De storm rond de zogenaamde nieuwe rock-‘n-roll is intussen gaan liggen. Van de jonge honden die eind jaren 2010 hun graantje wilden meepikken, is weinig blijven plakken. De vaandeldrager zelf bleef wel overeind, al leek het internet daar een tijdlang anders over te denken. Een cryptisch filmpje volstond om het viertal uit Frankenmuth, Michigan, collectief ten grave te dragen. Een speurneus vond zelfs aanwijzingen op de website van de band. Neen, de groep die op 4 juli 2024 nog op de Main Stage van Rock Werchter stond, was helemaal niet uit elkaar. ‘We’re back, baby!’ klonk het al snel, samen met een eerste fragment nieuwe muziek, en met Palace for the People ligt nu het bewijs op tafel. Een begrafenis zonder lijk, dus.
Het verhaal start bij het einde van de tournee rond Starcatcher. Daarna ging de stekker eruit en vulde elk bandlid de stilte op zijn eigen manier. Gitarist Jake Kiszka richtte Mirador op met Chris Turpin van Ida May. Bassist en toetsenist Sam Kiszka en drummer Danny Wagner kropen in de begeleidingsband van Langhorne Slim voor The Dreamin’ Kind. De heren trokken de wereld in en kwamen anders terug. Eén ding lag al veel langer klaar: een titel. In juni 2022 speelde de groep voor een uitverkochte Great Hall in Alexandra Palace, in Noord-Londen, en een vriend wist te vertellen dat het gebouw ooit The Palace of the People heette. ‘Voor het eerst ooit ontstond er een titel voordat we zelfs maar begonnen te schrijven’, wist de band daarover te zeggen. Wie een paleis als naambordje kiest, belooft weidse zalen.
Die zalen werden gebouwd in Tennessee, in de lente van 2026. Mike Elizondo, een producer met een cv dat van Eminem tot Mastodon reikt, ontving het kwartet in zijn studio net buiten Nashville. In amper vier weken groeiden halve schetsen en losse demo’s die ter plekke opborrelden uit tot dertien tracks. De nieuwe invloeden die tijdens de rustperiode waren vergaard schoven gewoon mee aan: koper, strijkers, de Indiase shehnai en percussie die je niet in elke rockstudio tegen het lijf loopt. Dat levert “Lost in the Golden” op, waar Midden-Oosterse toonladders je meetrekken in een koortsige schemerzone. Toch vergat Elizondo zijn rockhandboek niet. “Tear It Down” leunt op een stevige riff van Jake, die zijn Gibson op “Excalibur” weer met overtuiging laat zwaaien, en “Into the Beginning” is arenarock in groot formaat, gemaakt voor zalen waar ook de achterste rij moet meebrullen. Aan beide tracks hangt een glanslaag die je zelden hoort bij deze bende. Een van de sterkste momenten van de plaat is ongetwijfeld “Touch Again”. Josh Kiszka zingt weemoedig, Wagner laat zijn drums knallen en de strijkers blijven er boven hangen als een dikke mistlaag. Hier raken de wereldse kleuren en de erfenis van Led Zeppelin elkaar zonder dat de ene de andere wegduwt. Niet alle songs zijn altijd in balans, maar hier klopt alles.
In mei stond de groep onaangekondigd voor hun comebackshow op het podium van de Bowery Ballroom in New York, en rond dezelfde periode werd met “Play Your Games” een eerste schot voor de boeg gelost. Een gelukkige keuze was het niet. Er zit lucht in de compositie en een zelfvertrouwen dat de band vroeger miste, maar Josh jaagt zijn stem zo ver de hoogte in dat het geheel bijna ondraaglijk wordt. Het oude zeer duikt meteen op: wanneer de frontman zijn sirene aanzet, verdwijnt het veelzijdige gitaarwerk van zijn broer in de coulissen.
Gelukkig volgde later tijdens de zomer “Saw You Stand”. Het opent bescheiden, zwelt aan tot een filmische ballade en toont een zanger die eindelijk ontdekt heeft dat hij niet elke noot hoeft te bestormen. Josh klinkt minder wanhopig, en dat staat hem beter dan welke uithaal ook. Desalniettemin knaagt er iets wanneer je afstand neemt. Alles wat deze groep ooit deed, schuift hier netjes aan dezelfde tafel: de bluesrock van de beginjaren, psychedelische uitstapjes, dramatische ballades en vocale toppen. Dat maakt dat het soms allemaal een beetje teveel ineens wordt.
Precies daar zit het probleem. Het collectief heeft zijn groove gevonden en speelt beter dan ooit, maar grandeur is hier soms het doel geworden in plaats van het gevolg. Dertien nummers lang hoor je een groep die alle vorige hoofdstukken samenvoegt. Evolutie zonder verraad, zo zou je het kunnen noemen, al blijft het dan vooral evolutie binnen de eigen muren. De wereldse instrumenten zijn geen decoratie, dat niet, maar ze veranderen de fundering niet. Het paleis staat er, maar het is nog steeds ingericht volgens de vorige bewoners. Wie verbouwt, moet ook durven slopen. Vergelijk het gerust met de grote voorbeelden: die hadden zich tegen hun vierde plaat al twee keer heruitgevonden.
De Into The Beginning-tour houdt op 24 mei 2027 halt in de Ziggo Dome en een dag later, op 25 mei 2027, in Vorst Nationaal.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Saw You Stand”, ons favoriete nummer van Palace for the People, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
