Albums, Recensies

Mountain Bike – “Too Sorry For Any Sorrow” (★★★): Poppy garagerock die wat aan originaliteit mist

Mountain Bike is ondertussen niet meer zo’n onbekende naam in de muziekwereld. De band werd opgericht in de lente van 2012 met een belangstelling voor garagemuziek. In 2014 brachten ze hun debuutalbum Mountain Bike uit en deze werd door de Belgische pers warm onthaald. Nu, drie jaar later, is het eindelijk tijd voor het veelbelovende vervolg op hun eerste langspeler.

Het tweede album werd opgenomen in een boerderij in de streek van Doornik. Alles werd gemixt in samenwerking met Staf Verbeeck, een man die al samenwerkte met BRNS, Selah Sue en Drums Are For Parades. Wat ons vooral opvalt is dat de tweede plaat Too Sorry For Any Sorrow een meer poppy karakter heeft dan de eerste plaat. Een goed album, maar geen hoogvlieger.

Het openingsnummer “Future Son” toont al meteen hoe de plaat in mekaar steekt. Hoge gitaartoontjes wisselen elkaar af en worden ondersteund door een bas, drum en stem die wat laidback klinken. Een perfect nummer om ’s morgens mee wakker te worden dus. “Absolutely” zorgt voor een vettig vervolg. Het klinkt viezer dan het openingsnummer en stuwt zichzelf in een rechte lijn naar het einde toe.

Elk nummer dat op de plaat terug te vinden is, beschrijft een andere, specifieke sfeer. Dat merk je al na het beluisteren van de eerste drie nummers. “This Lonely Place” klinkt heel happy en zomers en doet ons qua gitaargeluid wat aan Mac Demarco denken . De intro van “Mean To You” lijkt dan verdacht veel op iets wat The Last Shadow Puppets zouden maken.

Uiteindelijk worden de genres van de voorbije nummers constant met elkaar afgewisseld. “Copycat” beschikt over een enorm aanstekelijk refreintje en is daardoor misschien ook het beste nummer dat op de plaat terug te vinden is. Het vervolg hierop, “B+ B-“, is een strak lied dat haaks staat op het voorgaande nummer. Niet slecht, maar zeker niet zo origineel.

“For A Pretty Jerk Like You bouwt verder op de basis die de voorgaande nummers gecreëerd hebben. Ook hier klinkt niets origineel, maar dit wil daarom niet zeggen dat het slecht klinkt. Wat ons wel opvalt is dat de mannen van Mountain Bike heel erg goed zijn in het componeren van aanstekelijke gitaarrifjes. Als er één nummer is dat al je frustraties en stress doet verdwijnen, dan is het “You’d Better Let Go”. Meer van deze nummers hadden dan ook wel meer dan welkom geweest.

De poppy garagerock van Mountain Bike blijft standhouden in de laatste twee nummers “An Escape Plan” en “Good For Nothing”. We kunnen concluderen dat de mannen van Mountain Bike ons met hun tweede album kunnen overtuigen, maar ze slagen er niet in om ons van onze sokken te blazen. Het zijn stuk voor stuk goed onderbouwde songs maar er zit geen enkel nummertje bij dat in ons hoofd blijft hangen, spijtig. Benieuwd hoe het album live zal overkomen, hopelijk bewijzen ze het tegendeel.

4 maart 2017

About Author

Thibault Vander Donckt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter