John Coffey @ De Casino: Ontdooistand

Wie aan John Coffey denkt, denkt aan een band die alles aan gort speelt. Sinds de Utrechters in 2023 hun comeback maakten, hebben ze alweer menig concertzaal en festivalweide op stelten gezet met hun rauwe punkrock en een flinke dosis zweet. Toch koos de groep onlangs voor een net iets andere koers. Enkele weken geleden verscheen met Not Alone hun meest persoonlijke werk tot nu toe en hoewel John Coffey daarop zijn wilde haren zeker niet volledig is kwijtgeraakt, lijken die ditmaal wel wat netter en met wat meer gevoel gekamd. Of ze die gevoeligere snaar ook live wisten te raken, wilden we zelf wel eens ontdekken, dus trokken we op een gure zaterdagavond naar Sint-Niklaas, waar De Casino ons een avondje John en co. serveerde.

John Coffey-frontman David Achter de Molen vertelde ooit dat hij liever geen supportact voor zijn eigen band had staan die luider uit de speakers knalt dan zichzelf. Die memo is duidelijk nooit bij Dad Magic terechtgekomen, want het Gentse gezelschap knalde er vanaf de eerste seconde van “Cravis” flink op los. Frontman Sven Aerts liet vrijwel even snel de wildebras in zichzelf los en stuiterde op, over en van het podium, terwijl hij tussendoor ook nog ergens de tijd vond om zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen. Aan inzet ontbrak het de groep dus allerminst, maar helaas bleek het publiek een stuk moeilijker mee te krijgen. Buiten was het gisteravond al koud en guur, maar binnen in De Casino bleef het gedurende de set van Dad Magic zo kil dat zelfs een doorgewinterde IJslander naar zijn muts zou grijpen. En dat terwijl onze ex-Grote Beer met onder meer “Ego”, “Bad Soup” en de twee kersverse singles “Still Life” en “Mundane” aardig doorvlamde. We zullen het maar gooien op het weer van buiten.

Het was dus aan John Coffey om de ontdooistand op te zetten. Makkelijker gezegd dan gedaan, want ook bij aanvang van de hoofdact leek De Casino nog vol ijspegels te hangen. We hebben de Utrechters al vaak voor onze neus gehad en doorgaans staat het publiek al voor de eerste noot te popelen om het beest in zichzelf los te laten. Gisteravond was dat echter een heel ander verhaal. De opkomst was opvallend mager en tijdens opener “Hang the Choir” stonden de aanwezigen vooral wat toe te kijken hoe het vijftal zich op het podium in het zweet werkte. John Coffey trok zich van dat lauwe ontvangst weinig aan en bleef ook tijdens “Steam Waltz” en “Dirt & Stones” stevig herrie schoppen. Normaal weten die twee nummers de boel flink in beweging te krijgen, maar ditmaal gaf het publiek vooralsnog nauwelijks een krimp. Dan maar zelf tussen de toeschouwers duiken, moeten David Achter de Molen en gitarist Crucial Chris gedacht hebben, want tijdens “Dirt & Stones” verlieten ze allebei het podium om de aanwezigen van wat dichterbij wakker te schudden.

Met effect, want stilaan begon er iets te veranderen. Tijdens het inmiddels al aardig op leeftijd geraakte “I’ve Got a Bastard Virus and I Don’t Even Know Where It Came From” kwam er voorzichtig wat beweging in het publiek, terwijl nieuwe telgen als “It’s You” en “Not Alone” steeds meer hoofden op en neer deden bewegen. Die laatste werd door David Achter de Molen ingeleid met een mooi eerbetoon aan Niels van den Ham, de overleden Pinkpopbierbekergooier wiens verhaal een belangrijke inspiratiebron vormde voor Not Alone. Het was meteen een van de momenten waarop de gevoeligere kant van John Coffey ook live naar voren kwam. De scherpe randjes waren zeker aanwezig, maar het geheel klonk net iets ingetogener dan de gebruikelijke rauwdauwerij die we van de Utrechters gewend zijn.

Inmiddels was het rond de klok van tien en konden we wel stellen dat De Casino aanvoelde als een diepvriezer waarvan de deur al een tijdje openstond. Helemaal ontdooid was het publiek nog niet, maar tijdens “Relief” en “Oh, Oh, Calamity” kwam er toch steeds meer leven in de brouwerij. Weer was het vooral de interactie tussen de band en het publiek die als katalysator werkte, want op de jarige drummer Carsten Brunsveld na dook de rest, met microfoonstandaards en al, tussen de aanwezigen op. Bewegen zal je, al was het maar om uit de weg te gaan voor de rondtollende muzikanten.

Eenmaal terug op het podium passeerden met “Push Push Push” en “Hope In – Fear Out” nog twee nummers van de nieuwe plaat, alvorens de Utrechters een kleine uitstap naar het werk van Every Time I Die maakten. Ditmaal was het gitarist Crucial Chris die het woord nam en met enkele mooie woorden stilstond bij de in september overleden Andy Williams, die volgens hem een belangrijke inspiratiebron vormde in de begindagen van John Coffey. Als eerbetoon volgde “The Sweet Life”, niet meteen het bekendste nummer uit de catalogus van de Amerikaanse metalcoreband, maar de Utrechters deden het origineel met een stevige uitvoering alle eer aan.

Warmer en warmer werd het in De Casino en de ijspegels die aan het begin van de John Coffey-set nog overal leken te hangen, smolten langzaam weg. Toch had de band nog enkele ferme uitsmijters achter de hand om de temperatuur nog wat verder op te krikken. Dat begon bij “Romans”, dat stevig door de speakers van De Casino knalde, waarna ook “SING and hope it’s out of tune” en “Heart of a Traitor” de revue passeerden. Echt koken lieten de tracks de zaal zeker niet en een moshpit zoals we normaal bij John Coffey zien, bleef uit, maar afsluiter “Broke Neck” zorgde er toch voor dat bij sommigen de voetjes eindelijk van de vloer kwamen. En daarmee won doorzettingsvermogen uiteindelijk toch de strijd. John Coffey moest de hele avond hard werken om het publiek mee te krijgen, maar gaf geen moment toe en kreeg uiteindelijk de beloning die de band na al dat zwoegen dubbel en dwars verdiende

Facebook / Instagram

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Hang the Choir
STEAM WALTZ
Dirt & Stones
I’ve Got a Bastard Virus and I Don’t Even Know Where It Came From
Redrum
It’s You
Not Alone
Relief
Oh, Oh, Calamity
Push Push Push
Hope In – Fear Out
The Sweet Life (Every Time I Die-cover)
Romans
SING and hope it’s out of tune
Heart of a Traitor
Broke Neck