© CPU – Peter Verstraeten
Sommige mensen zijn van alle markten thuis. Wannes Cappelle is er zo één. Al ruim twintig jaar zingt hij als frontman van Het Zesde Metaal in sappig West-Vlaams over het leven zoals het is, maar ook als scenarist en auteur liet hij zijn sporen na. Wie het fantastische Bevergem zag, vergeet bovendien nooit meer de doodbrave agent Wantje. Nu de band een jaar op adem komt, zoekt Cappelle het theater op met Verstaanbaar, zijn eerste onemanshow, waarvoor niemand minder dan Wouter Deprez hem coachte. Dat het leven vooral uit problemen bestaat, hoeft hij ons niet te vertellen. Maar als problemen zo normaal zijn, wat is dan eigenlijk het probleem? Al vertellend en zingend zoekt hij een antwoord, de ene keer met een glimlach, de andere keer met een zucht. Tussen de liedjes van Het Zesde Metaal door brengt hij ook nieuw werk onder eigen naam, waaronder “Vleugels”.
Muzikaal houdt Cappelle het sober. Een piano en zijn stem dragen het nummer bijna alleen, terwijl een gitaar met slepende tonen zachtjes op de achtergrond meekleurt. Drums komen er niet aan te pas. Hij zingt minder dan hij vertelt, met een stem die nergens forceert. Alleen in de brug krijgt de piano even de ruimte voor een eenvoudige solo, met de gitaar als stille steun. Het verhaal gaat over Sara, een danseres die al ruim twintig jaar met een onzichtbare immuunstoornis leeft. Ook zij kent haar portie problemen, maar net als in Verstaanbaar draait het minder om het probleem dan om wat je ermee doet. Wie zijn vleugels mist, vindt volgens Cappelle overal ‘plummen’ om opnieuw te vliegen. Zo’n verhaal vraagt niet om grote gebaren. Juist daarom raakt dit sobere lied ons zo. We vermoeden dat het na de laatste noot in de zaal even stil blijft. Een man van alle markten dus, die hier vooral troost aan de man brengt.
Wie Cappelle aan het werk wil zien in Verstaanbaar, kan de komende maanden terecht in culturele centra over heel Vlaanderen.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify
