In 1990 werd Blauw uitgebracht door een band die voor die uitgave eigenlijk vrijwel onbekend was in de gebieden waar Nederlands de voertaal is. De band rond Thé Lau verkocht in onze contreien ongeveer 125.000 lp’s en cd’s, en geloof ons vrij, dat was toen een massa! In 1991 verscheen nog een plaat, Rij, Rij, Rij, waarop liedjes stonden die de toenmalige groep voor dat gigantische succes had gecomponeerd. The Scene! De inspiratie stroomde in beken uit de hoofden van de Nederlanders, want tot 2001 werd er bijna elk jaar vers materiaal uitgedeeld. Het straffe was dat werkelijk elke song van een monsterlijk hoge kwaliteit was. Alhoewel, die cover van Madonna, “Borderline“, hebben we altijd een ontzettend kutnummer gevonden. Maar bon, een liedje op een aantal van we weten niet hoeveel, dat is helemaal geen schande te noemen. The Scene stopte er dan een aantal jaren mee, het bloed kroop echter nog steeds waar het niet stromen kon en mits verschillende personeelswissels werden nog enkele heel knappe platen gemaakt. Het grote momentum van die jaren negentig was de band wel kwijt, maar dat kunnen we over een heleboel bands zeggen uit die tijd. Lau ging naar de dokter in 2013 met keelpijn en het verdict was de kloteziekte met hoofdletter K die al te graag uitzaait, waardoor de liedjesschrijver/dichter in 2015 een laatste keer een teug lucht nam om nadien te verkassen naar de grote muziekstudio hierboven. De liedjes worden nu in ere gehouden door de (quasi) oorspronkelijke bandleden, aangevuld met zanger Syb van der Ploeg die frontman was bij het Nederlandse De Kast.
Jan Douwe Kroeske mocht de debatten openen vanavond in het Wintercircus en dat mag zelfs vrij letterlijk genomen worden. Kroeske is voor ons boven alles de John Peel van de Lage Landen die met zijn grandioze 2 Meter Sessies onze gids en kompas was in tijden dat we muziek leerden kennen ‘van horen zeggen’ en ‘geloven op iemands woord’. De zaal stond al bomvol en eerlijk, we hadden dat niet direct verwacht. We hebben ook nog nooit een voorprogramma van een rockband gezien die eigenlijk een documentaire was over het verleden van die band die dadelijk zou aantreden. En werkte dat dan? Zeker, voor het volle pond. We kregen fantastische beelden te zien van een Nederlandse band die nog groen is achter de oren en na verloop van tijd doorbreekt tot een van de allerbeste rockbands ooit in deze contreien, misschien wel de beste! Kroeske is een vat vol anekdotes en hij kan alles zo smakelijk uitleggen. We hingen aan zijn lippen wanneer hij beelden aan elkaar sprak en inderdaad, er werd in de jaren negentig wat afgerookt, niet normaal. Thé Lau rolde zelf zijn sigaretten met tabak van Drum, waar is de tijd? En wat een prachtige cover maakte De Kast met zanger Syb van der Ploeg ooit van het liedje “Evelyne” van onze eigenste Bert De Coninck. Kort gesteld was dit een heel geslaagd, onconventioneel voorprogramma. We hebben daarnet nog even gegrasduind op de site van 2 Meter Sessies. Wat een onvoorstelbare weelde aan fantastische muziek. Duizend maal dank Jan!
‘De tijd is nu’. Zo wordt de tournee genoemd van The Scene anno 2026. Achter de instrumenten werd de naam van de band reusachtig geprojecteerd in dat iconische lettertype dat al vanop honderd kilometer afstand heel herkenbaar is. De groep is al verschillende keren verveld en menig bandlid heeft zich aangesloten in de gelederen, is er weer uit getrokken om soms weer terug te komen en soms ook niet. Thé is er niet meer, dat is de gang van de natuur en diezelfde natuur heeft nu eenmaal het laatste woord. Maar met Syb van der Ploeg werd er een frontman gekozen die pure kracht en levensdrift uitstraalt. Kijk, die liedjes zijn er nu eenmaal en het zijn allemaal ontzettend knappe nummers, dus is het maar logisch dat het stof er werd afgeblazen zodat iedereen die het wilt dit allemaal nog eens live kan beleven. Er werd oersterk geopend met vier(!) geweldige rockkleppers achter elkaar, “De schaduw van het kruis”, “Samen”, “Blauw” en “Rauw, hees, teder”. Voor de mensen die er niet bij waren, dat zijn vier bulderende openingsschoten die er voor hebben gezorgd dat het voltallige publiek voldoende energie kreeg tot het nieuwe jaar aanvangt!
Het coole aan The Scene is dat ze gekend zijn als een rockband, maar dat ze het experiment nooit hebben geschuwd. Zo werd er met “Dromenlied” en vooral met “Rivier” gezorgd voor een collectieve hypnose die pas stopte toen van der Ploeg de laatste noten gezongen had. Wat een energie straalt die man uit! We hoorden op een nummer zoals “Rivier” ook weer wat een begenadigd drummer Jeroen Booy is. Hij gebruikt zijn drumstel regelmatig als percussie-instrument en soms minder als conventioneel ritmeaangever. Dat zou later op “Liefde” ook weer het geval zijn. Wat opviel was dat we te maken hadden met een heel dankbaar publiek. Het was een bende toeschouwers die besefte dat ze geluk had dat ze deze geweldige liedjes nog eens live mocht meemaken. Op “Romantiek” gaf de hele zaal thuis met een prachtige samenzang met de band: ‘In godsnaam, romantiek’. Zo mooi!
De eerste keer dat we The Scene live hebben gezien, was op Torhout/Werchter in 1991. We zagen ze nog in zaal Het Volksbelang in Mechelen met Gorky (met y!) in het voorprogramma. Midden jaren negentig ook op Marktrock en talloze keren in onze herinneringen die mistig geworden zijn. Wat ons steeds is bijgebleven, is de goesting en de grinta waarmee de band altijd speelde en dat in eender welke opstelling. En dat is nog steeds niet veranderd. We zagen vijf muzikanten die heel veel zin hadden om het publiek te vermaken en er zelf ook nog een hoop plezier aan te beleven. Emilie Blom is nog steeds die coole, maar ravissante dame die nooit de grote emoties laat zien, maar eerder bedachtzaam rond spiedt en oprecht hoopt dat iedereen een fijne tijd heeft. Alan McLachlan en Ruben Hoeke zijn twee absolute topgitaristen die af en toe naar elkaar keken van de ene kant van het podium naar de andere kant en monkelend lachten naar elkaar. Jan-Peter Bast gebruikte zijn keyboard fantastisch als orgel op “Liefde” en wijlen Ray Manzarek van The Doors zou ongetwijfeld goedkeurend geknikt hebben.
Het huidige kwintet kan putten uit een heel rijk bij elkaar gecomponeerd oeuvre en met schijven als “Maan”‘, “Bruid”, “Rigoreus” en “Zuster” kregen we nog absolute toppers te horen. En het zotte aan de catalogus van de Nederlanders is dat je deze vier voorgenoemde liedjes met een vingerknip zou kunnen vervangen door vier andere geweldige songs en dat tien keer na elkaar. We overdrijven niet! Hoeke speelde alles en iedereen naar huis met zijn gitaarsolo tijdens “Bruid”. Met “Brand” speelde het vijfspan een nummer dat met grauwe klauwen bij de keel grijpt. Ja, we kregen een krop in de keel. Ja, we misten Thé Lau opeens. Ja, we misten onze jeugdjaren. Ja, iedereen zong luid mee met frontman Syb van der Ploeg. Ja, iedereen besefte het unieke van dit moment. Het plakt aan onze ribben als een van de mooiste muzikale livemomenten van het afgelopen jaar.
Met “Open” besloot de band de reguliere speeltijd af te sluiten. Het viel ons weer op wat een fantastische melodie dit eigenlijk is en hier kreeg gitarist Alan McLachlan even de korte eer om een heel warme solo te spelen. Het was mooi dat de groepsleden werden voorgesteld, dat doet zowat elke band, maar het spreekt voor het karakter van de band dat ze ook de mensen uit de entourage bedankten. De stagemanagers, de mensen van het geluid en de mensen van het licht, allen kregen ze hun welverdiende applaus. Het was inderdaad ook allemaal piekfijn geregeld. Goeie sound, knappe lichtshow en die lieve stagemanager die het polsbandje van Jeroen Booy doorknipte omdat het te strak zat. Hij had gelukkig aan een enkele hand genoeg om het ritme aan te geven tijdens dat moment. We kregen nog drie uitsmijters cadeau van The Scene: “Geloof”, “Feest” en uiteraard werd er geëindigd met een van de allergrootste Nederlandstalige anthems ooit, “Iedereen is van de wereld”. Iedereen mocht nog een laatste keer collectief uit de bol gaan voor de laatste noten werden gespeeld en het onvermijdelijke zaallicht de sfeer diende te verbreken. Het is niet anders, zo gaan die zaken nu eenmaal, maar we kunnen terugkijken op een geweldig optreden van de beste rockband ooit uit ons noordelijke buurland. De liedjes leven weer, Thé kijkt toe en steekt nog een zelf gerolde sigaret op. Want, ja, het is niet anders, zo gaan die zaken nu eenmaal. Of hadden we dat al gezegd?
Setlist:
De schaduw van het kruis
Samen
Blauw
Rauw, hees, teder
Dromenlied
Rivier
Wees welkom
Romantiek
Maan
Bruid
Rigoreus
Zuster
Brand
Liefde
Open
Geloof
Feest
Iedereen is van de wereld







