Het uit Chicago opererende viertal Slow Pulp, bestaande uit Emily Massey, Henry Stoehr, Alex Leeds en Teddy Mathews, heeft zich de afgelopen jaren geruisloos ontpopt tot een van de meest boeiende exponenten van de hedendaagse indierock. Sinds hun debuut Moveys uit 20202, een plaat doordrenkt van lofi-escapisme en melancholie, en het daaropvolgende, grilligere Yard drie jaar later, heeft de band een gestage metamorfose ondergaan. Ooit begon het viertal als een groep schoolvrienden die samen muziek wouden maken in Madison, Wisconsin. Wat als een vrijblijvendheid begon, is inmiddels uitgegroeid tot een baken van emotionele oprechtheid. Met hun nieuwste worp, Melodie, bewijst het kwartet dat volwassenwording niet hoeft te betekenen dat men de naïeve charme van weleer verliest. Het tegendeel zou zowaar eerder waar kunnen zijn.
Melodie laat zich het best omschrijven als een dromerige liefdesbrief aan vervlogen tijden; een dertig-en-een-beetje minuten durend album waarin shoegaze en indiepop elkaar vinden. De esthetiek zweeft ergens tussen de loomheid van dreampop en het explosieve kantje van powerpop, met nu en dan een gezonde dosis intieme folkinvloeden ertussen. Waar ze op hun debuut wel eens durfden te verdwalen in een mist van sluimerende distantie, kiest Slow Pulp nu voor een directe benadering. Het album ademt een sfeer van nostalgie, gedragen door sprankelende melodieën die een scherp contrast vormen met de onderliggende twijfels. Als we dit allemaal in de mix gooien, resulteert dit in een geheel dat melancholisch aanvoelt, maar waar we ook troost vinden.
Het ontstaan van deze derde langspeler werd getekend door een drie jaar durende periode van reflectie en persoonlijke beproevingen. Massey worstelde met haar gezondheid en zorgde intensief voor haar ouders na een zwaar auto-ongeluk, terwijl Stoehr in Chicago kampte met een gevoel van isolement. Om deze emotionele turbulentie te kanaliseren, besloot het viertal voor het eerst een buitenstaander in het creatieve proces toe te laten: co-producent Elliott Kozel, bekend van zijn werk met artiesten als Björk en ROSALÍA. Deze synergie bleek een gouden greep. Kozel ontlastte gitarist Stoehr, die traditioneel de technische productielast droeg en ook ditmaal de mix voor zijn rekening nam, waardoor de focus volledig verschoof naar het pure songschrijven. Van de dertig demo’s die ze maakten, kozen ze uiteindelijk elf nummers. Dat kleine, zorgvuldig samengestelde geheel laat precies zien wie de band in de kern is.
De creatieve herbronning is meteen voelbaar op de openingstrack “Yellow and Green”, een folky, zonovergoten song waarin subtiele banjotexturen de toon zetten. Die tederheid keert in volle glorie terug op de minimalistische parel “These Days”, een akoestisch popnummer dat schittert door zijn ogenschijnlijke alledaagsheid, maar ondertussen emotionele kraters slaat. Het absolute emotionele zwaartepunt van deze ingetogen zijde is echter “Not for Nothing”. De breekbare, pianogedreven ballade creëert een rustpunt op het album. Terwijl Kozel op de achtergrond een spaarzame banjo tokkelt, levert Massey een vocale prestatie die de pijn van een relatiebreuk tastbaar maakt; een staaltje van kwetsbaarheid die je als luisteraar koud achterlaat.
Tegenover deze intieme ontboezemingen staat een vitale energie die het album dynamisch in balans houdt. De eerste single “Better Man” is hier een uitstekend voorbeeld van: een ijzersterke, door synthesizers voortgestuwde indierocktrack waarin Stoehrs zelfkritische teksten over persoonlijke misstappen in conflict gaan met de vocals van Massey. Diezelfde opzwepende urgentie horen we terug op “Red Car”, een adrenaline-injectie van pure powerpop. Aangedreven door de pompende baslijnen van Alex Leeds en de stuwende drums van Teddy Mathews, bezingt Massey de drang om te vluchten wanneer de realiteit te zwaar wordt. Ook de single “Spill” is een schot in de roos, waarin gitaarmuren naadloos overvloeien in vlijmscherpe pop.
De ultrakorte titeltrack “Melodie” fungeert als het scharnierpunt van de plaat. Het is een noisy brok shoegaze vol gelaagde gitaarnoise die de albumtitel halverwege het opnameproces inspireerde. Het is een gedurfde stijlbreuk die perfect illustreert hoe Slow Pulp weigert zich in één hokje te laten opsluiten. Dit experimentele karakter vat het afsluitende “Slip Away” goed samen. Dit nummer dient als de poolster van het album en verhaalt over een moment van diepe vervreemding uit Stoehrs vroege twintiger jaren in Wisconsin. Het is een prachtig slotakkoord waarin de herwonnen tekstuele transparantie van de band volledig tot zijn recht komt; een moment waarop ze niet langer om de pijn heen dichten, maar deze recht in de ogen kijken.
Met Melodie levert Slow Pulp een indrukwekkend werk van bekwaamheid af dat zijn positie in het moderne indielandschap definitief bestendigt. Het meerendeel van de nummers overstijgt moeiteloos de grijze middenmoot dankzij de productie van Kozel en Stoehr, en Masseys indringende stemgeluid. Drie platen ver in hun carrière toont Slow Pulp dat het nog lang niet uitgezongen is en dat er nog lagen te ontdekken zijn. Melodie is zeker geen revolutie, maar een mooie evolutie: een troostrijke, gelaagde plaat die bewijst dat de mooiste liedjes vaak voortkomen uit het durven omarmen van de eigen littekens.
Slow Pulp staat op 23 januari in de Botanique en op 26 januari in de Tolhuistuin.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Red Car”, ons favoriete nummer van Melodie, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
