© Harry Wohl
Prewn is ondertussen geen onbekende meer voor wie graag in de wat vreemdere uithoeken van indierock en -folk duikt. Achter het project zit de Amerikaanse Izzy Hagerup, die met haar muziek voortdurend balanceert tussen breekbare melodieën, introspectieve teksten en instrumentatie die ook behoorlijk kan schuren. Op haar recentste album System kwamen die verschillende kanten opnieuw mooi samen en ook live begint haar naam stilaan vaker op te duiken. Zo stond ze in mei nog in de Trix Bar, om enkele maanden later alweer naar België terug te keren voor een eerste passage in de intieme Witloof Bar van Botanique. Een kleinere setting die op papier alvast bijzonder goed bij haar eigenzinnige muziek paste.
Voor het zover was, maakte eiedma van diezelfde Witloof Bar bijna een ondergrondse club. Ze kwam gewoon tussen het publiek aan een tafeltje staan, opende haar laptop en begon van daaruit aan een halfuur vol loodzware beats, donkere bassen, eenvoudige drums en sporadische gitaarlijnen. De grens tussen concert en dj-set werd daardoor behoorlijk dun, tot haar wat vermoeide, monotone zang boven de producties verscheen en verrassend goed bij die duisternis paste. Veel nummers leken wel erg op elkaar, waardoor de set na verloop van tijd wat meer variatie kon gebruiken. Een nummer in het Oekraïens sprong er net daarom uit en van zulke onverwachte wendingen hadden er gerust meer mogen zijn. Visueel paste alles dan weer perfect bij de muziek. eiedma liep voortdurend door de zaal, vaak zelfs buiten de minimale belichting, waardoor haar set iets ongemakkelijks en intimiderends kreeg. In de kleine, donkere Witloof Bar werkte dat underground gevoel eigenlijk alleen maar in haar voordeel.
Met “Easy” zette Prewn meteen de toon voor wat een bijzonder sterke set zou worden. Hagerups stem klonk niet alleen even sterk als op plaat, maar kreeg in de zaal nog meer kracht. Ze kon zonder moeite de hoogte in, om even later opnieuw bijna breekbaar te klinken. Kleine instrumentale uitbarstingen maakten de opener meteen spannend en bij “Commotion” begon het publiek al zichtbaar mee te bewegen. Dat had minstens evenveel met haar uitstekende band te maken. Drums, bas, gitaar en keys zaten voortdurend perfect in elkaar en kregen allemaal voldoende ruimte om zich te laten horen. Ook de achtergrondzang van de muzikanten was opvallend sterk, met vooral de drummer die naast zijn instrument ook vocaal meermaals indruk maakte. Prewn stond duidelijk centraal, maar dit voelde nooit als een artieste met enkele begeleiders achter zich. De hele band droeg de nummers.
Daar kwam nog bij dat Prewn opvallend veel nieuw materiaal meenam. “Carbon”, “Here With Me” en “Potholes” zijn voorlopig nog niet uitgebracht, maar pasten moeiteloos tussen haar bestaande werk. Ze behielden dat onderhuidse gevoel dat haar muziek zo herkenbaar maakt, met zachte, mysterieuze indie die nooit helemaal geruststellend wordt. Toch klonken de drie nummers voldoende verschillend om nieuwsgierig te maken naar wat er nog zit aan te komen. Later verscheen met “Ticks” nog een nieuw nummer, waarvoor Hagerup inspiratie vond nadat ze een tekenbeet had opgelopen en even vreesde voor de ziekte van Lyme. Gelukkig bleek die bezorgdheid ongegrond, maar het leverde haar wel een bijzonder introspectieve single op. Het typeert ergens hoe Prewn uit iets kleins en alledaags een nummer kan halen dat plots veel groter aanvoelt.
Ondertussen vloog de set werkelijk voorbij. Hagerup sprak amper twee of drie keer met het publiek en liet de nummers vooral voor zichzelf spreken. Zelfs toen ze halverwege iets backstage bleek te zijn vergeten en de drummer het moest gaan halen, viel de avond niet stil. In plaats van een ongemakkelijke pauze kregen we een zachte uitvoering van “Machines”, waarin alleen de gitaar overbleef. Zulke momenten maakten de balans in de set zo sterk. Prewn durfde het ene moment heel klein te klinken en het volgende de gitaren weer te laten schuren. Ook oudere nummers als “I’m Gonna Fry All the Fish in the Sea” en “It’s Only You” vonden daar perfect hun plaats in, waarbij die laatste zelfs enkele die-hardfans luid aan het meezingen kreeg. Het publiek was sowieso opvallend aandachtig en reageerde naarmate de avond vorderde steeds enthousiaster.
Ook “System” liet horen hoe slim de instrumentatie in elkaar zat. Waar op de opname een cello een belangrijke rol speelt, nam de bas die functie hier over zonder dat het daardoor iets verloor. Dat soort keuzes maakten duidelijk hoeveel aandacht er in de liveshow was gestoken. Bijna ieder nummer bevatte bovendien momenten waarin Hagerup bewust ruimte liet voor haar muzikanten, waardoor de instrumentatie nooit gewoon als achtergrond bij haar stem fungeerde. Tegelijk bleef zij fascinerend om naar te kijken. Haar gezichtsuitdrukkingen volgden bijna iedere emotie in haar teksten en konden tijdens een bijzonder introspectief moment zoals “Alive” plots omslaan in een opgetrokken wenkbrauw alsof ze zelf even niet wist wat ze met haar eigen gedachten aan moest. Het gaf iets menselijks en soms grappigs aan muziek die inhoudelijk zwaar kan zijn.
Alleen richting het einde ging het misschien nét iets te snel. “Dirty Dog” had alles om nog een laatste groot moment te worden, maar na ongeveer anderhalve minuut stapte Hagerup al van het podium en liet ze de resterende backtrack verderlopen. Zeker na hoe sterk de rest van het optreden was, voelde dat als een gemiste kans. Gelukkig kwam de band nog terug voor “Perfect World”, dat de avond op een veel mooiere manier afsloot. En toen was het plots echt voorbij. Prewn had nauwelijks grote gebaren of lange bindteksten nodig gehad om indruk te maken. De combinatie van haar krachtige stem, een ijzersterke band en de voortdurende wisselwerking tussen zacht en schurend was al meer dan genoeg. Dat Prewns nog onuitgebrachte materiaal minstens even sterk binnenkwam als de gekende nummers, maakte de honger alleen maar groter en zo werd “But I Want More” onbedoeld ook onze conclusie van de avond.
Op 12 september staat Prewn op Misty Fields Festival en op 13 september is ze te zien op Leffingeleuren.
Setlist:
Easy
Commotion
Carbon
Home
Here With Me
I’m Gonna Fry All the Fish in the Sea
Machines
Alive
But I Want More
Ticks
Potholes
It’s Only You
System
Dirty Dog
Perfect World
