Live, Recensies

Preoccupations @ Botanique: Strak afgemeten post-punk

preoccupations

De Canadese post-punk formatie Preoccupations trok vorig jaar met hun debuutplaat al een hoop aandacht naar zich toe. Die titelloze plaat kwam er nog onder hun vorige groepsnaam, Viet Cong, een naam die in de loop van het jaar werd aangepast in het politiek correctere Preoccupations. De naamsverandering had direct als voordeel dat over de naam van de tweede plaat ook niet lang moest nagedacht worden. Voor het eerst sinds hun tweede, opnieuw titelloze plaat, kwam de band naar België.

Het eveneens Canadese duo Joyfultalk mocht de avond op gang trappen. Ze brachten onrustige en gruizige electronica waarbij noise een prominente rol kreeg. Al waren er ook momenten die we, met een beetje fantasie, haast harmonieus konden noemen. Het zou een genoegen zijn om een specifiekere genreomschrijving te kunnen geven maar we moeten eerlijkheidshalve toegeven dat we van dit soort donkere electronica slechts een beperkte kennis hebben. Het gevaar van eentonigheid kwam dan ook even om de hoek gluren. Desondanks bleef de doordringende sound die je (letterlijk) aan je ribben voelde kleven ons wel continue boeien. Een groot deel van het publiek was ook nog eens voorzichtig op de muziek aan het mee deinen dus in dat opzicht was het voorprogramma zeker geslaagd.

Het recept van Preoccupations is vrij eenvoudig. Een betonnen ritmesectie met daar bovenop de schorre keelstem van zanger en bassist Matt Flegel. Twee andere bandleden zorgden nog voor gitaren en synths maar het waren gisteren vooral de drum en zang die een hoofdrol verkregen. De drummer legde dan ook vanaf het eerste nummer (Anxiety, een single vanop hun recentste plaat) een bijzonder strak tempo op. Mike Wallace leek gisteren eerder achter een mitrailleur dan achter een drumstel te zitten. Af en toe nam de vaart wat af maar dat duurde nooit lang.

Ook nummers van de eerste plaat passeerden de revue, in het begin van de set overheersten die zelf. “Continental Shelf” was de song die waarschijnlijk op het meeste enthousiasme kon rekenen bij het publiek. Hier klonk Flegel pas echt alsof hij voor de show een fles azijn had gegorgeld en urenlang alles en iedereen bij elkaar had geschreeuwd. In een talentenshow zou hij het niet ver schoppen maar hier paste het uitstekend bij de rauwe sound van de band. Ze gingen verder met “Memory”, een persoonlijke favoriet en de meest recente single. Op plaat duurt het elf minuten maar gisteravond werden de afsluitende minuten drone achterwege gelaten. Het nummer op zich is uitstekend en de drummer bleef zijn werk doen maar bij de rest van de band begon het vanaf hier wat aan overtuiging te ontbreken.

Bindteksten werden overbodig bevonden tot helemaal op het einde de bandleden (en de technicus) werden voorgesteld. Preoccupations bleef ruim een uur doordenderen zonder in te zakken maar ook zonder echt boven zichzelf uit te stijgen. Ook de rookmachine, aanwezig zodat we de band ondanks de flikkerende lichten toch niet te duidelijk zien staan, bleef aan een constant tempo zijn werk doen. Slecht werd het geenszins, maar op den duur begon het allemaal toch iets te plichtmatig te klinken.

Het hoogte-en dieptepunt van de set zat uiteindelijk allebei in de afsluiter vervat. Het eerste deel van “Death” was verschroeiend en had wel de kracht die de rest van het optreden soms wat mistte. Daar stond tegenover dat ze er een veel te lang middenstuk aan breidden dat bijna uitsluitend uit drumslagen bestond. Het haalde de fut er volledig uit en deed een mens naar zijn polshorloge staren. Zo was het jammer genoeg geen overdonderend gevoel dat overheerste bij het buitenkomen, ondanks het feit dat de rest van de set strak genoeg was geweest om voor een stijve nek te zorgen.

13 november 2016

About Author

Jan Sucaet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief