LiveRecensies

Revolution Calling 2026 (Preshow): Hardcoresmakenbingo

Noord-Brabant blijft toch wel ons favoriete stukje Nederland. De provincie, die gekenmerkt wordt door gezelligheid en worstenbroodjes, heeft van jongs af aan een speciaal plekje in ons hart. Dat zal waarschijnlijk ook zo blijven en dat komt mede door de muziek die eruit komt, want nergens bij onze noorderburen lijkt de hardcorescene zo sterk geworteld als in de Bourgondische provincie. Al jarenlang ziet de ene na de andere band er het levenslicht en in steden als Helmond, Tilburg of Eindhoven komen ze echt als paddenstoelen uit de grond. Vooral in die laatste stad draait het dit weekend volledig om het genre en vormt Eindhoven voor even het epicentrum van de Europese hardcorescene, want vandaag en morgen vindt daar weer Revolution Calling plaats. De plek bij uitstek voor wie het neusje van de hardcorezalm wil vinden. Toch kon je gisteren in de Effenaar al terecht voor een eerste voorproefje, want daar vond de officiële pre-show van het festival plaats, al ging dat voor ons niet zonder slag of stoot.

Stijf uitverkocht was de avond, maar wij hadden toegang. Althans, dat dachten we, maar helaas bleek ons ticket enkel toegang tot de vrijdag en zaterdag van het festival te geven. Niet voor gisteren dus en zo werden we door de vriendelijke beveiliging toch niet binnengelaten, terwijl TicketSwap leeg was en aan de deur geen tickets meer te krijgen waren. We hadden de hoop al opgegeven, tot uit het niets twee uiterst aangename Britten opdoken die nog een ticket over hadden. Langs deze weg toch nog een extra bedankje vanuit onze kant, want zo waren we wel gewoon op tijd voor opener These Hands. In tegenstelling tot alle vriendelijke mensen die we daarvoor waren tegengekomen, was de Helmondse formatie toch wel een stuk minder aardig. Er was niks van Brabantse gezelligheid te bespeuren en vanaf opener “17 Angels”, die binnenkort ook op de streamingdiensten te beluisteren is, ging de groep er meteen met de botte bijl in. Met een hoge dosis agressie in de riffs en flink wat geschreeuw leek These Hands vastbesloten om aan het begin van de avond alles naar de gallemiezen te helpen. Toch begon het optreden stilaan een beetje te lijken op onze oorspronkelijke poging om binnen te geraken, want mede door alle bombarie, die vaker dan eens net een stap te ver ging, wist de band uiteindelijk niet binnen te komen.

Met The S.E.T. stond er vervolgens een band op het programma die eigenlijk al ten dode leek opgeschreven voordat hij goed en wel begonnen was. De Amerikaanse hardcoreband uit Baltimore had bij zijn eerste optredens voormalig Turnstile-gitarist Brady Ebert in zijn rangen, maar die werd wegens niet al te koosjer gedrag, en dan drukken we ons nog voorzichtig uit, uit de band gebonjourd. Zo vroeg je band op de schop is vaker dan eens de doodsteek, maar The S.E.T. liet zich niet uit het veld slaan en stond zo gisteren op het Eindhovense podium. Met succes welteverstaan, want de band wist door zijn oldschool aanpak meteen te overtuigen. De riffs, die door Eberts vervanger Miguel Cruz werden gebracht, kwamen lekker lomp door de speakers en ook frontman Tim wist met zijn woedende strot te imponeren. Minder imposant was de verrassing qua setlist, want met slechts één ep op zak had The S.E.T. nog niet bepaald een uitgebreide discografie om uit te putten. Zo passeerde de volledige Self Evident Truth de revue, terwijl de groep tussendoor ook nog een covertje van de New Yorkse hardcoreband Killing Time uit de mouw schudde. Brady wie?

Na The S.E.T. was het de beurt aan Curselifter, dat ondanks het gebrek aan feestmutsen toch iets te vieren had. Gisteren verscheen namelijk rond middernacht zijn debuutplaat Beyond Repair en hoewel de officiële releaseshow pas op sinterklaasavond plaatsvindt, kreeg het publiek in de Effenaar alvast een flinke portie nieuw werk cadeau. Zo kwamen onder meer “Fear Tactics”, “L.O.T.C.” en “Flame” al vroeg in de set voorbij en zorgden meteen voor een flinke dosis energie, terwijl het politiek geladen “Cut From the Same Cloth” vlak voor het einde nog een beuk van jewelste uitdeelde. Wat zowel het nieuwe als het oudere werk gemeen had, was de tomeloze energie waarmee Curselifter het op het podium bracht. Vooral frontvrouw Rosa liet haar stembanden flink werken en brulde de ene na de andere tekst de zaal in, waardoor we ons soms afvroegen hoe lang haar microfoonkabel het nog zou volhouden voordat die het onder al dat geweld begaf.

Tussendoor kregen we nog een mooie throwback naar eerdere shows die we van Curselifter zagen. Net als tijdens de geheime show op Roadburn liet ook dit keer Snake Eater-frontman yaar-e-Aly van zich horen, waarbij hij zowel voor als op het podium meermaals een microfoon onder zijn neus geduwd kreeg en met zijn stembanden de decibelmeters flink liet uitslaan. Het was de spreekwoordelijke kers op de spreekwoordelijke taart, want ook zonder zijn inbreng wist Curselifter van begin tot eind alles met succes aan gort te trappen. Helaas kunnen we er op 5 december in de Utrechtse EKKO niet bij zijn, maar wie nog twijfelt om naar de officiële releaseshow af te zakken, kreeg gisteren alvast voldoende redenen om een kaartje te kopen.

Het was gisteravond een ware mengelmoes aan hardcorestijlen, maar met Home Front kregen we toch wel de opvallendste vreemde eend in de bijt voorgeschoteld. De Canadese band gooit namelijk rauwe punk en oi! samen met de synthesizers en dansbare melodieën van de jaren tachtig. Denk aan New Order, maar dan met een flinke dosis streetpunk erdoorheen. Op papier misschien een wat vreemde combinatie voor een hardcorefestival, maar in de Effenaar bleek het juist een schot in de roos. Waar het publiek bij de voorgaande bands nog opvallend tam was gebleven, kwam het bij Home Front eindelijk echt los. De synthesizers gaven tracks als “Watch It Die” en “Light Sleeper” een heerlijk aanstekelijk sfeertje, terwijl de rauwe punkenergie ervoor zorgde dat er ook vooraan eindelijk flink wat beweging ontstond. Na een matig begin van de avond stapelden de hoogtepunten zich in rap tempo op, maar Home Front was voor ons toch wel de absolute uitschieter.

Na het dansbare punkgeweld van Home Front was het aan The Hope Conspiracy om de avond af te sluiten met een flinke portie rauwe metallic hardcore. Jawel, alweer een andere tak van hardcore dan we eerder op de avond voorgeschoteld kregen, maar daarom zeker niet minder vermakelijk. De Amerikanen uit Boston draaien inmiddels, weliswaar met een vrij lange pauze, al ruim een kwarteeuw mee, maar van enige roest was in de Effenaar weinig sprake. Vanaf opener “Those Who Gave Us Yesterday” liet de band er geen gras over groeien en vooral frontman Kevin Baker wist venijnig uit de hoek te komen. Die venijnige aanpak sloeg ook aan bij het publiek, dat net als bij de voorganger van alle schroom was ontdaan, maar er dit keer nog net iets agressiever aan toeging.

De setlist vormde bovendien een mooie dwarsdoorsnede van de carrière van The Hope Conspiracy. Nummers van het recentere Tools of Oppression / Rule by Deception, het album waarmee de band in 2024 na achttien jaar terugkeerde op plaat, werden afgewisseld met ouder werk als “Nail in the Coffin”, “Defiant Hearts” en “Escapist”. Geschiedenisles voor gevorderden dus, maar ook eentje die toch wel behoorlijk uitliep. Want waar de klok rond elf uur inmiddels aangaf dat het tijd was om af te ronden, hadden Kevin Baker en zijn kompanen duidelijk nog geen zin om het podium te verlaten en gooiden ze er met “Truth and Purpose” en “They Know Not” nog twee stevige nummers tegenaan. Een ferme uitsmijter dus, al kregen we die dit keer niet op ons bord, maar recht voor onze trommelvliezen. En dat was na die moeizame start toch wel een bijzonder aangename manier om alvast aan het festivalweekend te beginnen. De toon is in ieder geval gezet en met nog twee volledige festivaldagen voor de boeg belooft Revolution Calling ons nog heel wat moois voor te schotelen, te beginnen vandaag met onder meer Speedway, Alone in a Crowd en Blood for Blood.

873 posts

About author
Ik drink mijn cola zonder ice
Articles
Related posts
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Cosmic Joke – "Checkered Past"

Wie Revolution Calling zegt, denkt waarschijnlijk meteen aan mokerharde hardcore. Niet geheel onterecht, want wie over enkele weken door het Eindhovense Klokgebouw…
LiveRecensies

State Power @ De Helling: Blauweplekkenfabriek

Twee jaar. Meer had State Power niet nodig om van een gloednieuwe hardcoreband uit te groeien tot een naam waar ondertussen behoorlijk…
InstagramLiveRecensies

Jera On Air 2026 (Festivaldag 2): Jera del Sol

Code rood, het advies om alleen naar buiten te gaan als het echt nodig is! Toch ging Jera On Air gewoon door….

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *