We gaan waarschijnlijk nooit weten waarom de grond in het uitgeregende en godvergeten Manchester een Mekka is geworden voor gitaarmuziek, maar er is daar verdorie al wat uit de bodem gekomen sinds het snaarinstrument werd uitgevonden. Ongetwijfeld liepen er in de steentijd al gebochelde oermensen rond die over het hele Britse eiland bekend stonden om hun supersonisch gebrul, ofzo. En het stopt ginder niet, want met Westside Cowboy mogen ze sinds 2024 een nieuw kroonjuweel aan de catalogus toevoegen. Wie nu pas een ticketje voor de hypetrein heeft gekocht: het viertal doopte zijn eigen sound als ‘britainicana’ en brengt de vibe van New York de oceaan over om er een Britse versie van te maken. Hun twee waanzinnig sterke ep’s en beklijvende liveshows zorgden al voor plekjes op heel wat grote festivals, waaronder ook ons eigen Rock Werchter.
Er stonden nog maar tien nummers op hun teller voor It Goes On werd aangekondigd, en toch konden ze al rekenen op een van de meest koortsachtige anticipaties van heel muziekland. Dat zette de band nog wat extra kracht bij door de redenering achter de plaat te verkondigen. Voor grootse en ambitieuze platen met strijkers, blazers, toeters en bellen zou er naar eigen zeggen later wel tijd zijn, maar dat eerste album moest er eentje worden dat een symbolische viering van hun favoriete artiesten (lees: The Velvet Underground, Iggy Pop…) zou zijn. De groten van vroeger vertalen naar de wereld van vandaag dus, al is dit album allesbehalve een goedkope coverplaat van hun helden geworden.
“Kick Stones (The Boys)” was een binnenkomer die die vergelijking meteen heel doeltreffend in de praktijk omzette. Repetitieve instrumentatie die aanzwelt en moeilijk kan kiezen tussen extatisch of geborgen, een drumritme dat heel kordaat voor de strakke lijn in het geheel zorgt en vocals die bibberen van angst, maar weigeren terug te deinzen. Eigenlijk een nummer – en meteen ook een plaat – vol tegenstellingen. Angst en hoop, vreugde en verdriet, rebellie en gemeenschapsgevoel. Westside Cowboy schippert doorheen heel het album tussen twee kanten van een spectrum, maar slaagt er wonderlijk in om altijd tot een harmonieus geheel te komen. Nog het best wordt dat belichaamd door het prachtige “Paperchains”, een nummer dat zich zenuwachtig een weg zoekt tot het op het einde euforisch tot een eindschot komt.
En ook thematisch manifesteert die tweestrijd zich. Hoe kan het ook anders, dat twintigers in een ranzig gepolariseerde samenleving van wit naar zwart worden gesleurd en ergens daartussen het midden en gezond verstand moeten houden. Tussen alle beeldspraak over de schoonheid van muziek, komen vooral die groeipijnen van de jonge twintigers bovendrijven. “Pin Up Boys” kan zomaar een protestsong tegen te machtig geworden politici zijn, “Worried Age” drukt niet verrassend een kwellende angst voor de toekomst en onze onbenullige rol daarin uit. Aoife Anson O’Connell, Reuben Haycocks en Jimmy Bradbury vertalen dus bijzonder treffend wat er rommelt in de buiken van Gen-Z, maar zoeken in kunst, liefde en schoonheid naar sprankels van hoop voor de dagen die nog moeten komen. Slagwerker Paddy Murphy zorgt inmiddels voor de hartslag.
Muzikaal blijven ze bovendien de uitstekende lijn doortrekken die al bij de eerste single ontstond. Het werk van de band heeft op geen enkel moment sporen van overtollig vet of herhalingsdrang vertoond, en ook op dit debuutalbum blijft alles heel slank en bewust beperkt gehouden. Elke song eist op die manier zijn plaats in op het album zonder dat het als opvulmiddel moet dienen. Het ingetogen “Patchwork” brengt bijvoorbeeld de nodige rust na murw geslagen te zijn door “Pin Up Boys” en “Coyote”, waarna “Take My Leaving As I Love You” de emotionele doorstart naar het slotakkoord is. Of de band nu door een song raast en alle gereedschap laat loeien of er een krukje bijneemt en het even akoestisch houdt, telkens weer raken de nummers op hun geheel eigen manier in het hart.
It Goes On is de zoveelste bevestiging van een band die nu echt wereldfaam mag vergaren. Zo simpel is het gewoon. Westside Cowboy draagt zijn inspiraties en voorgangers prompt op de mouw, maar doet daarnaast nog veel meer dan dat. Ze creëren een wereld waarin die geesten kunnen blijven rondspoken, maar binnen een setting die brandend relevant is vandaag. En zo zijn ze de stem van een gekwelde generatie. Een generatie die zwoegt onder het kwaad van de wereld vandaag en een brug maakt naar het verleden in de zoektocht naar oplossingen. It Goes On is meer dan gewoon een verzameling losse nummers. Het is een schreeuw om hulp, maar tegelijkertijd een boodschap van hoop. Dat hoor je, dat voel je en dat beleef je.
Op 28 en 29 oktober komt It Goes On naar Nijmegen en Amsterdam, op 12 november naar de Botanique in Brussel en op 14 november de Aéronef in Rijsel. Het volledige tourschema en tickets staan hier.
Ontdek “Paperchains”, ons favoriete nummer van It Goes On, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Zoek de dt-fout…
Bedankt, André.
Je hebt ze nog niet gevonden zo te zien.