© CPU – Ine Van Baelen
Met een bijzondere voornaam als Iskander hoef je enkel je oer-Vlaamse familienaam Moens te verengelsen om aan een artiestennaam te geraken. Zo leerden we de singer-songwriter drie jaar geleden een eerste keer kennen toen hij met “Saturday Silence” op de proppen kwam. Een veelbelovende single was het destijds, waarin meteen zijn unieke stemgeluid als grootste troef tot uiting kwam. Dat stemgeluid had hij tijdens zijn jeugdjaren volop kunnen ontwikkelen toen hij deel uitmaakte van een Gents jeugdkoor en vormde samen met zijn piano- en gitaarspel de basis van zijn eerste ep Are You Lost Here? uit 2024.
Intussen was hij thuisstad Zelzate ontgroeid en trok hij langs grootsteden als New York, Berlijn en Firenze om inspiratie op te doen voor een volwaardige debuutplaat. Druppelsgewijs liet Iskander enkele singles op de wereld rond die steevast het beste lieten vermoeden en afgelopen februari was er dan het meer dan geslaagde Salt Moon City . De arrangementen werden voller en naast de piano en gitaar kregen de nummers meer gelaagdheid dankzij de intrede van een volwaardige band waarmee er op tour werd gegaan. Het tweede deel van die tour, waarin hij afgelopen zomer onder meer de Marquee van Pukkelpop mocht openen op de slotdag, startte vanavond in een quasi uitverkochte Club Wintercircus in zijn favoriete Gent.
© CPU – Ine Van Baelen
Op de tonen van het instrumentale “the feeling” stapte Iskander Moon samen met zijn vier bandleden het podium op om, net zoals op het album, vervolgens “Lonely Days Will Come” in te zetten. Het leek of de band nog even moest zoeken naar de juiste balans en bij momenten leek de tenorsax net iets te overheersend in de geluidsmix waardoor de stem en het pianospel van de frontzanger nog niet volledig tot zijn recht kwam. Dit kleine euvel was echter meteen verholpen en op “Ghosts” kregen we de eerste keer de indrukwekkende spanwijdte van zijn stembereik te horen. Iskander Moon sprak vervolgens het publiek een eerste keer aan, maar twijfelde hierbij of hij dit het best in het Engels of in het Gents deed.
“Borderline” werd ingezet en hierbij was het vooral knap om te zien hoe dit nummer live naar een hoger niveau werd getild door een sterke instrumentale outro waarbij alle bandleden zich een eerste keer volledig konden onderscheiden. Het tempo werd daarna ietwat opgekrikt dankzij “The City”, een nummer waarbij de afstand tussen twee personen voor de nodige twijfels kan zorgen wordt bezongen. Ondertussen werden de songs voorzien van een warme, passende visuele belichting waardoor het herfstgevoel het Wintercircus nog net iets meer binnen sijpelde. “Avé” en “Tear You Up” vloeiden naadloos in elkaar over en werden opnieuw met veel zorg gebracht. Het viel ons echter wel op dat Iskander Moon qua présence enigszins moest groeien in het concert in vergelijking met een vorige passage waarbij we hem aan het werk zagen. De zelfzekerheid die hij toen aan de dag legde, was vandaag net iets minder aanwezig, maar dit had allerminst een invloed op het knappe, muzikale geheel.
Het herfstgevoel werd vervolgens omgetoverd naar een huiskamergevoel toen de band even het podium verliet en Iskander het wierookstaafje op de piano aanstak om even terug in de rol te kruipen van singer-songwriter. Begin dit jaar deed hij hetzelfde in het VRT-programma ‘Ik Vraag Het Aan’ waar hij toen een indrukwekkende cover bracht van “To Build A Home” van The Cinematic Orchestra en Patrick Watson. Net als in die opname kreeg hij ook vanavond het publiek muisstil met een doorleefde versie die naar eigen zeggen dit jaar heel veel voor hem heeft betekend. Dat we een tikkeltje jaloers zijn op de loepzuivere uithalen die Iskander hierin telkens uit zijn keel perst, is nog zacht uitgedrukt. De uitgeklede versie van “Silently Hurting Me” die hierop volgde, bewees dat hij ook met eigen werk weet te ontroeren.
© CPU – Ine Van Baelen
De band keerde terug en zo kregen we voor het eerst een nieuwe zeer gesmaakte, full band versie van “Berlin” voorgeschoteld. Heel fijn om te zien hoe een artiest niet te beroerd is om eigen nummers in een nieuw jasje te steken. Hoewel het merendeel van de songs op dit moment nog een soortgelijke opbouw vertoont, waarbij de frontman solo inzet om de band vervolgens het nummer laagje per laagje te laten ontbolsteren, blijft de spanningsboog hoog genoeg om interessant te blijven. Laatste single “Violet” gaf ons opnieuw de nodige Coldplay-vibes, maar bij “New York City,22” slopen er misschien net iets te veel versieringen en tempowisselingen in het nummer waardoor het nooit echt volledig van de grond leek te komen. Een sterke versie van “Saturday Silence” sloot vervolgens de reguliere set af en het uiterst aandachtige en dankbare publiek werd op zijn wenken bediend met nog twee extra’s.
Iskander kroop nog een laatste maal solo achter de piano voor “Chained To The Moonlight” en organiseerde tot slot nog een klein meezingmomentje in de outro van “Minnesota Wildflower”, een song die deze sfeervolle avond als een zacht dekentje neerlegde. Iskander Moon zorgde samen met zijn prima spelende band voor een meer dan geslaagd concert aan de start van zijn herfsttournee en stuurde het publiek met een warm gevoel de frisse nacht in.
Iskander Moon speelt ook op 5 november in een uitverkochte Club Wintercircus, op 11 november in Het Depot te Leuven en op 19 november in Club AFF in Hasselt. Bij onze Noorderburen kan je hem op 12 november aan het werk zien in de MEZZ in Breda, op 18 november in Groningen en op 20 november te Gouda.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Lonely Days Will Come
Ghosts
Borderline
The City
Avé
Tear You Up
To Build A Home
Silently Hurting Me
Berlin
Violet
New York City,22
Saturday Silence
Chained To The Moonlight
Minnesota Wildflower
