Albums, Recensies

Angus and Julia Stone – Snow (★★★★): wegdromen tussen korenvelden

‘Ook dit album is weer verschillend. Telkens je aan nieuwe muziek werkt, bereik je een ander niveau. Ook het schrijven zelf heeft een nieuwe dimensie bereikt.’ Zo liet Angus ons begin juli weten via de teaser voor hun nieuwe album. Het Australische indie-folkduo heeft zich teruggetrokken naar het landhuisje van Angus in Bryon Bay om daar volledig samen aan nieuwe muziek te werken. ‘Gewoon daar zijn in de rust en stilte, zorgt ervoor dat je een deel wordt van het geluid. Je voelt je verbonden met de openheid en vrijheid van de natuur en dat hoor je ook.’ Zo vertelde Julia ons in het teaserfilmpje.

Drie jaar na het verschijnen van Angus and Julia Stone, is de samenwerking tussen broer en zus Stone nog beter geworden. Terwijl ze vroeger elk apart hun eigen nummers maakten, hebben ze deze keer ieder nummer samen geschreven en uitgewerkt, wat het extra speciaal maakt. Het idee kwam door een trip naar Zwitserland. Ze keken vanop de top van een berg naar beneden waarbij de sneeuw op duizend diamantjes leek. Dat moment in de sneeuw, gaf de aanzet voor hun nieuwe album.

Het eerste nummer heet dan ook “Snow”, maar de titel staat in fel contrast met welke emotie het nummer doet oproepen. Het herfstgevoel dat iedereen deze tijd van het jaar heeft, verdwijnt als ‘sneeuw’ voor de zon na het beluisteren van dit liedje. Het lijkt ook alsof het hen maar weinig moeite kost om het op deze manier te brengen. De rust die ze voelden tijdens de opnames, geven ze door in hun songs. Je waant jezelf in een grasveld waarbij een zacht briesje je wangen streelt en je nergens anders wil zijn dan op die plek.

Het slagwerk is een verrassende, maar geslaagde keuze die het nummer net dat tikkeltje meer geeft. Ook het tweede lied “Oakwood” begint met percussie, wat gedurende heel de song prominent aanwezig blijft. De nummers vloeien in elkaar over en sluiten goed bij elkaar aan. Terwijl het eerste album van broer en zus Stone de ruwe diamant was, krijgen we deze keer de geslepen versie te horen.

“Who Do You Think You Are”, die ongeveer in het midden van het album werd geplaatst, heeft een euforische toets, maar is dromerig genoeg om in het plaatje te passen. Het nummer duurt bijna zeven minuten, maar de repetitieve zinnen zorgen niet voor een langdradig effect. “Nothing Else” die daarop volgt is dan weer wat intiemer, wat de luisteraar geboeid blijft houden. ‘You say you have to fall apart to really be someone’ is één van de vele zinnetjes die plots in je opkomen na het album een paar keer te beluisteren.

Na drie jaar was nieuwe muziek van dit duo meer dan welkom. Dit schept natuurlijk heel wat verwachtingen. De mening van het grote publiek is nog niet gekend, maar wat ons betreft, mogen ze zich nog een paar keer terugtrekken in hun landhuisje zodat nieuwe dromerige muziek onze woonkamers mag vullen. Het lijkt erop dat ze met dit album echt iets te vertellen hebben. En wij luisteren met plezier.

Lees hier ook het interview die we hadden met Angus Stone naar aanleiding van het album.

FacebookTwitter / Website

17 september 2017

About Author

Jolijn Sabbe


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief