Live, Recensies

Kapitan Korsakov @ AB-club: Een met frietvet overgoten geluidsmuur

“Is this where Captain plays?” Twee Engelsmannen moesten teleurgesteld weer vertrekken toen ze te horen kregen dat de show uitverkocht was. De gezellige AB Club zat stampvol en het moment dat Lee Anderson in het voorprogramma zijn laatste komische noten uitproestte, was de zaal al een heuse bakoven geworden. Een bakoven met de vage geur van aangekoekt bier, de toon was gezet.

Pieter-Paul, Bert en Pieter komen het podium op, alle drie keurig in maatpak. Nu ja, keurig is relatief. Het publiek heeft alleszins al collectief medelijden met de drie te warm geklede heren. Zonder veel poespas start Korsakov stevig aan hun set. De band is een goed geoliede maar vuile slachtmachine geworden die een live sound heeft om u tegen te zeggen. Het publiek had echter wat meer moeite om op gang te komen, zoals dat wel vaker gebeurt wanneer een band veel nieuwere nummers speelt. Nochtans klinken de nieuwe nummers waaronder het vettige “Spitting Over The Edge Together”, live even vol en fenomenaal als oudere prachtjes zoals “Quicksand Surfer” en “Don’t Believe The Hope”. Devos raakte al merkbaar licht geïrriteerd door het te lamme publiek. Hij liet ook nog eens duidelijk zijn mening blijken over smartphone-gebruik tijdens een concert. “Die hashtags, da’s allemaal niet nodig. Niet nodig.” (Insert Gents accent)

Kapitan Korsakov kwam, zag, en speelde de AB Club plat.

Een bericht gedeeld door Dansende Beren (@dansendeberen) op

Toen Bert na enkele nummers primitief precisie-meppen zijn snare drum om zeep hielp, nam Pieter-Paul even de tijd om het publiek toe te spreken. Na het schofferen van de fotografen vooraan, bedankte hij de zaal ook even voor de grote opkomst. Verder vermelde hij ook dat het mogelijk was om voor 50 euro heel wat merchandise te kopen “of een gram coke voor die prijs.” We kregen als publiek ook de keuze met welk nummer de band opnieuw zou starten. Afgezonderd van een paar enkelingen werd natuurlijk massaal “In The Shade Of The Sun” geroepen.

Dries Hoof (bassist Wallace Vanborn) kwam op en Devos liet bij gebrek aan een snaredrum ons meeklappen tijdens de intro van het nummer. Op eigen ritme en de dubbele baslijn kwam het publiek pas helemaal los voor de rest van de avond.

De nummerkeuze werd terug aan ons overgelaten na het terughalen van de band op het podium. Favorieten “Cancer” en “Caramelle” werden gebruld en de eerste werd ingezet na een beetje zelfspot door Pieter-Paul. Deze zijn vocals gingen door merg en been tijdens het refrein terwijl de toeschouwers erop los stampten. “Caramelle” was een met frietvet overgoten geluidsmuur waarbij Devos zich ook in het gewoel mengde. Zijn gitaar en microfoon moesten het bekopen en terwijl maakte hij ook van het moment gebruik om enkele smartphones en fototoestellen onschadelijk te maken. Bassist Pieter breidde een uitgebreid einde aan het nummer met zijn knarsende geluidseffecten.

The club was burning. Thank you #kapitankorsakov . #ABconcerts

Een bericht gedeeld door Ancienne Belgique – AB (@abconcerts) op

De band bewees met deze vunzige avond nogmaals dat Physical Violence Is The Least Of My Priorities wel degelijk een meesterwerk van formaat is, en schoof alle kritische blikken op de plaat van zich af. KKK kwam, zag, en speelde alles plat.

We namen deze avond afscheid van:
– Twee gitaren
– De microfoonstaander
– De snaredrum
– Enkele smartphones en fototoestellen
– Duizenden haarcellen

17 februari 2017

About Author

Laurens Collier


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief