekt door het publiek. Dat Leon Bridges een nieuwe soulsuperster in wording is bewees hij gisteren nog maar eens.

De derde editie van Niveau4

@Kamilia Sain

Voor het derde jaar op rij bracht Couleur Café een aantal opkomende raptalenten uit België een platform en bundelden ze dit tot Niveau4. We geven eerlijk toe, de verwachtingen lagen hoog voor de show gezien het immense succes van de voorgaande twee edities met de nu ronkende namen Roméo Elvis, TheColorGrey en Coely, maar door een defecte draaitafel moest de show even op zich laten wachten. De opkomst voor de Blue Stage was gigantisch en iedereen leek klaar voor één van de hip hop feestjes van het jaar en met de ons niet onbekende West-Vlaamse taalpurist Brihang nam de show meteen een goede start. Moka Boka kreeg vervolgens het genoegen om zijn geweldige flow en vibes met iedereen te delen en Jay MNG hitste het publiek goed op met zijn mix van Nederlandse rap met Brussels accent. Soul’Art daarentegen bracht een solide performance, maar kreeg het publiek niet helemaal mee in hun verhaal. Nixon zocht heel wat interactie met het publiek en kreeg de eerste moshpit cadeau. Ieder van de vijf acts kreeg drie keer de mogelijkheid om eigen nummers te brengen, maar het waren vooral de momenten dat ze er samen stonden, die het meest indruk wisten te maken. We kunnen dus besluiten dat er heel wat talent en potentieel dit jaar deel uitmaakte van NIVEAU4, maar het last minute ontbreken van Blu Samu wegens ziekte zorgde voor een gehavende show die hier en daar niet altijd even boeide.

De grandmaster van de funkadelic

@Kamilia Sain

In april kondigde George Clinton aan dat hij in 2019 zal stoppen met touren en dus was het optreden gisteren samen met zijn collectief Parliament-Funkadelic één van de laatste (misschien zelfs de allerlaatse) mogelijkheden om hen nog eens in België aan het werk te zien. Doordat George Clinton niet meer de allerjongste is en ook zijn fysieke toestand niet meer optimaal is, liet hij gisteren zijn band, dansers en achtergrondzangers vaak op de voorgrond treden en bracht hij kleine stukken van het optreden al zittend door. Soms leek het op het podium meer op een chaos dan op een optreden gezien er heel wat bandleden op de planken stonden en hier en daar werden nummers soms ietwat te lang gerekt, maar de constante afwisseling van funk, hiphop, soul en rock muziek zorgden voor een dynamische set. Wie op 76-jarige leeftijd nog zo een show vol met hits weet neer te zetten, mag zich volkomen terecht een funklegende noemen.

De tweede dag bevatte heel wat hoogtepunten en lokte weer bijna 25.000 festivalgangers die er duidelijk zin in hadden. Ondanks de hoge temperaturen met meer dan 30°C, had het publiek niet al te veel last van de hoge temperaturen en bleef de sfeer monter en gezellig.

Alle foto’s vind je hier.

Lees hier ons verslag van dag 1

1 juli 2018

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief