Charlotte Adigéry & Bolis Pupul beginnen aan een nieuw hoofdstuk: 'Dit is wat er de afgelopen vier jaar in ons heeft gezeten'

In het rijtje van nationale muzikale exportproducten staan Charlotte Adigéry & Bolis Pupul sinds een paar jaar ergens bovenaan. Grootste verantwoordelijke daarvoor was debuutplaat Topical Dancer, maar evenzeer de indrukwekkende liveshow die het duo daarrond ophing. Die was zelfs zo indrukwekkend, dat ze de twee de hele wereld rondbracht. Alleen… is dat ondertussen ook alweer enkele jaren geleden. Het leven loopt zoals het loopt, maar tussen de gezinsuitbreidingen en solo-avonturen door, werd er toch nog een beetje tijd gevonden voor een tweede langspeler. Die is intussen helemaal ingeblikt, en met “Googoo Gaga” volgt er nu ook effectief een eerste single. Die kregen we, samen met nog een reeks andere nummers, al te horen op onder meer Pukkelpop, waar we een uurtje na de set ook nog even op date mochten met Adigéry en Pupul.

Maar eerst dus de release van “Googoo Gaga”, waarover je hieronder heel wat achtergrondinfo kan lezen. Voor we daaraan beginnen, echter toch alsnog een korte Dansende Beren-review. Charlotte Adigéry & Bolis Pupul laten het zoals gezegd dus allemaal wat meer los, waardoor hun dansbaardere kantje het al vrij snel overneemt. Nadat de zangeres voor de vocale bezwering heeft gezorgd, pompt haar muzikale wederhelft beats door je gehoorkanalen die het midden vinden tussen hoekig en vloeibaar. Dat levert een cool eindresultaat op, dat zonder dat je het goed en wel beseft opbouwt naar een onverwachte climax. Na een kleine vier minuten ontploft “Googoo Gaga” Justice-gewijs in een mini-rave – die misschien wel centraal staat voor de rush die het ouderschap met zich meebrengt. Georganiseerde chaos, die perfect in lijn ligt met hoe Charlotte Adigéry & Bolis Pupul dat vorige keer ook al zo goed deden; hetzij nu een stapje verder.

Maar dus, die date op Pukkelpop. ‘Eerst ‘proficiat’, dan ‘welkom terug”, grapt Pupul meteen op de vraag welk compliment we hen als eerst moeten geven. Adigéry schiet in de lach – het ijs instant gebroken. ‘Ik ben een tijdje weggeweest, maar jij minder lang, hè’, pikt ze uiteindelijk in op haar muzikale wederhelft. ‘Onze laatste show was twee jaar geleden, in IJsland.’ ‘Da’s misschien wat lang geleden, maar langs de andere kant was het ook wel leuk om ons terug af te zonderen en een plaat te schrijven; om terug op een ei te broeden’, gaat Boris verder. ‘Waarover willen we het deze keer hebben? Hoe willen we klinken? Hoe gaan we dat aanpakken… Dat is best wel een lang proces geweest, maar nu kunnen we eindelijk samen met dat nieuwe baby’tje de wereld induiken. En vandaag was meteen een eerste test: we hebben voor het eerst een aantal nieuwe nummers gespeeld.’

Een vrij groot aantal zelfs, of zo voelde het achteraf toch aan. ‘Ik denk dat het fifty-fifty was, maar sixty-forty kan ook. Het was in elk geval een beetje ambitieus, want je voelt ook wel dat het publiek eerder observerend en afwachtend is als het nieuwe nummers hoort’, gaat Pupul verder. Bij de vraag hoe dat voor hen achteraf voelde, blijft het even stil. Gevolgd door een ‘Gedurfd. Punt.’ en lachbui van Adigéry. ‘Je bent heel entertainend vandaag’, lacht ze richting haar collega. Boris vult aan: ‘Voor de duidelijkheid: we zijn twee communicerende vaten. Als haar vaatje leeg is, dan loopt het mijne over. Als zij veel te zeggen heeft, dan zing ik een toontje lager.’ Het levert een grappig moment op, net doordat het er op het podium andersom aan toegaat. ‘Maar deze stille kracht is ook een ster hoor, een diva’tje’, ontkracht Charlotte die gedachte.

‘Charlotte is van nature wat extraverter, maar ik denk dat we elkaar van nature gewoon goed aanvoelen. Voor sommige mensen is het gewoon belangrijk dat ze worden opgevangen als het niet goed gaat. En Charlotte is momenteel niet goed, dus ik vang haar op’, bevestigt Boris dan weer. Dat zijn rol in de nummers gevoelsmatig ook iets groter is geworden, vormt dan weer een mooi bruggetje op dat verhaal. ‘Ik ben blij dat je het zegt’, lacht hij. ‘Het is een feit dat ik op de nieuwe plaat vocaal iets actiever ben. Maar ook dat was een beetje zoeken. We werken veel met koortjes, die ik nu live aan de hand van een effectje voor mijn rekening kan nemen. Ik denk dat we het allebei heel leuk vinden om bewust de dynamiek op te zoeken – gewoon de manier waarop we elkaar op de plaat aan het woord laten…’. ‘We zijn een duo, en dat willen we ook overbrengen op muzikaal vlak’, vult Adigéry aan.

Dat het er op de nieuwe nummers iets losser aan toe gaat, en dat plezier centraler staat, is daar dan ook een logisch gevolg van. ‘Op vocaal vlak voel ik me veel vrijer, ik durf meer en ben avontuurlijker. Ik denk dat we iets celebraler waren op de vorige plaat dan op de nieuwe. Vooral in mijn performance’, vertelt de zangeres daarover. ‘We voelden ook wel dat er op Topical Dancer een paar dingen waren die we een beetje verder wilden opentrekken, zeker het vocale. Charlotte zingt supergoed, maar eigenlijk gebruikten we dat nooit’, gaat Boris verder. ‘Anderzijds was het ook qua productie onze initiële intentie om te ont-produceren… puntje puntje puntje.’ Terwijl Charlotte al begint te gniffelen, gaat hij daarop verder: ‘Ik kan niet zeggen dat we daar helemaal in geslaagd zijn, maar ik denk wel dat bepaalde elementen van die gedachte wel nog in het album zitten. Het is een beetje zoals een goed voornemen; soms slaag je daar voor honderd procent in, soms niet. Ik denk dat we er voor dit album niet helemaal in geslaagd zijn, máár dat we wel geprobeerd hebben om het soms gewoon zo ruw mogelijk te houden. Ietsje ruwer en organischer.’

Een eerste voorbeeld daarvan verschijnt nu in de vorm van “Googoo Gaga” – een single van een dikke vijf minuten lang, waarbij het duo vooral de muziek het werk laat doen. ‘Het gaat naar een orgasme’, bevestigt Boris. ‘Ik denk dat we ook met deze plaat… Of beter: ik wéét dat we met deze plaat anders hebben geschreven dan met de vorige. We zijn veel meer vanuit het idee van een singer-songwriter begonnen. We wilden eerst een onderbouwde popsong hebben, vooraleer we begonnen te producen. Op de vorige plaat was dat andersom; dan begonnen we te knippen en plakken vanuit een productie.’ Die andere aanpak zorgt in elk geval niet voor extra stress. ‘We hebben een lat die hoog ligt, maar ik denk dat we die voor onszelf sowieso al hoog leggen’, gaat Pupul verder.

‘We zijn twee kritische zielen en we hebben ook heel kritische producers (Soulwax, nvdr.) die ons ook ondersteunen en pushen om iets te maken waar we over twintig jaar nog altijd achter staan. Oké, dat weet je nooit van tevoren, maar daardoor probeer je wel dieper te graven dan je in eerste instantie zou proberen.’ Adigéry gaat daarop verder: ‘Ik denk dat het voor onszelf vooral leuk moet blijven. Iets hernemen, recycleren wat we al gedaan hebben… da’s niet iets wat we willen doen. In de eerste plaats moeten wij er blij mee zijn. En we hebben ons geamuseerd. Letterlijk, want in de nieuwe single zingen we over pipi en kaka. We zijn 36 en 50’, lacht ze. ‘Er komt gewoon uit wat eruit komt’, gaat Boris verder. ‘Voilà, pipi en kaka komt er ook uit. Als schrijver kan je niet meer doen dan schrijven wat er in je zit. En dit is het. Dit is wat er de afgelopen vier jaar in ons heeft gezeten.’

‘We waren wel even geconstipeerd’, lacht Charlotte daar aanvullend op. ‘Maar dat is ook niet abnormaal, net door de levensgebeurtenissen van de afgelopen jaren. Mama worden, papa worden… en daarover gaat “Googoo Gaga” ook. De overweldiging, de rush, het constant bezig zijn… Het heeft lang geduurd voor ik dat neer kon schrijven. Ik zat middenin het gevoel, maar hoe bracht ik het over?’ Het resultaat staat binnen afzienbare tijd op de streamingdiensten, al hangt daar voor het duo toch nog wat spanning rond. ‘Voor mij is het de hele tijd wat dubbel. Enerzijds ben ik supertrots op wat we hebben gemaakt. If you don’t like it, jammer. We hebben gedaan wat we wilden doen. En toch… zoals Erykah Badu zegt: ‘Keep in mind that I’m an artist and that I’m sensitive about my shit.’ En dat is ook wel zo. Mocht iedereen nu zeggen dat het echt kut is – ook al weet ik dat ik het zelf echt fucking goed vind – ga mij niet gelukkig voelen. Maar jij zit daar minder mee, hè?’, kijkt ze naar Boris.

Die vult aan: ‘Ik denk dat een artiest altijd zijn publiek nodig heeft. Een artiest die geen publiek vindt, is er altijd eentje die zich miskend voelt. Ik ga het anders zeggen: het is een beetje als een coureur die de Tour de France uitrijdt. Hij heeft gewoon het maximale uitgehaald en uiteindelijk misschien de 65e plek gehaald, máár hij is blij omdat hij weet dat er gewoon niet meer in zat. Dat is wat wij met deze plaat hebben gedaan. We hebben geschreven wat er in ons zat, en dat zal het ook gewoon zijn. Nu zal moeten blijken of de mensen er ook plezier in zullen vinden. En dan vinden wij het alleen maar des te leuker als andere mensen het ook tof vinden’, besluit hij.

Facebook / Instagram