Live, Recensies

Warhaus – Dijf Sanders @ Ancienne Belgique: Van de tropische jungle naar verlaten Brusselse straten  

Geen review van Warhaus, J. Bernardt of Zimmerman gaat voorbij of je leest wel een verwijzing naar Balthazar. Het kan ook niet anders want de zijprojecten van de Balthazarfrontmannen en bassist zijn niet alleen qua personeel maar ook qua sound onlosmakelijk met elkaar verbonden. Na een eerste passage in oktober vorig jaar mochten Maarten Devoldere en zijn Warhaus-kompanen deze keer de grote zaal Ancienne Belgique vullen. En met succes: het concert was volledig uitverkocht.

Opvallen: dat is wat een voorprogramma moet doen. Met een grote backdrop deed Dijf Sanders (bekend van Teddiedrum, The Violent Husbands en van zichzelf) het meteen. Zijn psychedelische sounds werden ondersteund door een spel van licht, schaduwen en bewegende projecties. De weinige gelukkigen die al aanwezig waren in de AB waanden zich spontaan in de jungle onder begeleiding van de natuurgeluiden en chille vibes.  Door verschillende soorten slagwerk en een xylofoon kreeg je een waar Tarzan-gevoel. Dijf wist het publiek best wel op te warmen en gaf het roer over aan Warhaus met opvallende woorden. ‘Ik ga nog één liedje spelen voor Warhaus komt en jullie hoofdjes kapot gaan… van prettigheid’.

Eerlijk? Onze hoofdjes gingen niet kapot, maar het was wel prettig. Wie zich nog steeds in de door Dijf Sanders’ gecreëerde tropische sferen bevond werd daar netjes weg gehaald door Warhaus. Met een minder bekend en behoorlijk zwoel ‘Control’ werd de zaal dan ook volledig onder controle gebracht. Doorheen de show werden de reeds bekende nummers van zijn debuut We Fucked a Flame into Being afgewisseld met nieuw materiaal. Het viel op dat de Balthazar-sound minder doorklonk in het nieuw materiaal. Een goed teken, lijkt ons, want dit is misschien het bewijs dat Warhaus zijn draai gevonden heeft in zijn solo-zijtak en dat we alleen nog maar vernieuwende nummers kunnen verwachten.

Warhaus vond al meteen zijn eigen stempel en bouwt nu verder aan hun oeuvre. Het schalende geluid van een krakkemikkige trompet speelde een sleutelrol in het hele verhaal, netjes samengaand met hier en daar een schrille gitaar (vooral in het instrumentale ‘Beaches’). Zo creëerde Warhaus een duistere sfeer van een rustige wandeling in verlaten straten, gedreven door duistere gedachten en een tikkeltje wanderlust.

Het leek alsof ‘Machinery’ in een iets lager tempo gebracht werd dan de studioversie, maar de charmes van het lied gingen allesbehalve verloren. Vooral in dit nummer kon het ondersteunende stemgeluid van vriendin Sylvie Kreusch ons wel bekoren. Haar elegante bewegingen (het oog wil ook wat) maakten het helemaal af. Warhaus wordt vaak vergeleken met Gainsbourg en Birkin, en op het podium voel je ook dat Warhaus de liefdesbaby is van Devoldere en Kreusch. De begeerte en verlangen spat uit ieder nummer.

Maarten Devoldere waagde op het einde ook een gokje. Hij sloot de set af met het nieuwe “Mad World” en dat bleek verbazend goed uit te pakken. Als het bordje ‘uitverkocht’ nog niet duidelijk genoeg was, dan was de manier waarop het publiek de nieuwe nummers in de armen sloot wel een duidelijk teken van liefde. Bijna vanzelfsprekend eindigde deze avond met het mooie ‘BXL’. Zijn liefde voor de stad was duidelijk te horen en werd dan ook overgedragen aan het publiek, dat het op zijn beurt even later ging gaan verspreiden in de –inmiddels donkere- straten van Brussel op een mooie lenteavond.

Setlist: Control/The Good Lie/Beaches/Against the Rich/Stanger/Memory/Machinery/Here I Stand/I’m Not Him/Mad World//Bruxelles//

 

1 april 2017

About Author

Birgit Coucke


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief