© Mark Hunter
De Canadese indierock van de vroege jaren nul werd voor een stuk geschreven door bands die niet alleen dezelfde scene, maar soms ook gewoon dezelfde muzikanten deelden. Stars, Broken Social Scene en Metric groeiden elk op hun eigen manier uit tot vaste waarden, terwijl er achter de schermen al decennialang vriendschappen en samenwerkingen door elkaar lopen. Zoveel jaar later vonden de drie elkaar voor een gezamenlijke tour, waarbij nostalgie onvermijdelijk een grote rol speelt, maar ook nieuw werk zijn plaats krijgt. Broken Social Scene en Metric hebben ondertussen allebei alweer een nieuwe plaat op zak en samen beschikken de drie bands over catalogi waaruit ze gemakkelijk meerdere avonden zouden kunnen vullen. In een opvallend rustig gevulde De Roma waren we vooral benieuwd of die Canadese vriendengroep het na al die jaren nog altijd in zich had.
Stars mocht de avond openen en had tijdens “Hold On When You Get Love and Let Go When You Give It” vocaal nog even tijd nodig om helemaal op gang te komen. Tegen “Elevator Love Letter” zat alles gelukkig beter op zijn plaats en werd vooral duidelijk hoeveel plezier de band beleefde aan opnieuw samen spelen. Dat gevoel werd alleen maar groter toen bij “Losing to You” plots een bevriende muzikant van Broken Social Scene gitaar kwam meespelen. Muzikaal bleef Stars dicht bij de indierock waarmee de band al jaren wordt geassocieerd, gedragen door stevige drums, een warme bas en gitaren die geregeld ruimte kregen voor een solo. Daar zat bovendien bijna voortdurend iets hoopvols in, waardoor de band de avond vrij lichtvoetig op gang trok.
Met “Dead Hearts” werd die uitbundige vreugde ingeruild voor iets veel ingetogener en wist Stars met opvallend weinig middelen toch voor rillingen te zorgen. Ook “Ageless Beauty” kwam mooi binnen, mede dankzij de toevoeging van trompet en saxofoon. De kleurrijke visuals hielpen om het geheel levendig te houden, maar het waren vooral de kleine momenten die de charme van hun set bepaalden. Zo bleek iemand speciaal vanuit Brazilië te zijn afgereisd om Stars te zien en vroeg ze op een bordje of ze de band backstage mocht ontmoeten. De muzikanten beloofden alvast te kijken wat ze konden regelen. Hopelijk kwam die wens uit, want aan het enthousiasme van Stars zelf lag het alleszins niet. De band leek vooral heel blij om na al die jaren opnieuw in Europa te zijn en dat met samen met al hun goede vrienden.
Bij Broken Social Scene was het vervolgens vooral de vraag hoeveel mensen er uiteindelijk op dat podium zouden belanden. “Cause = Time” voelde nog wat zoekend, maar vatte met zijn gelaagde gitaren meteen hun herkenbare geluid samen. Tegen “7/4 (Shoreline)” werd de toch al grote bezetting uitgebreid met een hele verzameling van blazers en stonden er plots een veertiental muzikanten samen te spelen. Later gebeurde dat nog vaker en liep het aantal op de drukste momenten zelfs richting zestien. Toch bleef alles opvallend strak klinken. Nieuwere nummers als “Praying for Your Love” en “The Call” pasten zonder moeite tussen het oudere werk en instrumentaal viel er eigenlijk weinig op de band aan te merken. Alleen begonnen veel nummers na verloop van tijd wel wat op elkaar te lijken, waardoor een podium vol muzikanten verrassend genoeg soms wat weinig spanning opleverde.
De speelvreugde maakte gelukkig veel goed. Torquil Campbell van Stars huppelde geregeld met zijn trompet over het podium terwijl Kevin Drew met veel warmte over Metric sprak, dat volgens hem deze tournee heeft bedacht. Zelfs iemand van de geluidstechniek die jaren geleden hun show in Trix had verzorgd, werd even op het podium gehaald nadat hij gevraagd had om opnieuw voor hen te mogen werken. Nog mooier werd het bij “Anthems for a Seventeen Year-Old Girl”, waarvoor Emily Haines van Metric mee kwam zingen. Met “KC Accidental” werd uiteindelijk een punt gezet achter een set die soms een tikkeltje langdradig werd, maar waarin melancholie en zachtheid voortdurend hand in hand gingen.
Metric gooide daarna meteen het tempo omhoog. De keuze om op te komen met Lou Reeds “Real Good Time Together” kon niet toepasselijker zijn voor deze tour en vanaf “Youth Without Youth” zat de energie goed. Bij “Poster of a Girl” kwam vervolgens alles samen wat Metric onderscheidt van de twee bands ervoor. Synths, gitaren en drums maakten van onderliggende eenzaamheid iets waarop zonder problemen gedanst kon worden, terwijl de kleurrijke belichting en visuals perfect bij hun wereld aansloten. Ook “Crush Forever” dreef op zo’n onweerstaanbare combinatie van gitaarlijnen, synths en strakke drums. Emily Haines heeft bovendien nog altijd die opvallende stem en podiumprésence waarmee ze donkere emoties verrassend licht kan laten klinken.
Toch draaide ook Metrics deel minstens evenveel om terugkijken als om vooruitgaan. Haines sprak open over goede en slechte periodes, ouder worden en het besef dat deze bands ondertussen al een hele tijd meegaan. Wanneer Amy Millan van Stars erbij kwam, werd ze zichtbaar emotioneel terwijl ze over hun jarenlange vriendschap vertelde. Het vormde een mooie aanloop naar “Breathing Underwater”, waarbij ook het publiek mocht meezingen. Niet alles overtuigde even sterk, want “Tremelo” voelde bijvoorbeeld wat geforceerder aan, terwijl “All Comes Crashing” daarna opnieuw veel beter liet horen hoe goed Metric spanning en dansbaarheid kan combineren. Bij “Loyal” verschenen bijna alle muzikanten van de andere bands en leek het grote podium van De Roma opeens te klein. Muzikaal was die toevoeging niet echt nodig, maar daar leek het ook niet echt om te draaien.
Met “Black Sheep” kreeg de avond in de encore uiteindelijk nog een hit mee, maar het sterkste beeld bleef dat van drie bands die na meer dan twee decennia nog altijd met zichtbaar plezier samen op een podium kunnen staan. De drie volledige sets leken soms wat te veel op elkaar: Stars gaf indierock een hoopvolle toets, Broken Social Scene meer melancholie en Metric maakte pijn dan weer dansbaar. Daardoor sloop er over de hele avond af en toe wat verveling in, maar de nostalgie maakte veel goed. Niet alleen bij het publiek, dat duidelijk voor nummers uit verschillende fases van hun leven waren gekomen, maar ook bij de muzikanten zelf. Deze triple bill voelde daardoor minder als bands die nog iets moesten bewijzen en meer als een viering van wat ze samen hebben opgebouwd. Na al die jaren zijn de vriendschappen duidelijk minstens even goed overeind gebleven als de muziek.
Vanavond treden de Canadezen op in de TivoliVredenburg.
