dEUS @ Vorst Nationaal: Hoe nostalgie ontzettend spectaculair kan zijn

De jaren negentig. We moeten er blijven op letten om Generation X niet te verheerlijken, maar het waren gewoon heerlijke tijden, punt. We reden de grens over om groen giechelkruid te scoren bij onze noorderburen en stopten in om het even welke winkel om flessen drank te kopen. Op zaterdagavond zaten we met een hele hoop vrienden en vriendinnen te suffen in de zetel thuis en hoopten we op goeie muziek op MTV’s Alternative Nation. En dan kwam “Suds & Soda” van dEUS opeens op het scherm van het analoge toestel en braken we het kot compleet, maar dan ook compléét af! Het was 1994. Elk optreden dat de band deed of Tom Barman helemaal alleen ergens als dj, we tekenden present. En dan kwam, na die iconische plaat Worst Case Scenario, een album uit dat nog veel beter was, In a Bar, Under the Sea. Het was 1996. In 1995 gingen we naar Werchter en kwamen we op het campingfestival Klaas Janzoons tegen die beloofde onze vriendenbende de groeten te doen vanop het reusachtige podium. En zo geschiedde. ‘En nog de groeten aan de mannen van Weerde’. Eerlijk, we waren door het dolle heen. Dertig jaar later staan we in Vorst Nationaal waar de twee legendarische albums live worden gedeeld met een heel dankbaar publiek.

Oliver Symons mocht het feest openen en dan kan dat beschouwd worden als ondankbare, maar evenwel als een dankbare taak. De zaal was al goed gevuld en op het middenplein was het zelfs al drummen om een goede plaats te bemachtigen. Het is heel straf hoe Symons helemaal alleen op dat reusachtige podium een sound kreeg neergezet die ronduit indrukwekkend was. De artiest stond daar helemaal alleen met zijn synths en twee uit de kluiten gewassen nachtlampen die de hele tijd een witte gloed gaven. Eerlijk, we hadden tot vanavond nog niet door wat een fantastische stem hij heeft. Van hoog naar laag en omgekeerd in seconden en terwijl die concentratie op de muziek en nogmaals, helemaal alleen. “Less and Less” was het laatste lied en het was ronduit impressionant te noemen. Als verrassing wist hij nog te vertellen dat “Looper” volgende week eindelijk als single uitkomt. Hij omgorde voor een enige keer een akoestische gitaar en we kregen opeens een zalige Ibiza-vibe, maar dan wel het Ibiza dat geteisterd wordt door Saharazand en een mistral. Het knarste en knaagde, met zand in de ogen kijkend naar de ondergaande zon van Es Vedrà. Een magistrale opener van de avond!

Er was geen halve meter meer vrij in het hele theater en het middenplein toen het vijftal van dEUS uit de coulissen kwam en iedereen een goedenavond/bonsoir wenste. Wat is dat kwintet toch ontzettend impressionant. “Jigsaw You” werd ingezet en het publiek keek en genoot ademloos. We konden een speld horen vallen en iedereen besefte toen al dat dit een optreden zou worden waar binnen twintig jaar zogezegd iedereen was bij geweest. Van de setlist werd niet afgeweken en dat is ook maar logisch omdat er een hele choreografie op zeven schermen werd afgespeeld. Tussen de projectie van de beide hoezen liep een grote zwarte krak, terwijl clips van jarennegentighits de revue passeerden en op twee schermen livebeelden verschenen. En die lichtshow! Het is niet als dikke nek, maar we hebben al ontzettend veel optredens gezien, maar dit sloeg echt alles. Elk nummer, elk akkoord, elke noot kreeg zijn eigen kleurschakeringen. Het was pure waanzin, we kunnen het niet beter omschrijven. Er zouden nog een aantal gedenkwaardige verrassingen volgen de komende twee uren. Om te beginnen mocht Peter Vermeersch, de producer van Worst Case Scenario, mee het podium op met de saxofoon en de klarinet. Eerlijk, we waren even vergeten dat dit dé man was bij X-Legged Sally, ook zo een Belgisch icoon uit de jaren negentig.

Op “W.C.S. (First Draft)” werd niemand minder dan Zwangere Guy mee het podium opgeduwd en het brullen, het uitschreeuwen van ‘it’s the first draft of the worst case scenario’ sneed door merg en been. Zwangere Guy kreeg de vrijheid om er een heel stuk op los te rappen en dit was zo een fantastisch idee om de man op deze klassieker te laten meezingen. Wat een held is die Gorik toch! Op “Let’s Get Lost” waren de fans weer muisstil toen Klaas Janzoons die paar rechtuit onheilspellende vioolnoten speelde. Het was gebiologeerd kijken naar Kunst met grote K in het kwadraat. De hele boel geraakte compleet overstuur naar het einde van de song en we wisten even niet meer op welke planeet we geboren waren. Het was allemaal zo overweldigend, zo geweldig imponerend wat er zich allemaal afspeelde op het podium.

Op “Right As Rain” leek het alsof het podium groter werd. Er werd gespeeld met heel lichtgroene spots en we zagen nu voor de eerste keer heel duidelijk die schermen waarop de hele tijd van alles gebeurde. Die reusachtige displays zorgden voor best zware gevoelens van nostalgie. Je ziet die jonge kereltjes van dEUS toen lachen naar de camera, als beginnend bandje niet wetend wat hen nog allemaal te wachten staat. Het kan niet anders dan dat er bij die massa volk ook mensen waren die terugkeken naar het verleden, naar die jaren negentig die er zo veel eenvoudiger uitzagen. We kregen oprecht een serieuze krop in de keel wanneer we beelden zagen verschijnen van Rudy Trouvé, Craig Ward, Stef Kamil Carlens en Jules De Borgher. We hadden het daarnet over verrassingen en wij vonden deze avond het mooiste cadeau dat De Borgher hier en daar kon meespelen als percussionist. Op “Great American Nude” voelden we ons, samen met de eerste drummer van de band, thuiskomen. De toeschouwers hielden hun smartphones opvallend op zak tot “Hotellounge (Be the Death of Me)” werd ingezet. Uiteraard hebben we ook ons vehikel bovengehaald om beelden te schieten. Nagenieten mag.

Heel even, slechts enkele seconden maar, kregen we op het grootste scherm de hoes van In A Bar, Under The Sea te zien en hoorden we die heerlijke sample van Charles Mingus keihard loeien. De formidabele clip van “Theme From Turnpike” werd getoond met die schitterend acteerprestaties van Sam Louwyck en wijlen Seymour Cassel. Op het einde deed de band een soort van samenzang met een paar honderd ‘lalalala’s’, maar sla ons niet dood als we dit gedroomd zouden hebben. Ons hart sloeg maar twee keer per minuut omdat onze hersenen, ogen en oren al het bloed nodig hadden om alles te vatten wat er gebeurde op de bühne. Met “Serpentine” kregen we een eerste, echte rustmoment en een paar onrustige zielen in het publiek begonnen uit het niets te roepen. Rondom ons maande iedereen die onverlaten tot stilte en Barman had iets gehoord dat hij niet wilde herhalen. Soit, zoiets in elk geval. We liggen er niet wakker van.

“Gimme The Heat” werd een levend kunstwerk op het podium. Het leek alsof de bandleden poppetjes waren in hun en onze dromen en die vioolpartij klinkt ook zo beangstigend onheilspellend. De schermen waren nu volledig blauw en we hielden onze adem in, alsof demonen niet mochten weten dat we met zijn allen opgesloten zaten in die oude rotonde waar de stoeltjes hard zijn en het zaalpersoneel heel hulpvaardig. Het grote geweld werd uiteraard helemaal achteraan in de set gestoken.

Er werd begonnen met “Fell Of The Floor, Man”, maar het was bij die eerste vioolnoten van hét Belgische anthem “Suds & Suda” dat de schellen volledig afvielen bij het voltallige publiek. Er werd meegezongen alsof god zelf net had beslist dat dit het laatste liedje ooit was en dat dan het universum zou terugkeren tot zijn oorspronkelijke niets. De band werd voorgesteld en het applaus bleef gewoon duren. Op de achtergrond zagen we Beavis and Butt-Head en we herinnerden ons opeens dat die twee nozems niet ‘begrepen’ waarom Stef Kamil Carlens de hele tijd ‘fried eggs’ aan het schreeuwen was. Kijk, dan heb je het gewoon gemaakt in het leven! Het optreden was afgelopen, maar dEUS kwam terug het podium op om een heel emotionele versie van “Disappointed In The Sun” te spelen. We weten niet goed of Tom Barman opeens heel hees was of dat zijn emoties ook hoe langer, hoe meer versterkt werden door weemoed naar vervlogen tijden. Uiteraard mocht “Roses” de avond afsluiten en wat kunnen we eigenlijk concluderen? Zeer eenvoudig. Dit was een fantastische muziekavond vol spektakel en dEUS is gewoon een van de beste Belgische bands ooit. Het was fenomenaal! dEUS is gOD, punt.

Als de band ooit beslist om The Ideal Crash en Pocket Revolution, Vantage Point en Keep You Close en/of Following Sea en How To Replace It integraal te spelen, dan hebben we nu onze mentale tickets alvast beet, yes! Vanavond volgt er nog een herkansing voor de mensen die de eerste avond niet hebben beleefd. Er zijn in België op Rock Zottegem en in Nederland op tal van plaatsen nog mogelijkheden om dEUS live aan het werk te zien. Klik op deze link voor alle data, zalen, weiden en tickets.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Jigsaw You
Via
Morticiachair
W.C.S. (First Draft) (met Zwangere Guy)
Let’s Get Lost
Secret Hell
Right As Rain
Mute
Shake Your Hip
Great American Nude
Hotellounge (Be the Death of Me)
Theme From Turnpike
Guilty Pleasures
Serpentine
Gimme The Heat
A Shocking Lack Thereof
Little Arithmetics
Fell Off The Floor, Man
Intro
Suds & Soda