Live, Recensies

Russ @ Vorst Nationaal: een one-man show van formaat

Het is een marketingstrategie als geen ander: iedere week een singletje op je SoundCloud droppen om zoveel mogelijk mensen te bereiken en ervoor te zorgen dat degenen die je al kennen, je niet vergeten. Dat is dan ook precies wat rapper en zanger Russ sinds enkele jaren doet. Voor die stunt bracht Russ, echte naam Russel Vidale, echter al 11 (!) eigenhandig geproducete mixtapes uit. Wie dacht dat hij instant famous is geworden door de monsterhit “What They Want”, heeft het bij het verkeerde eind. Russ timmert al jaren – met wisselend succes – aan zijn carrière en plukt daar nu triomfantelijk de vruchten van. Sinds de release van zijn debuutalbum There’s Really A Wolf in mei vorig jaar is hij wereldwijd doorgebroken en zijn volle arena’s, die zijn liedjes woord voor woord meezingen, dagelijkse kost geworden.

Russ is afkomstig uit Atlanta in de Verenigde Staten, maar ziet er door zijn Italiaanse roots eerder uit als een zuiderse casanova, inclusief golvend zwart haar waar menig meisje enkel van kan dromen. Hoewel hij door veel vrouwelijke fans dan ook aanbeden wordt als het zoveelste popidool, maakt een blik op de volgelopen zaal duidelijk dat ook jongens de muziek van Russ wel kunnen smaken. Vol ongeduld staat iedereen te wachten tot de 25-jarige artiest het podium opkomt. Een voorprogramma of inleidende warm-up DJ zijn er immers niet. Zeiden we al dat Russ een self-made man is?

Onvermijdelijke opener is “What They Want”, gevolgd door “Do It Myself”. Geen zieltje in de zaal die deze twee knallers, afkomstig van zijn debuutplaat, niet kent. Als zelfs de mensen op de tribunes vanaf de eerste minuut rechtstaan en vol overgave meezingen, dan weet je dat het goed zit. Omdat Russ al jarenlang zijn fanbase aan het opbouwen is, hoeft hij echter niet te teren op slechts enkele hitjes of een bepaald album. “Waste My Time” en “Too Many” zijn dan misschien iets minder bekend, maar bezitten precies dezelfde vlotte vibe als de doorbraaksingles en worden ook even enthousiast onthaald.

Na vier nummers, komt Russ voor de eerste keer tot stilstand op het podium. Hij neemt het publiek in zich op, het publiek neemt op hun beurt hem in zich op en de wederzijdse bewondering leidt tot applaus en geroep. Soms zijn bindteksten overbodig om een connectie tussen artiest en publiek tot stand te brengen. Hij vervolgt de set met “Me You”, nog zo’n knaller die van begin tot eind meegezongen wordt. Het nummer gaat naadloos over in “Yung God” en daarna het tragere “Cherry Hill”. Russ is niet gekomen om zijn show te vullen met goedkope onzin en een makkelijk af te handelen setje. Al zijn boodschappen zitten vervat in zijn muziek, dus vuurt hij het ene na het andere nummer op ons af.

‘Vurig’ is het perfecte woord om de vibe in de zaal te omschrijven. Russ zijn energie op het podium is ongezien en wordt moeiteloos overgedragen naar het publiek. Toegegeven, de keer op keer herhaalde ‘fuck it, I do it myself’ mentaliteit in zijn liedjes hangt ons soms een beetje de keel uit, maar het is net dat zelfvertrouwen en het jarenlange geloof in zichzelf dat hem nu zo verdomd overtuigend maakt. Geen seconde verliest hij zijn geloofwaardigheid, niet tijdens de soulvolle, downtempo nummers en niet tijdens de vlijmscherpe raps. “Cherry Hill” is een goed voorbeeld van zo’n downtempo nummer. De hoge noten die Russ op het einde van dat nummer uitstoot, worden terecht gevolgd door een lang applaus.

Met “Wife You Up”, “Flip” en “Some Time” brengt Russ ook nummers die hij recent nog op zijn SoundCloud postte. Het zijn ongecompliceerde, makkelijk mee te zingen nummers die niet het niveau van There’s Really A Wolf halen, maar door de kracht van de live performance valt dit eigenlijk nauwelijks op. “Back to you” wordt opgedragen aan ons land, dat een speciale plek in zijn hart draagt. België was het eerste plaats buiten de VS waar Russ ooit optrad en sindsdien probeert hij hier altijd terug te komen. Zo trad hij in het verleden onder meer al op in Trix in Antwerpen, Vooruit in Gent en stond hij al tweemaal op het podium van Pukkelpop. Dat we hem graag zien komen, zal iedereen die bij een van die concerten aanwezig was, volmondig beamen.

Voor de show zijn eindpunt bereikt, blaast Russ ons nog enkele keren omver met het bereik van zijn stem. Op het prachtige “Psycho” verlichten duizenden GSM-zaklampen en aanstekers de arena. Hij verlengt dit intieme moment nog even door op het eind van het nummer het refrein te zingen zonder enige achtergrondmuziek. Het is een van die momenten waarop je beseft dat je deel uitmaakt van een unieke ervaring. Bij “Scared” doet hij dat trucje nog eens over en zingt bovendien de eerste verse nog eens helemaal a cappella. Zo clean dat Mr. Proper er jaloers van zou worden.

We herinneren ons nog van op Pukkelpop vorige zomer dat Russ zijn show opent en sluit met hetzelfde nummer. Hier doet hij er nog een schepje bovenop: hij brengt niet enkel “What They Want” voor de tweede keer, maar vervolgens ook “Do It Myself”. De synchrone golfbeweging die tot stand komt in de arena bevestigt dat het publiek volledig voldaan is. Dankzij een prachtige stem én voldoende rap skills slaagt Russ erin om een live optreden te brengen dat veel inhoud bezit, maar tegelijk ook uitblinkt in eenvoud. Of hoe de underdog een echte wolf is geworden.

24 februari 2018

About Author

Kim Loosvelt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief