
© Yasmin Than
Bijna dertig jaar hadden ze bij ons niet op een podium gestaan: The Wallflowers, de legendarische band rond Jakob Dylan, die voor eeuwig en altijd de zoon van zijn bekende vader zal blijven. Jakob stapte op jonge leeftijd zelf in de business en wist daarmee meteen wat hem te doen stond: hij zou levenslang onhaalbaar grote schoenen moeten vullen. Alleen koos hij ervoor het allemaal op zijn eigen manier te doen en dus op eigen vleugels te vliegen. Het succes dat volgde, had hij zelf verdiend. Behalve de beroepskeuze is er nog meer dat in de familie is gebleven: zo gingen er bepaalde vriendschappen over van de vader op de zoon, bijvoorbeeld die met de veel te vroeg gestorven zanger, gitarist en songwriter Tom Petty. Jakob speelde ooit in het voorprogramma van Petty, vele jaren nadat zijn vader The Heartbreakers als begeleidingsband had meegenomen op zijn tournee. We herinneren ons ook de klasse van supergroep The Traveling Wilburys, waar zowel Bob Dylan als Tom Petty deel van uitmaakte.
Volgens Jakob Dylan ging er ook veel invloed uit van The Heartbreakers op The Wallflowers. Beide bands deelden de liefde voor een bepaald soort rockmuziek. In de documentaire Echo in the Canyon zie je Jakob Dylan en Tom Petty rondlopen in een gitaarwinkel alsof het een snoepwinkel is, en lang palaveren over de magie van één type gitaar. De vraag is alleen: hoe houd je de vlam van een dergelijke vriendschap brandend als een van beiden er al bijna tien jaar niet meer is? Wel, door je overleden vriend in een tweede set te betrekken bij je eigen feestje! Dertig jaar geleden verscheen het tweede album van The Wallflowers, dat hun doorbraak en meteen ook hun hoogtepunt betekende: Bringing Down the Horse. Van die plaat werden destijds naar schatting zo’n vier miljoen exemplaren verkocht. Reden genoeg voor de band om drie decennia later een tournee op te zetten rond dat album. De bezetting is inmiddels helemaal veranderd; Dylan is nog het enige oorspronkelijke lid van de band.
De keuze viel op een integrale vertolking van de plaat, en dat gewoon in de originele volgorde. Het was een uitzonderlijk plan, en vooral ook gedurfd. Zoiets is namelijk minder evident dan het klinkt. In dit geval betekent het immers dat je een aantal van de bekendste nummers meteen al in het begin van de show moet brengen. De band stak inderdaad onmiddellijk van wal met “One Headlight”, hun grootste hit, gevolgd door “6th Avenue Heartache” en even later ook de beide andere singles van de plaat. Maar The Wallflowers deden het alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Meteen werd duidelijk dat Jakob Dylans stem door de jaren heen zwaarder is geworden – heser, verweerder vooral – wat wonderbaarlijk goed paste bij alle nummers die werden gespeeld, zowel in set 1 als in set 2. Zijn stem deed ons soms denken aan die van zijn ouder wordende vader, en dat is vanzelfsprekend een compliment. De band bracht de stevigere nummers energieker dan op de plaat. De songs liepen ook telkens uit op virtuoze, zelfs acrobatische solo’s op de gitaar en de steelgitaar, en werden op natuurlijke wijze afgewisseld met bloedmooie rustigere nummers, zoals “Josephine” en “Invisible City”. Tussendoor was er ook ruimte voor een vrolijke noot met “God Don’t Make Lonely Girls”, een nummer over een eenzame man die verliefd wordt op een vrouw die in een peepshow werkt.
Na een korte pauze was het tijd voor set twee, waarin de band een andere plaat integraal bracht: Long After Dark van Tom Petty & the Heartbreakers. Op de achtergrond verscheen – ter vervanging van de sterrentifo waar The Wallflowers een patent op hebben – een gigantische foto van Tom Petty zelf, om de opzet van de show te verduidelijken. De band stak van wal met “One Story Town” en hield het tempo er goed in. Dylan had duidelijk een missie, die hij ook letterlijk verwoordde in een van zijn zeldzame bindteksten: hij wilde de plaat afstoffen en de wereld laten weten wat voor fantastisch album Long After Dark in de jaren tachtig was en nog altijd is. Als een groep volleerde topmuzikanten verzorgden The Wallflowers in dit tweede deel een masterclass in interpretatie. Ze lieten zien hoe je de muziek van je idolen op een podium kunt brengen zonder als ordinaire coverband te worden weggezet: met heel veel respect voor het origineel en werkend aan een verdere uitbouw van de juiste ijkpunten. De liefde voor de muziek spatte ervan af en het leek alsof de band de songs van Tom Petty met nog meer energie en zichtbaar plezier bracht dan hun eigen werk. De muziek stond de hele tijd centraal, en niet bijvoorbeeld de zanger, die blijk gaf van een eerder ingetogen stijlvolle présence, terwijl hij baadde in zacht licht en vaker niet dan wel in de spots stond. “‘Straight Into Darkness” is mijn lievelingssong van Tom Petty,’ zei hij zelf.
Na nogmaals een korte pauze volgden drie bisnummers, waarvan – geheel in lijn met de rest van de show – één van The Wallflowers en twee van The Heartbreakers. We zullen Tom Petty nooit meer zelf “Refugee” horen spelen, en ook het subtielere “The Waiting” niet. Dan is het maar goed dat de songs vertolkt worden door een band die een waardige vervanger mag worden genoemd. Het concert van The Wallflowers bracht bij veel toehoorders het geloof terug in de kwaliteit van de beide platen die centraal stonden. Het enthousiasme van Jakob Dylan was oprecht en aanstekelijk, de klasse van de band stond buiten kijf en het publiek zag een knap optreden, waarin de songs van zowel The Wallflowers als The Heartbreakers centraal stonden. Een avond kortom als een ode aan de kracht van rockmuziek.
Setlist:
Set 1: Bringing down the horse (The Wallflowers)
One Headlight
6th Avenue Heartache
Bleeders
Three Marlenas
The Difference
Invisible City
Laughing Out Loud
Josephine
God Don’t Make Lonely Girls
Angel on My Bike
I Wish I Felt Nothing
Set 2: Long After Dark (Tom Petty & the Heartbreakers)
A One Story Town
You Got Lucky
Deliver Me
Change of Heart
Finding Out
We Stand a Chance
Straight Into Darkness
The Same Old You
Between Two Worlds
I’ve Been Delivered
Refugee (cover Tom Petty & the Heartbreakers)
The Waiting (cover Tom Petty & the Heartbreakers)






