Leffingeleuren 2026 (Festivaldag 3): Het mirakel van Leffinge

De derde dag van Leffingeleuren kan je traditiegewijs beschouwen als een van de laatste festivaldagen van de zomer. Melancholie nam dan ook de bovenhand toen we de kerk zagen opdoemen eens we op weg waren naar het festival. Niets bleek weliswaar minder waar te zijn, want op de zondag had de organisatie nog heel pit voorzien voor de toeschouwers. Met straffe shows van Cowboyy, Ratboys, Model/Actriz en TVOD werd het publiek meer dan door elkaar geschud en liet Leffingeleuren zijn naam als ontdekkingsfestival meer dan staan.

Shallowater @ Apollo

Het is eigenlijk absurd om een band als Shallowater zo vroeg op de dag te moeten zien, maar het draaide bij de Texanen vooral om logistieke redenen. De band had namelijk ook nog een optreden in Brussel op de planning, wat er dus voor zorgde dat Leffingeleuren de première kreeg. Het drietal speelde namelijk hun allereerste optreden in Europa onder de kerktoren van Leffinge en wat waren we blij dat we zo vroeg op onze fiets waren gesprongen om deze slowcore-parel aan het werk te kunnen zien. De band speelde voornamelijk nummers uit die voortreffelijke tweede plaat God’s Gonna Give You a Million Dollars en leek vooral ook in het moment de setlist wat bij elkaar te verzinnen. Het werd zo een best breekbare start van de laatste festivaldag die echter ook op de juiste momenten tergend mooi wist open te breken. Een beeldschoon, bijna ontroerend mooi optreden van Shallowater.

LOTHARIO @ Café De Zwerver

Ook LOTHARIO speelde gisteren hun allereerste show in Europa en had daarvoor ook een best lange tocht afgelegd. Dertig uur vliegen en ettelijke uren in de auto later stonden ze gisteren in een knus gevuld café. Het viertal onder leiding van Annaliese Redlich speelde heel wat onuitgebrachte nummers en volgde daarbij de regels van het punkboek. De scherpe kantjes die ons op voorhand werden beloofd, kregen we helaas niet helemaal en na verloop van tijd werd het toch iets te veel van hetzelfde. Inwisselbare nummers, identieke akkoorden en een gebrek aan vuur deden onze interesse stelselmatig afnemen. Op zich is LOTHARIO wel een leuk bandje en als een van de eerste bands van de dag zorgden ze voor een makkelijk begin, maar iets meer peper en vuur had ons wellicht toch nog meer kunnen bekoren. Het kan natuurlijk ook aan de jetlag en de vermoeidheid van een lange reis liggen.

Milkweed @ Apollo

Met zijn tweetjes mocht Milkweed een van de meest experimentele sets van het festival spelen. Het duo zat neer op het podium waardoor het moeilijk was om te zien wat ze nu exact deden. Wat we hoorden was een wisselwerking van avantgardische gitaartonen en een bezwerende parlando. Dat leek initieel wel te boeien, maar na een tijdje verveelde het toch ook wel wat. Zeker omdat er nergens in de set dynamiek leek te komen in de songs en alles zo onconventioneel mogelijk moest klinken. Net daardoor was het niet gemakkelijk om te verorberen zo vroeg op de dag en was Milkweed toch een te vreemde eend in de bijt.

Prewn @ Zaal De Zwerver

In een niet al te lang verleden was Prewn nog een van de ontdekkingen van Left of the Dial in Rotterdam, en wat bleek? Ze is sindsdien nog beter geworden. De Amerikaanse Izzy Hagerup stond eerder deze maand in de Botanique, al ging ze met haar band niet klakkeloos voor dezelfde show. De shuffle-knop werd ingeduwd en Prewn koos voor de gewaagde weg. Nieuwe nummers werden daarbij prominent op de voorgrond gezet en kon een volle zaal snel begeesteren. “Easy” was een machtige manier om te openen, terwijl “I’m Gonna Fry All the Fish in the Sea” de zeebries naar Leffinge bracht. De strafste song werd net voorbij het halfuur gebracht met “Alive”. Een knappe opbouw en een fenomenale apotheose zorgden voor het luidste applaus van de set. Prewn maakte er weinig woorden aan vuil en probeerde haar vijftig minuten optimaal te benutten. Jammer dat ze met “System” haar laatste song moest brengen, want Leffingeleuren had zeker nog meer willen genieten van deze schitterende Prewn.

Ratboys @ Apollo

Ratboys uit Chicago mocht na het tragische Milkweed terug wat energie in de keet brengen met heerlijke rocksongs. Dat lukte vrijwel meteen met toepasselijke opener “Open Up”. Het liedje had iets melancholisch in zich waarbij zangeres Julia Steiner meteen kon laten horen wat ze in haar mars had. Eens het nummer uit zijn voegen barstte, waren we helemaal mee in het verhaal van de band. Het vervolg was een heel leuke versie van “Anywhere” waarbij de aanstekelijkheid de bovenhand nam. Het was zalig om te zien hoe de band zelf ook plezier haalde uit zijn show. Het moet wel warm geweest zijn met mutsen in een snikhete tent, maar het haalde alvast geen energie uit de show. Met het geweldige “Light Night Mountains All That” kregen we in het midden zelfs een heerlijk meezingbaar nummer. De tent liep leeg omdat er een ander concert begon in de zaal, maar degene die de tent verlieten, mistten nog wat potige punky rocksongs waarmee nog eens goed gas werd gegeven. Ratboys is een meer dan uitstekende band die heel veel sterke songs in zijn arsenaal heeft.

Man/Woman/Chainsaw @ Zaal De Zwerver

Met meer dan tweehonderd shows op de teller is Man/Woman/Chainsaw een gerodeerde band die beter rijpt dan eender welke Franse wijn. Het Britse zestal is ondanks hun jeugdige leeftijd volwassen in het maken, spelen en beleven van muziek en dat hoorde je in elke seconde die ze in Leffinge uit de luidsprekers lieten vloeien. Vera Leppänen was gisteren zowat het centrale spilfiguur en kloppende hart van de band, al was hun concert desondanks in eerste instantie een teameffort waarbij iedereen het allerbeste in zichzelf bovenhaalde. Het debuutplaat Cannonball stond logischerwijs centraal en het spelplezier gierde bij nummers als “Only Girl”, “Canyons” en “Get Up and Dance” door de instrumenten. Het theatrale “Still Angry” had wat musical-allures, maar zette vooral het geweldige stembereik van Leppänen centraal. Het was dus genieten geblazen bij Man/Woman/Chainsaw en met een finaal kwartier om u tegen te zeggen konden ze het uitroepteken nog iets harder accentueren. Het gejubel van het publiek dat na “Nosedive” door de zaal galmde, sprak boekdelen en ondermijnde het feit niet dat Man/Woman/Chainsaw bij het beste hoorde wat we dit jaar op Leffingeleuren hebben mogen zien.

cowboyy @ Apollo

Als je de socials van Cowboyy opzoekt of luistert naar de muziek van de groep, dan denk je dat het drietal de meest vreemde personen op aarde zijn. Niets bleek minder waar, want in de Apollo zagen we drie zachte en lieve mannen die genoten van hun eerste show in België. Muzikaal was het gelukkig wel nog altijd vol agressie en zo kregen we een fantastisch schouwspel te horen. Ieder nummer had een bepaalde chaos in zich en daardoor wist je nooit echt wat er exact zou gebeuren. Dat spanningsveld zorgde ervoor dat je geboeid bleef luisteren naar de noisy uitspattingen van de band. Als je zou zeggen dat Cowboyy uit de jaren negentig komt tijdens het hoogtepunt van de grunge, niemand zou je raar aankijken. Invloeden van Nirvana en Weezer waren dan ook rijkelijk aanwezig, al waren de hoekige gitaarsolo’s en plottwists toch een ding waar ze graag mee uitpakten. Het werkte, want plots leek iedereen terug wakker geschud te zijn. Met een grootse muur van geluid werd iedereen omver geblazen en kregen we genoeg energie om de laatste loodjes van het festival aan te kunnen.

GHOSTWOMAN @ Zaal De Zwerver

GHOSTWOMAN is het transatlantische duo bestaande uit de Canadees Evan Uschenko en de Belgische drummer Ille van Desse. De twee vormen niet alleen muzikaal een tweetal, maar delen ook privé lief en leed met elkaar. Voor Van Desse betekende hun optreden op Leffingeleuren tevens een van de weinige optredens dicht bij huis, en dat heeft vooral te maken met het feit dat GHOSTWOMAN internationaal hoge toppen aan het scheren is. Dat ze er goesting in hadden, bleek uit de gesticulaties van het duo, al bleven ze muzikaal vooral gedecideerd hun eigen vaarwater trouw. Dat betekende psychrock en garage van de zuiverste soort, met voldoende belangstelling voor het instrumentale geraamte. Aan de opbouw viel er weinig aan te merken, al hadden we van GHOSTWOMAN op de laatste dag misschien nog net iets meer prikkels verwacht. Aan de andere kant toonde het duo dan weer waarom ze het internationaal zo goed doen en waarom hun nummers ook ver buiten de genreliefhebbers hun gehoor vinden. Zo dus ook onder de kerktoren van Leffinge.

Sex Mask @ Apollo

De Australiërs van Sex Mask waren klaar om chaos te brengen naar Leffingeleuren en daar slaagden ze ook in. De band uit Melbourne begon alvast vol goeie energie en liet al snel ‘Brad Pitt’ als extra zanger opdraven. Het leek zo alsof we naar een new wave versie van Beastie Boys aan het luisteren waren, maar van zodra die zijn pintje had binnen gekegeld, was het moment gekomen voor de frontman om het even op zijn eentje te doen. Niet dat de set nu aan energie inboette, want hij stond meer in het publiek dan op het podium en volledig bezweet kregen ze iedereen volledig wild. Het vervolg was een donkere set waarbij duistere gitaren de plak zwaaiden. Het is niet dat de muziek super makkelijk is om je volledig op los te smijten, maar door het charisma van de frontman kon alles. Uiteindelijk kwam de tweede zanger na een sanitaire onderbreking op het einde terug om nog eens wat extra energie te brengen en toen was het hek helemaal van de dam. Sex Mask zorgde al voor vroege afbraakwerken van de tent en deed dat op de meest energieke manier mogelijk.

TVOD @ Apollo

Nadat enkel de fundamenten van de Apollo nog rechtstonden, door Sex Mask, was het tijd voor TVOD om de rest van de afbraakwerken te voorzien. Het zestal is geen onbekende in België en net daardoor was het ook aangenaam druk in de tent. Het zorgde er snel voor dat de laatste show in de tent een van de wildste zou worden. Dat was ook te danken aan TVOD zelf, want zij sloten hun tour af in Leffinge. Daardoor was er nog wat extra energie bij de band en ook het publiek liet het laatste stukje energie dat ze in zich hadden nog eens naar voor komen. Het gevolg was een klein uurtje springen, gitaren laten ronken en vooral heel veel plezier maken. Dat plezier kwam er onder andere in de vorm van een statief in het publiek gooien of een rugbybal laten spelen. Zelf kondigden ze zichzelf aan als The Beatles, maar we zijn er toch van overtuigd dat The Beatles nooit zoveel crowdsurfers hebben gezien als TVOD. Het werd namelijk alleen maar wilder en als afsluiter “Party Time” het feestje helemaal moest afronden, dan slaagde TVOD daar meer dan in.

Model/Actriz @ Zaal De Zwerver

New York kreeg de sleutels van Leffingeleuren in handen, want na TVOD was het aan Model/Actriz om de deur van de feestelijke jubileumeditie van het festival op slot te draaien. Hun coherente samensmelting van rave en gitaren kwam gisteren alleszins op het juiste moment en dat had veel te maken met de attitude waarmee ze hun concert aflegden. Cole Haden hield zijn extravagante podiumprésence niet voor zichzelf, maar deelde zijn persoonlijkheid zowel op het podium als in de nummers die ze brachten. Model/Actriz durfde hoekig zijn, toonde lef en beklemde zonder daarbij overdonderend te zijn. Naar goede gewoonte ging ‘old lady’ Cole Haden met graagte het publiek in en zocht hij toenadering door mensen in de ogen te staren of verleidelijk voor hun neus te dansen. Het werkte op Leffingeleuren even vlotjes als de pirouettes die Haden veelvuldig op het podium deed. Ze eindigden met een iets minder strakke versie van “Cinderella” en het pompende “Pure Mode”. Model/Actriz was wat ons betreft de ideale band om deze halve eeuw Leffingse festivalgeschiedenis af te sluiten.

Het verslag van de eerste en tweede festivaldag vind je hier.

Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Meyer-Horn.