LiveRecensies

Revolution Calling 2026 (Festivaldag 2): Houdoe en bedankt!

Revolution Calling, het is stiekem een echte uitputtingsslag. Nadat we tijdens de preshow al behoorlijk om onze oren werden geslagen, kregen we vrijdag op de eerste officiële festivaldag nog eens een flinke lading hardcoregeweld te verwerken. En dan moest de zaterdag nog beginnen. Met een lichaam dat inmiddels aan alle kanten protesteerde, trokken we voor een laatste keer richting het Eindhovense Klokgebouw, waar de organisatie een pareltje van een line-up had neergezet. Want zeg nou zelf, met namen als DEFIANCE, Youth of Today, Desolated en Sunami op het programma is er toch meer dan genoeg reden om de spierpijn voor lief te nemen?

We begonnen onze dag, toen nog met flink wat energie, bij een paar bekende gezichten van niet al te lang geleden, waarvan Fatal Move de eerste was. De groep mocht enkele weken geleden nog zijn eigen ep-releaseshow in Trix afsluiten, maar kreeg nu juist de taak om de tweede festivaldag van Revolution Calling te openen. Dat liet de Antwerpse hardcoreband zich geen twee keer zeggen. Vanaf de eerste tonen ging het er meteen bruut aan toe en met onder meer “FUBAR”, “Fugazi” en “Who Are You” was je nergens echt veilig aan de Warzone Stage. Voor het podium was een helm al helemaal geen overbodige luxe. De rauwdouwers die er rondliepen waren namelijk niet zo zuinig met hun vuisten, waardoor aan de rand van de pit een rake kaakslag zo goed als een zekerheidje was. Met The S.E.T. kregen we vervolgens een band die nog recenter voor onze neus stond, want de groep mocht afgelopen donderdag ook al paraat geven op de preshow. Met een klein retourtje Duitsland in de tussentijd trok het nu richting de Stronger Stage. Veel anders dan dat we tijdens de preshow te zien kregen, was het niet, al viel de Killing Time-cover ditmaal op “TellTale”. Voor de rest was het business as usual, met net als op donderdag lompe riffs en een flinke dosis oldschool hardcore.

Dat Revolution Calling een festival met internationale allure is was je misschien al opgevallen, maar met Rust, Decadence en Worst kregen we vervolgens drie bands uit evenveel verschillende uithoeken van de wereld te zien. De Canadezen van Rust mochten de spits afbijten en deden dat met een stevige portie metallic hardcore. Heel groovy, maar tegelijkertijd ook kuitenbijterig en agressief, waardoor het uiteindelijk ondanks de korte duur nog best vermakelijk was. Een deur verder was het vervolgens de beurt aan Decadence uit Spanje, dat met zijn rauwe jaren negentig metallic hardcore en schreeuwende vocals een wat donkerder geluid liet horen. We hoorden er wat Earth Crisis in terug, waarmee het meteen een mooie voorbereiding was op het optreden van de Amerikanen later die middag. Het lekkerste van het trio aan internationale bands kwam als laatste voorbij, want met Worst werden we getrakteerd op een smakelijke portie hardcore uit Brazilië. En die oorsprong, die hoorde je aan alles. De band combineerde hardcore met een flinke dosis thrashmetal, waarbij vooral de metalinvloeden bij momenten deden denken aan landgenoten Sepultura. En dat terwijl de algemene vibe nog Braziliaanser was dan een linguiça. Hoogtepuntje dit!

Na al dat zware hardcoregeweld waren we wel toe aan iets anders en gelukkig stond met Cosmic Joke precies de juiste band op precies de juiste plaats. Naar het optreden van de Amerikanen keken we al een hele tijd uit en dat enthousiasme bleek wederzijds, want toen we de zanger eerder die middag bij de merch spraken, kon hij zijn vreugde over de passage niet echt verbergen. Hij maakte samen met zijn bandgenoten voor het eerst de oversteek naar Europa en deed dat met een set die bol stond van aanstekelijke melodieën, een flinke vaart en vooral heel veel speelplezier in de vorm van een skatehardcorepunk-hybride waar je spontaan van gaat kickflippen. Met “Kamikaze” werd meteen de toon gezet en ook nummers als “Cyco Vision”, uiteraard een cover van de legendarische band Suicidal Tendencies, en “Checkered Past” gingen er bij ons bijzonder goed in, al konden we dat eigenlijk wel over alle passerende tracks zeggen. Pak die set maar in en stuur hem rechtstreeks naar het hoofdkantoor van Activision, want dit kan zo op de soundtrack van een nieuwe Tony Hawk’s Pro Skater.

Minder geschikt voor de soundtrack van een mogelijke nieuwe Tony Hawk’s Pro Skater-game, een mens mag dromen, was de set van Earth Crisis. Was het daardoor ook minder goed? Oh zeker niet! De Amerikanen trokken de straight-edgelijn van de eerste festivaldag moeiteloos door en deden dat met een optreden dat zo sterk was als diamant. Mede door de eerdere passage van Decadence was de liefhebber van metallic hardcore volledig opgewarmd en trok het, tot groot genoegen van frontman Karl Buechner, op tracks als “Firestorm” en “The Discipline” een flinke massa volk naar de voorkant van de Stronger Stage, waar niet alleen stevig werd gemosht, maar ook heuse podiumbestormingen plaatsvonden. Het publiek was sowieso wel lekker op dreef, want ook bij Missing Link, dat vlak daarvoor op dezelfde Revolution Stage speelde, was van enige terughoudendheid geen sprake. Beatdown was het genre dat daar de klok sloeg en dat betekende dat de kungfu-kippen uit alle hoeken en gaten kwamen opduiken, om vervolgens op onder meer “You Already Know” hun danspasjes eerder uit een vechtsportschool dan van een dansvloer te halen. We zagen spinkicks die zelfs een reus hadden kunnen vloeren, zo hoog kwamen de benen, en op de slopende afsluiter “New York Minute” ging het publiek helemaal van God los.

Dat het er bij DEFIANCE vervolgens een stuk rustiger aan toe zou gaan, bleek al snel ijdele hoop. Two-stepheaven was het vanaf het startschot met “Cursed Privilege”, waarbij de ene na de andere bezoeker zijn beste beentje voorzette. De groep, die als enige van heel de dag vrouwen in zijn bezetting had, stond een half uur lang voor vrouwelijke empowerment, gelijkwaardigheid en de strijd tegen discriminatie, terwijl het met onder meer “Distant” en “Kisses” muzikaal een van de meest overtuigende optredens van de dag neerzette. Ook aan gastbijdrages geen gebrek. Gedurende de show werd de ene na de andere vocalist uit het publiek getrokken, waarbij de sterkste passage die van Curselifter-frontvrouw Rosa Jonker op “Choice” was. Die orkaan aan female power hadden we gisteren graag wat vaker gezien, maar gelukkig maakten Jonker en DEFIANCE-frontvrouw Sabrina Chaparro samen een hoop goed. Ook zonder gastbijdrages wist diezelfde Chaparro moeiteloos te overtuigen. Dat bewees ze onder meer op het nog onuitgebrachte “Rotz”, waarop ze haar agressieve vocals over een heerlijk geluid vol schwung de vrije loop liet. Wat een dijk van een groep blijft dit toch!

Ook bij Desolated was het allesbehalve rustig. De Britse band kwam met een portie beatdown op de proppen die er vanaf de eerste seconden stevig inhakte en waar menig mens weinig vrolijks van zou worden als die er middenin terechtkwam. Maar het Revolution Calling-publiek, dat was niet zo’n mens. Met onder meer “Numb”, “Never Enough” en “Blasphemy” op de setlist kregen we een aaneenschakeling van zware breakdowns en venijnige moshcalls, waarbij de aanwezigen zich geen twee keer lieten uitnodigen om de boel op stelten te zetten. De pit was bij momenten werkelijk gigantisch en ook een bezoeker in een rolstoel liet zich niet tegenhouden om er middenin mee te doen, al was hij wel zo slim om tijdens de metershoge pile-up op “Death by My Side” zijn rolstoel, inclusief zichzelf, voor even ergens anders te parkeren.

De tweede dag van Revolution Calling had voor ons gevoel een veel fijnere smakenafwisseling dan de eerste dag en zo belandden we om half acht bij The Chisel, dat met zijn rauwe Britse oi! en streetpunk voor een heel ander geluid zorgde. Dat betekende overigens niet dat het er plots een stuk rustiger aan toeging, want ook The Chisel staat er niet om bekend zijn optredens op een laag pitje af te werken. Zo ook gisteren niet. Frontman Cal Graham beschikte weer eens over een dosis bravoure waar je u tegen zegt en jut­te daarmee het publiek moeiteloos op, terwijl de band met veel werk van What A Fucking Nightmare de ene na de andere rauwe, vuige meezinger door de zaal joeg. Gezelligheid alom dus, maar daar was bij het daaropvolgende 100 Demons nog maar weinig van te merken. Waar het er eerder op de dag ondanks alle rake klappen gemoedelijk aan toeging, zagen we nu de ene na de andere echte vechtpartij ontstaan. Ook het geluid was niet bepaald om over naar huis te schrijven, want de bas stond zo hard dat onze hersenen zowat uit onze schedel trilden. Misschien dat de gemoederen daardoor wel zo verhit raakten.

Terug in de Stronger Stage-zaal was het opnieuw weerzien met een oude bekende van donderdag, want naast The S.E.T. mocht ook The Hope Conspiracy na zijn optreden op de preshow opnieuw in Eindhoven aantreden. Nu moeten we eerlijk gaan toegeven dat we meer van de show van donderdag dan die van gisteren hebben meegekregen. Twee dagen lang (drie als je de preshow meetelt) vuisten ontwijken en van het ene naar het andere podium hollen vraagt nu eenmaal zijn tol, dus keken we vanaf achterin de zaal toe hoe de band zijn toeschouwers vooraan zich opnieuw volledig in het zweet liet werken.

Wij kozen ervoor om onze krachten te besparen, want met Youth of Today stond er nog een afspraak die we niet wilden missen. Als je het hebt over de grootheden die gisteren de revue passeerden, dan mocht die groep, met Ray Cappo als frontman, absoluut niet in dat rijtje ontbreken. De Amerikaan mag inmiddels de zestig naderen, maar daar was op het podium weinig van te merken en zo was hij nog altijd die energieke stuiterbal van jaren terug. Nummers als “Youth Crew” en “Break Down the Walls” brachten een mooi stukje hardcoregeschiedenis tot leven, waarbij die laatste nog een extra bijzonder tintje kreeg dankzij, en daar is hij weer, Refused-frontman Dennis Lyxzén! De beste man was natuurlijk onderdeel van de Project X-show op dag één en we zagen hem gisteren al eens doorheen het publiek banjeren, maar het was toch een aangename verrassing om hem nog eens op de planken te zien.

Youth of Today mocht dan wel zo heten, voor de jeugd van tegenwoordig moesten we toch echt een podium verder zijn, waar Sunami de scepter zwaaide. De Amerikanen uit San Jose zijn niet vies van een beetje overdreven stoerdoenerij en lieten dat ook muzikaal duidelijk horen, want vanaf opener “Gate Crasher” werden de spierballen opgepompt en er in groten getale mee gepronkt. Dat de band ooit als parodie op de overdreven macho-hardcore begon, viel nog altijd te merken, al werd er muzikaal bloedserieus uitgehaald. Met onder meer “Fence Walker”, “Contempt of Cop” en “Y.S.A.B.” volgde de ene agressieve uitbarsting op de andere, terwijl voor het podium een flinke mensenmassa zich volledig liet gaan. Van een subtiele aanpak moesten de Amerikanen het niet hebben en zo dus ook niet bij afsluiter “Weak Die First”, waarmee Sunami nog een laatste keer liet horen dat het zijn reputatie als een van de bruutste namen van de nieuwe generatie niet voor niets heeft opgebouwd.

Terug aan de Revolution Stage was het inmiddels tijd geworden om die af te sluiten. De eer daarvoor was weggelegd voor Cock Sparrer, een band die qua leeftijd nog het dichtst bij die van het Klokgebouw zelf kwam. Oude rotten in het vak dus en helemaal in het straatje van de oude garde bezoekers, die door flink wat alcoholmisbruik de nodige moeite hadden om tijdens het meezingen van opener “Riot Squad” hun kunstgebit op zijn plaats te houden. Ook bij “Watch Your Back”, “Argy Bargy” en “What’s It Like to Be Old” werd er volop meegezongen, vaak arm in arm met de buurman. Je moet toch ergens steun aan hebben voor het geval je kunstknie het begeeft. We hadden ons laten vertellen dat vooraan het een gezellige boel van jewelste was met genoeg jong gespuis, maar echt veel brandstof om ons naar voren te werken zat er helaas niet meer in de tank, waardoor we het optreden vooral tussen die oude garde moesten volgen. En dat, dat was misschien niet een al te goed idee.

Want hoewel we alle respect hebben voor wat Cock Sparrer doorheen de jaren voor de punkscene heeft betekend, kwamen we daardoor eigenlijk amper in de ban van de groep. Nee, we kunnen het niet mooier maken dan te concluderen dat nummers als “Runnin’ Riot” en “Take ‘em All” voor ons eerder aanvoelden als een diepvriesmaaltijd van de Aldi die al veel te lang in het schap lag. Eentje die je dan toch nog koopt, om bij thuiskomst te ontdekken dat alles onder de vriesbrand zit. Tegen beter weten in warm je dat dan op in een microgolf, je moet toch eten, en serveer je het als een culinair hoogstandje, terwijl je diep vanbinnen al weet dat het niet te nassen gaat zijn.

En toch was het die oude garde om ons heen die er smakelijk van genoot. Zelfs toen het alcoholpromillage onder de aanwezigen steeds verder opliep, werden “England Belongs to Me” en afsluiter “We’re Coming Back” nog uit volle borst meegezongen. Voor hen was het duidelijk een feestmaal, maar bij ons bleef het vooral iets waar onze bloedsuikerspiegel spontaan van deed klederen. Een colaatje kwam als een geschenk uit de hemel en bracht ons gelukkig weer een beetje op de been, waardoor we uiteindelijk zagen hoe Cock Sparrer met een diepe buiging afscheid nam van het publiek. Daarmee kwam er een einde aan ons Revolution Calling-avontuur van dit jaar, want terwijl aan de Stronger Stage Murphy’s Law het festival helemaal mocht dichtgooien, konden onze benen inmiddels de motivatie niet meer vinden om die kant op te gaan. Het was mooi geweest en met een boel toffe concerten in onze rugtas keerden we met een verrot lichaam huiswaarts. Op naar volgend jaar, op naar Revolution Rising, want dat heeft met Have Heart toch wel een band waarvoor we onze agenda straatbreed leegruimen. Houdoe en bedankt, Revolution!

877 posts

About author
Ik drink mijn cola zonder ice
Articles
Related posts
LiveRecensies

Revolution Calling 2026 (Festivaldag 1): Zwarte kruizen en rake klappen

Het is nu toch echt begonnen. Na een steeds beter wordende preshow in de Eindhovense Effenaar op donderdag ging gisteren, zo’n twee…
LiveRecensies

Revolution Calling 2026 (Preshow): Hardcoresmakenbingo

Noord-Brabant blijft toch wel ons favoriete stukje Nederland. De provincie, die gekenmerkt wordt door gezelligheid en worstenbroodjes, heeft van jongs af aan…
LiveRecensies

Fatal Move @ Trix (Club): Professioneel apenkooien

We moeten eerlijk bekennen dat we in onze schooltijd in Nederland niet al te sportief waren ingesteld. Turnles, dat was niks voor…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *