Pukkelpop 2026 (Festivaldag 1): Goden en bandieten

De tenten staan, de festivalbandjes hangen rond de polsen en de drankvoorraad is al met enkele hectoliters geslonken; Pukkelpop kende gisteren met andere woorden zijn start onder frisse, maar ook best aangename festivaltemperaturen. De Pukkelpop-donderdag is doorheen de jaren geëvolueerd tot de ideale start van het festivalweekend en daar willen jaarlijks meer en meer mensen bij zijn. Met enkele tienduizenden waren ze gisteren die het vergeelde gras van Kiewit vanaf de vroege avond betraden en zich onderdompelen in een bad vol Belgische en Nederlandse badeendjes. Voor het eerst dit jaar werd ook de Backyard opengegooid op de eerste festivaldag, al was er ook op de rest van het terrein genoeg te beleven.

Brux @ Wave

BRUX is een collectief van negen jonge Brusselse rapartiesten dat de voorbije maanden gestaag aan bekendheid heeft gewonnen, mede dankzij een verrassingsshow in het hart van Brussel nadat Couleur Café onverwacht werd afgelast. Op Pukkelpop stonden ze met negen jongentjes op het podium, aangevuld met een dj achterin en een cameraman die de hele set filmde. De tent stond amper een kwart vol, maar de energie die het collectief desondanks neerzette, was oprecht en aanstekelijk. Het lastigste aspect van de set was de afwisseling tussen de rappers onderling. Op de momenten dat ze elkaar opvolgden voelde het soms wat onsamenhangend aan, terwijl de collectieve momenten waarop ze samen iets neerzetten net toonden waarom dit concept werkt. BRUX is duidelijk nog jong en het podium was misschien een kleine maat te groot voor waar ze nu staan, maar de basis is er. Eén om in de gaten te houden.

Lenny Lenny @ Club

Veel druk op de schouders van Lennert Coorevits gisteren, want niet alleen mocht hij als eerste artiest deze jaargang aantreden in de Club, hij deed dat ook nog eens met een gloednieuw project. Lenny Lenny bestaat weliswaar al eventjes, maar bij het grote publiek is de West-Vlaming toch nog altijd ‘die van de Compact Disk Dummies’. Aan hem om aan te tonen dat hij meer is dan dat, al is het niet al te makkelijk om dat te doen aan de hand van je grootste show tot nog toe. Dat hij zich door de stress vergiste tussen Werchter en Kiewit, zullen we daarom nog door de vingers zien, al was het maar omdat we zelden iemand zo hard tekeer zagen gaan op een koebel.

De vroege vogels meekrijgen was echter een projectje van langere adem, al is Coorevits geen vreemde meer in het vak. Als hij vroeg naar klappende handen, dan gingen die de hoogte in, al was het zeker in het begin toch wat sputteren om boven het gepraat te geraken. Maar goed, weinig herkenningspunten ook met slechts twee nummers op het web. Een “Soft Spot” had het bijvoorbeeld wel in zich om in diens voetsporen te treden, mede door de Balthazar-achtige groove. Toch waren het “She Only Loves You (In the Summertime)” en een puike eigen interpretatie van Fleetwood Macs “Dreams” (met Kaat Van Stralen) die voor een stroomversnellinkje zorgden. Jammere was echter dat de intensiteit die Lenny Lenny in zijn performance probeerde te leggen, niet per se resoneerde met de nummers die eruit volgden. Er hadden wat meer riffjes of tempo in het geheel mogen zitten, zoals bij het voorlaatste nog te verschijnen lied, of afsluiter “Tambourine”. Want dan kon de frontman zich ook iets meer uitleven in het publiek. Zonnig was het voor alle duidelijkheid zeker in de Club, maar nog niet meteen de grote knaller om ons festival mee af te trappen.

Lenny Lenny heeft dit najaar nog een clubtour, die je in dit handige overzicht kan terugvinden.

Gull House @ Backyard

We laten in het midden of Gull House al dan niet uit de Kempen komt. Wij dachten van wel, collega festivalgangers voelden zich beledigd bij die uitspraak. Bon, punk uit de periferie van de Kempen dus, als je Diest daar toe mag rekenen. Met hun gloednieuwe derde ep als uitgangspunt was deze show bovendien een niet te onderschatten moment. En met dat als rode draad, bleek de band ook een ideale opener voor een kempenpunknamiddag op de Backyard. Meer hardcore dan een deel van de collega’s, dus meer dan stevig genoeg om iedereen wakker te schudden. Gull House klonk meestal strak en bracht anarchie en chaos naar de uithoek van de weide, maar echt alles kapot kregen ze het niet. Daarvoor klonk het misschien net iets te monotoon. Een prima opener dus, al kreeg het nog niet iedere botsautopiloot in de blutsput.

Isaac Roux @ Marquee

Na zijn overwinning in De Nieuwe Lichting was Isaac Roux overal, al verdween het project rond Louis de Roo daarna vrij geruisloos uit de schijnwerpers. Met een reden, zo blijkt nu, want in alle stilte werkte de jongeman aan een opvolger van zijn debuutplaat Troubled Waters. Die zou intussen helemaal klaar moeten zijn, en op Pukkelpop kregen we daar een eerste voorsmaakje van te horen. Een voldruppelende Marquee werd zo meteen ondergedompeld in die nieuwe wereld met het vers verschenen “Young Hearts”. “The Right Place” sloeg daarna meteen de brug naar het verleden.

Hoewel het op plaat misschien ietsje verder uit elkaar ligt, breidde Isaac Roux op het podium het allemaal tot een mooi geheel. Met de binnenvallende stralen van de ondergaande zon kwam de warme sfeer van “Missing Out” nog wat beter tot z’n recht, debuutsingle “White Rose” zorgde ergens halverwege voor een hoogtepuntje. Op die sfeer bleef Isaac Roux verder cruisen, terwijl hij almaar groter bloeide en groeide. Niet alleen in performance, maar ook in sound. Da’s iets dat we ook al konden afleiden uit de vooruitgestuurde singles uit Lost & Found, het tweede album van de jongeman dat hij live tijdens zijn show aankondigde. Wat op 30 oktober ook op de plaat zal staan, was de gisteren eveneens verschenen single “GOOD TIMES” die de set eigenlijk perfect samenvatte. Isaac Roux en zijn band lieten in de Marquee het vuur namelijk steeds intenser branden, en vulde het daarbij ook subtiel met snuifjes euforie. Als opener van de tent kon dat zeker tellen, dus we kijken bij deze nog wat meer uit naar dat nieuwe hoofdstuk.

Op 6 februari 2027 houdt Isaac Roux de releaseshow van zijn tweede plaat in de Ancienne Belgique.

Mula @ Wave

De metamorfose die Mula heeft doorlopen is op zijn minst opmerkelijk te nemen. Als straatrapper regeerde de Hagenees vooral met grofgebekte nummers de hitlijsten, al maakte hij ten laatste met Narcopop een fulminante ommezwaai. Ordinair maakte plaats voor weldoordachte pop-trap, al bleef de straatmentaliteit wel nog in stand. Dat die tweesprong voor vonken zorgt, is nogal een understatement, want de Wave at ruim een uur met plezier uit de hand van Mula Moes. Ondersteund door een veelzijdige multi-instrumentalist hakte hij haast direct met een grove bijl door zijn discografie. Mula leek vroeg in de set oprecht verrast en aangedaan door de opkomst en respons, en retourneerde dat met een ontembare energie. Na een dik twintig uur puffen en zweten nam hij daarom bewust even de voet van het gaspedaal om met een lekker glaasje rode wijn een van zijn bekendste nummers “Bandolero” in te zetten. Het zuiders gitaartje en de meezingbare tekst waren voldoende om Pukkelpop volledig mee te krijgen in zijn verhaal. Veel rust gunde Mula ons niet en dat ondermijnde hij met hitje “COKE IN DE UITVERKOOP”, dat in een splijtende The Prodigy-remix werd gegoten. De Wave ontplofte en besefte tegelijkertijd: Mula is meer dan het straatimago dat nog aan hem kleeft. De tent stond een uur lang in vuur en vlam en het zou ons niet verbazen moesten daar komend jaar nog heel wat Belgische festivals op volgen.

Alice Mae @ Club

De immer charmante Alexia D’hertoge, beter gekend als Alice Mae, stond dit jaar last minute op Rock Werchter als vervanging van The Warning. Gisteren kon ze dan ook op Pukkelpop haar beste beentje voorzetten. Naar haar optreden hier in de Club kon ze wel al een tijdje uitkijken. Met een innemende stem en het nodige charisma, wist de zangeres haarzelf mooi te plaatsen op het gitaargeweld die haar ondersteunde. Ook nieuwe nummers als “Sober” passeerden de revue om de boel wat spannend te houden. Toch bleef Mae doorheen de set vooral kabbelen in hetzelfde vaarwater. Desondanks bleek die stijl ons wel nog steeds te vermaken. Zo kon ze “Not That Deep” ook nog wat harder gaan. De zangeres kondigde aan dat op 23 oktober haar debuutalbum Square One uitkomt, wat ze vierde met het brengen van de titelsong. Mae is een artieste die veelbelovend is, en er ook nu al staat. De ruimte om verder te groeien en te evolueren is er tegelijk ook.

Alice Mae staat deze zomer nog op Road Rock Kuurne (29 augustus), Rockristi (29 augustus) en Rock Beats Cancer (19 september). Op donderdag 18 februari staat ze in de Ancienne Belgique.

Crackups @ Backyard

Bon, traantjes in de aanslag bij CRACKUPS? Voor buitenstaanders viel het als een donderslag bij heldere hemel dat deze Kempenpunkhelden op Pukkelpop hun officiële afscheid van festivals zouden vieren. Dat is nu eenmaal het leven van een band die internationaal nooit echt weet door te breken, maar intussen wel nog de kost moet verdienen om een degelijk leven te leiden. Goed ja, nog één keer volop genieten dus. CRACKUPS bracht een mix van het allerbeste uit al het werk dat de voorbije jaren al passeerde. Uit de laatste plaat bleken “S.A.T.A.N.” en “The Phallus” publieksfavorieten, “Liar” was de afsluiter die iedereen nodig had. De laatste show van CRACKUPS was niet anders dan anders, maar daarom niet minder dan speciaal. Wie het belang van dit moment kon bevatten, besefte dat we afscheid moeten nemen van een van de meest inventieve en heftigste punkbands die Vlaanderen in de laatste vijftien jaar heeft gekend. Vergeef ons en onze medestaanders dus de tranen, al merkten we op dat een finale zaalshow wel nog in de pijplijn zit.

MEAU @ Marquee

Na een kleine opwarming van haar band, begon MEAU in de Marquee haar set zelf met een akoestische gitaar in de hand. De Nederlandse is al enkele jaren een vaste waarde als poëtisch indiepopwonder in de muziekscène van de lage landen. Vanaf het eerste moment bleek de zangeres te betoveren. Ondersteund door een sterke en best grote band, leek dit dan ook evident te gaan. Op “Nergens liever” zorgde de zangeres dan voor nog een extra laagje met een mondharmonica. Een mooi moment en tijdens “Stukje Van Mij” deed het publiek ook nog eens volmondig mee. MEAU hield de sfeer knus en gezellig, terwijl haar mooie stem innemend en karaktervol de Marquee inpalmde. Samen met landgenoot Douwe Bob bracht de zangeres “Nog Even Blijven”, beide met de gitaar in de hand. Zelf grapte de zanger ook naar het feit dat het publiek niet super enthousiast reageerde op zijn opkomst. Toch kwam het nummer oprecht binnen. “Hou Me Vast” werd dan nog ingetogener ingezet aan de piano. Zo toonde de Nederlandse zich wederom als enorm multitalent voordat het lied dan ontpopte. Hitje “Dat Heb Jij Gedaan” kon dan ook op de nodige bijval val het publiek rekenen en voor het laatste nummer kon de Nederlandse haar samenwerking “Het Midden” met Pommelien Thijs nog in de strijd gooien. Pukkelpop was dan ook meer dan enthousiast dat Thijs ook nog even mee kwam doen. MEAU bracht al bij al een mooie set die betoverde, opvrolijkte, maar waar nodig ook raakte.

MEAU staat in het kader van haar theatertour dit najaar nog in de Schouwburg van Kortrijk (5 december), De Warande in Turnhout (9 december), het Cultuurcentrum Hasselt (10 december) en de Arenberg in Antwerpen (16 december).

Antoon @ Wave

Nog een Nederlander! Hitjesmachine Antoon, afkomstig van bij de Noorderburen, was klaar om de Wave in te palmen. Naast producer en songwriter is de Nederlander ook gewoon nog zanger. Antoon bracht een set met nonchalance die ook gewoon bij zijn figuur en imago past. Nummers als “Olivia” liggen dan ook vlotjes en sfeervol in het gehoor. Met een shout-out naar zijn vader, die aanwezig was, leidde de zanger “Tot het eind van mij” in. Dit fungeerde als eerbetoon aan zijn overleden moeder, wat voor een beetje emotie in de set zorgde. Heel lang duurde dat echter niet. “De enige” vloog er hierna ook vlot door. Toch stoorden we ons een beetje aan de enorm aanwezige backing track. Antoon bracht dan ook vooral een hitjesset om te entertainen zonder daarbij heel hoog te vliegen, maar het was wel amusant!

Susobrino @ Club

Susobrino gaat al een tijdje mee, maar het is pas nu dat de doorbraak bij het grotere publiek begint te lonken voor Bart Vanobbergen. Waar dat precies aan ligt, is ons niet geheel duidelijk, want de Boliviaanse Belg weet wel hoe hij een publiek kan omtoveren in een dansende massa. Dat ligt vooral aan het feit dat hij invloeden vanuit zowat elke Zuid-Amerikaanse muziekstroming in zijn set verwerkt, wat de temperatuur automatisch doet stijgen. In de Club had de man echter wat tijd nodig om het publiek richting een kookpuntje te brengen, al lukte dat uiteindelijk wel.

Als set-up had hij een soort eetstandje uit zijn thuisland opgesteld, omringd met drumpads en andere elektronica. Daaruit toverde hij cumbia-versies van onder meer The Police en 50 Cent, maar was het toch vooral sudderen en pletsen. Susobrino beloofde ons bij het begin dat er gedanst zou worden, maar lang bleef het slechts bij wat meewiegen. Da’s misschien ook een beetje de keerzijde van de medaille van het feit dat de man alles zelf inspeelde, samplede en dan opbouwde; het nam wat tijd in beslag. Langs de andere kant wel cool om de set zo tot stand te zien komen, en zo ook steeds losser te komen in het festivalgebeuren. Cooler dan een simpele dj-set, zeker door de ukelele-achtige gitaar die nog wat meer kleur gaf aan het gebeuren. En da’s misschien nog wel de beste samenvatting van wat Susobrino een klein uurtje bracht in de Club: kleur. De Bad Bunny-vergelijking gaan we niet maken, maar je weet welke richting het uitging, hetzij iets gezapiger.

Susobrino staat op 29 januari in de Ancienne Belgique.

Bloody Bloody Kempen @ Backyard

Een viering van vijftig jaar punk, geen beter modern Belgisch duo om dat te doen dan Equal Idiots en The Priceduifkes. Al trommelden de Kempenaars wel een hele waslijst aan collega’s op: Eppo Janssen trad uit zijn rol als boeker en organisator, Alex Agnew zag dan tóch eens een festivalweide vanop het podium en Kaat Van Stralen mocht als nieuwe Vlaamse alternatieve kroonprinses een ode brengen aan haar helden. Kers op de taart waren echter de passages van The Kids’ gitarist Luc Van De Poel die “Bloody Belgium” en “There Will Be No Next Time” kwam meespelen en Thomas Valkiers én Tijs Vanneste die mee “The Passenger” van Iggy Pop kwamen spelen. Enkel klassiekers om deze memorabele avond op de Backyard, nota bene voor de eerste keer al geopend op donderdag, af te sluiten. De uitgebreide moshpit en het luidkeels meezingen waren daar uiteraard bevestiging van. De Bloody Bloody Kempen brachten een verdomd goeie ode aan bloody bloody Belgium en de bloody bloody punkmuziek.

dEUS @ Marquee

dEUS viert feest dit jaar, want zowel Worst Case Scenario als In a Bar Under the Sea bliezen een jubileumaantal aan kaarsjes uit. Meteen ook goed voor twee doortochten in een uitverkocht Vorst Nationaal, maar daar stopt het feestje niet. Tom Barman en zijn band fungeerden gisteren namelijk als ‘headliner’ van de openingsavond, waarbij er een soort reis door de carrière kwam. Een ramvolle Marquee was getuige van een set die eigenlijk maar moeilijk op gang kwam, net doordat er effectief bijna enkel en alleen maar uit die twee albums werd gepuurd.

De focus lag dus voor honderd procent op de muziek, waarbij “Worst Case Scenario” cool openbloeide, al was het “Hotellounge (Be The Death of Me)” dat pas echt ams startschot fungeerde. dEUS was op toerental en had iedereen die het niet voor bekeken hield bij het nekvel. “Fell Off the Floor, Man” bewees zichzelf nog maar eens als ondergewaardeerd, het daaropvolgende “Suds & Soda” brak alles wat nog rechtstond in twee. Het moet gezegd dat de Antwerpenaren niet voor de makkelijke festivalset gingen, volgepropt met hits, maar dat wekte langs de andere kant wel respect op. Daardoor werd namelijk nog duidelijker dat dEUS simpelweg een steengoeie band is, die ondanks de blijvende verjonging van een festival als Pukkelpop, nog altijd zijn plekje kan en moet opeisen op de affiche. Jammer dat Mauro Pawlowski geen momentje kreeg om pakweg “Roses” te spelen, maar laat dat de sterkte van de set allerminst beïnvloeden. Niet gemakkelijk, wel goed.

Andromedik presents Ascension @ Wave

Dj’s en producers die meer willen doen dan enkel achter een draaitafel staan, ze bestaan en ze zijn met meer dan je denkt. Belgische voorbeelden zijn er genoeg met Used, Lost Frequencies en Netsky en ook Andromedik heeft werk gemaakt van een geheel eigen conceptuele show. Initieel werden de Ascension-shows in het leven geroepen voor zijn Andromedik Invites in Antwerp Expo, maar de populaire dnb-producer brengt het project zo nu en dan naar een festivalweide. Als afsluiter van Wave haalde Andromedik het meest hitgevoelige in hem naar boven. Naast eigen nummers gooide hij ook plezante remixen van onder andere Sub Focus, Becky Hill en Dimension in de mix. De producer uit Edegem had een paar lasers meegenomen die voor flitsende effecten zorgden en zo nu en dan schoot er ook een grote hoop confetti in de lucht. De energie hield Andromedik een uur lang op een constante hoog en zo hebben we dj-sets toch het liefst.

Andromedik staat op vrijdag 30 oktober in Antwerp Expo in het kader van Andromedik Invites.

Kaboutertje Putlucht @ Club 

Kaboutertje Putlucht is een van die bands waarbij de naam al de helft van het werk doet, en de set de rest. Het Nijmeegse drietal, dat een mengelmoes van rave, punk, gabber, disco en levenslied op een manier samengooit, bouwt in Nederland al gestaag aan een reputatie die steeds vaker ook onze kant opwaait. Hun motto klinkt ergens als: emoties tonen, keihard feesten, rouwen en afgunst botvieren mag allemaal, maar het hoeft niet. Die vrijheid zit in elke noot en elke tekst, en je voelt het ook aan hoe het publiek op hen reageert. Op Pukkelpop was de tent goed gevuld en de sfeer van bij het eerste nummer meteen raak. Grappig, rauw en met een dubbele bodem die je pas later ten volle beseft; Kaboutertje Putlucht is een band die je onderschat tot je er middenin staat en beseft dat je al een tijdje aan het meeschreeuwen bent zonder het door te hebben. Het absolute hoogtepunt was “KINDJE SLAAN”; muziek die schuurt en lacht tegelijk, maar dan wel met echte boodschap erachter. Zolang Kaboutertje Putlucht blijft doen wat ze doen, blijven ze een band die het live zien waard zijn.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Pukkelpop 2026 lees je hier.

Deze recensies werden geschreven door Lucas Palmans, Simon Meyer-Horn, Simon Vyverman, Tjorven Florin en Robbie Allemeesch.