Flood is dan wel in naam de debuutplaat van Saving Nico, dit is lang niet Nicolas Annés muzikale debuut. Zo vormt hij samen met Caitlin Talbut (BLUAI) het artpopduo plush baby. Saving Nico is zijn soloproject, waarmee hij introspectieve indiefolk maakt. In 2024 haalde hij de halve finale van Humo’s Rock Rally. Dat jaar bracht hij een ep uit, Out of Sight, waarin hij de menselijke plaats in het universum in vraag stelt. Dat thema zien we hier weer terugkomen. Het hele album is gefundeerd op levendige beelden uit de natuur: van weides tot bergen, opkijkend naar het heelal en natuurlijk, de zee. Ook de hoes, getekend door Judith Herman, verwijst naar het maritieme.
We kregen al een eerste single toegeworpen in maart. Daar hoorde een videoclip bij, waar Anné te zien is in een knalgele oliejas, kniehoog in de zee. Hij houdt twee seinvlaggen vast en spelt daarmee het woord flood, een leuk detail. “Overtime” werd nog aangevuld met drie andere nummers, waarvan “Waist Deep” de laatste en best onthaalde was. Muzikaal is er een duidelijke verrijking te horen ten opzichte van die eerste ep. Veel nummers werden live opgenomen, met een rauw kantje dat overblijft. Elke keer ontdekken we zo een nieuwe laag, een nieuw geluid, een nieuwe emotie. De lage tonen van Annés stem klinken als een warm deken terwijl de hoge noten juist het breekbare weer benadrukken. Het is verre van een vrolijk album te noemen, maar wel een hoopvol, met het zonnige “Hey, Little Baby!” als koploper.
Opener “The Fabulous New” dompelt ons direct onder in de sfeer van het hele album. Met diepe klanken en vallend water zijn we net niet in een kuuroord beland. De overpeinzingen van Saving Nico behoeden ons gelukkig van een al te zweverig begin. Het existentialistische vormt echter wel een rode draad doorheen de plaat. Aangevuld met hier een panfluitwijsje en daar een banjotokkel, alsook de prachtige stem van Valerie Van Roey, blijven we verrast worden. Misschien het meeste door “Why?”, een lied dat Anné schreef voor de begrafenis van zijn grootvader. Live, met het publiek dat de achtergrond verzorgt, klinkt dit zowel krachtiger als intiemer.
Anné probeert de tijd te vertragen door terug te grijpen naar herinneringen van een vervlogen zomer. Zijn teksten en stem zijn ongefilterd, waardoor het lijkt alsof we naast hem zitten in de taxi van “Rustling“. Het meest meeslepende lied vinden we een eindje verder, in “Waist Deep”. De piano gaat in dialoog met de elektrische gitaar, met boeiende percussie in de brug. Het water staat ons nog niet aan de lippen, maar we voelen de urgentie uit de song stromen.
In “Predictable Ways” kondigt Saving Nico aan hoe alles van het ene uiteinde naar het andere kan en zal doorslaan. Het verlies van zijn grootmoeder komt net na de euforie van de geboorte van zijn zoon. Contrasten staan centraal op de plaat. Jammer genoeg gaat dit wat te ver in “Every Gambler”, waardoor deze een beetje rommelig klinkt. Waar het dan wel weer werkt, is op het eind. Een nummer over de vergankelijkheid van vriendschap wordt opgevolgd door verzuchtingen over religie als wapen. Afsluiter “Flood” brengt zo een thematische echo van de opener voort. In dat opzicht vormt het geheel een broodje maatschappijkritiek, dat we met veel smaak verorberen.
Saving Nico levert hier een volwaardige debuutplaat af. Hij weet wat hij wil zeggen en vindt de juiste woorden, ondersteund door getalenteerde muzikanten. De nummers klinken nauw verbonden zonder in herhaling te vallen. Je kan Flood live beleven op de releaseshow, 22 oktober in Het Bos in Antwerpen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Why?”, ons favoriete nummer van Flood, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
