Albums, Recensies

Black Rebel Motorcycle Club – Wrong Creatures (★★★): Maturiteit en opgeblonken leren jassen

Een kleine zeventien jaar na hun debuutalbum staat Black Rebel Motorcycle Club er weer met een achtste exemplaar. We hebben vijf jaar moeten wachten op de opvolger van Specter At The Feast, het vorige album dat in 2013 uitkwam. Op 21 november van vorig jaar speelde Black Rebel Motorcycle Club nog een stevige set in de Roma te Antwerpen om hun kersvers album, Wrong Creatures, aan ons voor te stellen.

De afgelopen jaren waren voor het trio uit San Francisco wel van de woelige aard: In 2008 ruilde het drummer Nick Jago voor Leah Shapiro van The Raveonettes, waar we onlangs nog een fijne babbel mee hadden voor hun optreden in De Roma. Daarnaast moest de band in 2010 ook nog de plotse dood van Michael Been, geluidstechnicus én vader van bassist Robert Been, verwerken.

Al op Specter At The Feast ruilde Black Rebel Motorcycle Club de ruige biker-rock’n roll in voor een beheerster gitaargeluid. Ook op Wrong Creatures krijgen we hetzelfde voorgeschoteld. De band draagt nog steeds leren jassen, al zijn ze dit keer afgestoft en netjes opgeblonken. Drumster Leah verklaarde die verandering simpelweg: “De vorige albums zaten vol tempowissels. Het ene moment gaat het er gezapig aan toe, om dan niet veel later enkele versnellingen hoger te schakelen en verschroeiend uit de hoek te komen. Op Wrong Creatures hebben we ervoor gekozen om het tempo vrij constant te houden.”

De fans die in de beginjaren verliefd werden op de pure rock-‘n-roll hoeven niet te treuren. Af en toe trekt het drietal de gashendel nog wel eens open zoals bijvoorbeeld op “Little Thing Gone Wild” en live scheuren ze met het nieuwe materiaal nog steeds een heel eind weg. Op de plaat klinkt het dan allemaal weer iets geleidelijker en donker. Al met de intro “DFF” dat perfect als soundtrack van de serie ‘Vikings’ zou dienen, trekt Ragnar Lothbrok je in hoogsteigen persoon de duisternis in.

Samen met Black Rebel Motorcycle Club maak je dan verder een wandeling in ‘the shadow of the valley of death’ waar je de demonen van het drietal tegenkomt. Op “Haunt” en “Echo” kijk je die demonen recht in de ogen en dan blijkt dat ook demonen af en toe liefdesverdriet hebben. Beide songs vormen een rustpunt op het album, alleen komt de band dit rustpunt niet meer te boven. Op “Little Thing Gone Wild” na blijven de tempo’s ergens onderweg hangen. Hier en daar klinkt er een verrassende gitaar zoals op “King Of Bones”, maar één keer meer het gaspedaal indrukken, zou geen kwaad kunnen.

Toch schuilt er in de tragere en obscure versie van de band een verborgen schoonheid. Vele nummers zijn mooie, uitgerekte wandelingen door een muzikaal landschap dat met diepe bassen en mature drums is bezaaid. “Question of Faith” of “All Rise”, die beiden tegen de vijf minuten en half aanzitten, hebben de capaciteit om je ziel even open te breken om er dan een vleugje mysterie te laten invloeien als een wolkje melk bij de koffie. Heerlijk.

Op Wrong Creatures toont Black Rebel Motorcycle Club dat het nooit echt weg was. De rock-‘n-roll mag dan misschien wat verder weg zitten, de kwaliteit heeft een volwassen gedaante aangenomen en is onmiskenbaar. Geniet van de nieuwe weg die de band heeft ingeslagen én als u echt wil rocken op Black Rebel Motorcycle Club, zet dan toch gewoon “Whatever Happened To My Rock And Roll (Punk Song)” nog een keer op!

Website / Facebook / Twitter / Instagram

14 januari 2018

About Author

Arno De Meulder


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief