Punk is van oudsher een genre voor eigenwijze figuren die hun eigen boontjes doppen en het liefst zelf hun problemen oplossen. Maar soms is het leven gewoon ontzettend kut, volgen tegenslagen elkaar in snel tempo op en zie je de boel zelfs voor je ogen instorten. Op zulke momenten kun je nog zo eigenwijs zijn en denken dat het je alleen wel lukt, maar dat hoeft gelukkig niet. Er is altijd wel een hand, een oor of een schouder in de buurt die je er weer bovenop helpt. Hulp mag namelijk en hulp helpt, je moet er alleen nog om durven vragen. Dat weten ook de heren van John Coffey, die met die gedachte de studio indoken en zo hun nieuwste plaat Not Alone vormgaven.
Dat betekent niet dat de Utrechtse punkrockers zijn vergeten hoe je een flinke bak herrie maakt. Ook op Not Alone knallen de gitaren en drums je regelmatig om de oren en is het punk- en hardcoregeweld waar het vijftal om bekendstaat nog volop aanwezig. Toch houdt de band het ditmaal niet enkel bij dat geluid. Er sluipen invloeden uit andere genres binnen en tussen alle decibellen door is er ruimte voor rust, zonder dat het daar ooit te veel in doorschiet en de energie eronder moet lijden. Het is mooi in evenwicht en Not Alone blijft onmiskenbaar John Coffey-lawaai, maar laat tegelijkertijd ook een meer open en kwetsbare kant van de band horen. Het hoeft immers niet altijd spierballenvertoon te zijn.
Dat laat John Coffey bijvoorbeeld horen op het titelnummer “Not Alone”, waarop de band de gebruikelijke dosis gitaargeweld grotendeels inruilt voor een wat ingetogener geluid. De ode aan een overleden fan is muzikaal doordrenkt met grunge-invloeden, terwijl frontman David Achter de Molen wat extra terugschakelt. Dit keer schreeuwt hij zijn stembanden niet aan flarden, maar kiest hij voor een zachtere, meer open toon die de teksten over verlies en verdriet alle ruimte geeft. Ook het aanstekelijke “It’s You” en “I Don’t Care, I Won’t Give Up On You” tappen uit dat rustige vaatje, waarbij vooral die laatste heel sfeervol te werk gaat. Misschien net iets te zachtaardig voor een groep als deze, maar John Coffey weet het wel voor elkaar te boksen om het te laten werken.
Gelukkig hoeven liefhebbers van het stevigere werk niet te vrezen dat John Coffey zijn tanden definitief heeft verloren. Opener “Hang the choir” laat vanaf de eerste seconden horen dat de gitaren nog gewoon bijten en ook “Do not teach”, “Call of the bear” en “Push push push” jagen je zowat buiten adem. Het drietal is ook meteen een mooi voorbeeld van hoeveel genres de band op de plaat weet aan te snijden, want bij die laatste duiken er ineens nu-metalinvloeden op die bij momenten zelfs wat aan de hoogtijdagen van dat genre doen denken. Ook “Do not teach” heeft zo zijn verrassingen in petto en wel een sitar die de track zo nu en dan van een licht oosters tintje voorziet, terwijl het kinderkoor voor een al even onverwachte toevoeging zorgt. Bij “Call of the bear” gaat het er dan weer een stuk chaotischer aan toe en heeft mathcore in de aderen, waardoor het rammen in de hoogste versnelling wordt voortgezet. Toch wel lekker dat beukwerk!
En dan misschien nog wel de grootste vooruitgang: de songteksten. Want hoewel John Coffey ook in het verleden genoeg te vertellen had, wist de band dat niet altijd even sterk onder woorden te brengen. Toch kan er in drie jaar een hoop veranderen. Waar de teksten op de vorige plaat FOUR zelden echt van de grond kwamen, is daar op Not Alone vrijwel geen sprake meer van. Het blijft direct en zonder al te veel poespas, maar de woorden over verlies, solidariteit en het belang van naar elkaar omkijken zijn nu met meer vondst verpakt. De oprechtheid was altijd al aanwezig, maar nu weten de woorden ook daadwerkelijk slagkracht met zich mee te brengen.
Uiteindelijk laat Not Alone horen dat eigenwijs zijn en hulp vragen elkaar helemaal niet hoeven uit te sluiten. John Coffey maakt van die gedachte een plaat die hard genoeg is om een complete moshpit op stelten te zetten, maar tegelijkertijd ook voldoende ruimte biedt om stil te staan bij de boodschap achter de nummers. Dat gebeurt bovendien met het vertrouwde geluid, dat nu veelzijdiger klinkt dan ooit en deze plaat misschien wel tot een van de meest complete uit hun discografie maakt. En tegen de boodschap van de plaat in hebben ze dat allemaal helemaal in hun eentje voor elkaar gekregen.
Ontdek “Do not teach”, ons favoriete nummer van Not Alone, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
