Zes jaar heeft Hatebreed ons laten wachten op een nieuwe langspeler. Wie dacht dat Jamey Jasta en zijn kompanen die tijd benut hebben om wat te kalmeren, kent de Amerikanen slecht. Op Fatal Paradox slaan ze opnieuw met de vuist op tafel, en dat met een overtuiging die na ruim dertig jaar nog altijd bewondering afdwingt. Veel heeft de band niet aan zijn vertrouwde recept gesleuteld, maar waarom zou hij ook? De riffs zijn loodzwaar, de woede klinkt oprecht en de breakdowns doen nog steeds waarvoor ze ooit zijn uitgevonden: de boel kort en klein slaan.
Dat wordt al duidelijk bij opener “Kill Count Increase”, dat met agressieve riffs en een opgejaagd drumtempo meteen de toon zet. Hatebreed klinkt hier bijzonder gretig, alsof de zes jaar stilte vooral heeft gediend om wat extra frustratie op te stapelen. Opvolger “The Carrion Choir” laat een klein steekje vallen door enkele goedkope productietechniekjes. Een onnodige ingreep, zeker voor een band die doorgaans weinig opsmuk nodig heeft. Deze trend herkennen we doorheen heel het album. Gelukkig wordt het euvel met een bijzonder stevige breakdown snel rechtgezet. De heren hoeven niets te verbergen en als ze dat doen, is het onder enkele tonnen gitaargeweld.
Ook tekstueel blijft Jasta zijn vertrouwde zelf. De gevestigde orde krijgt ervan langs en de maatschappelijke onvrede wordt breed uitgesmeerd. Deze anti-establishmentretoriek is ruim genoeg om zowel linkse als rechtse dwarsliggers aan te spreken. Een literatuurprijs zit er niet in, maar wie bij Hatebreed op zoek gaat naar tekstuele verfijning, heeft wellicht de verkeerde plaat opgezet. De teksten dienen vooral als brandstof voor de muziek, en aan ontvlambaar materiaal is op Fatal Paradox geen gebrek.
Een van de hoogtepunten is “Sacrifice Season”, waaraan Obituary-frontman John Tardy zijn kenmerkende doodsrochel komt uitlenen. Zijn verschijning geeft het nummer een extra smerige rand en bewijst dat Hatebreed met enkele goedgekozen ingrediënten nog altijd iets bijzonder krachtigs kan neerzetten. Ook “Truth Is a Lion” is een schot in de roos. De riffs hakken er genadeloos in, terwijl de breakdowns met een bijna achteloos gemak alles platwalsen wat op hun weg ligt. Het knappe is vooral hoe vanzelfsprekend dat allemaal klinkt. Waar andere bands zich in bochten wringen om toch maar zwaarder of brutaler uit de hoek te komen, heeft Hatebreed aan enkele goed geplaatste akkoorden en een plotselinge tempowisseling genoeg. Eenvoud is hier geen gebrek aan verbeelding, maar een wapen dat de Amerikanen door de jaren heen bijzonder goed hebben leren hanteren.
Fatal Paradox bewijst dat een band zichzelf niet voortdurend opnieuw hoeft uit te vinden om relevant te blijven. Enkele ongelukkige studiokeuzes en wat gemakzuchtige tekstregels wegen nauwelijks op tegen het bijzonder sterke riffwerk en de aanstekelijke agressie die deze plaat van begin tot eind uitstraalt. Hatebreed klinkt niet als een groep die op zijn oude roem teert, maar als een stel veteranen dat nog altijd met zichtbaar plezier de sloophamer bovenhaalt. En zolang die zo trefzeker neerkomt, horen wij weinig reden tot klagen.
Op 19 november staat de band in Doornroosje in Nijmegen, twee dagen later in de Brielpoort in Deinze. Wie gaat, kan zijn nekspieren maar beter vooraf wat losmaken.
Ontdek “Sacrifice Season”, ons favoriete nummer van Fatal Paradox, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
