© CPU – Senne Houben
Ierland staat in bloei, of toch zeker wanneer we naar de fenomenale muziekscene aan de overkant van het water kijken. De gitaren scheuren er aan alle kanten op los, met bands als Bleech 9:3 en Basht., maar ook in de eigen muzikale traditie blijft het land uitblinken. Folk is weer helemaal hip, en daar is, onder andere, Madra Salach het levende bewijs van. Na enkele jaren waarin ze zowat alle pubs en concertzalen in hun thuisland plat speelden, mocht vanaf dit jaar ook de rest van de wereld kennismaken met het fenomeen, dankzij de release van hun debuut ep It’s a Hall of an Age. Heel Ierland leek even stil te staan om het spektakel precies opnieuw voor de eerste keer waar te nemen, en ook wij kregen al snel het gevoel dat er iets bijzonders rond het zestal hing. Eerder deze zomer stonden de mannen voor het eerst op Belgische bodem. Een overvolle Club StuBru op de Lokerse Feesten kreeg er kippenvel van en een dagje later werd het OLT in Antwerpen even omgetoverd tot een intieme Ierse pub. Vlak voor hun show als support van Black Country, New Road in Antwerpen kregen wij de kans om kort een praatje te maken met de oh zo charmante frontman Paul Banks. Samen met Adam Cullen (gitaar), Jack Martin (mandoline en synths), Dara Duffy (drums), Jack Lawlor (bas) en Maxime Arnold (harmonium) vormt hij een van de spannendste nieuwkomers in de muziekscene, Madra Salach.
Eerst en vooral, hoe gaat het met jullie? De zomer is al goed gevuld geweest met festivals over heel Europa en het Verenigd Koninkrijk.
Paul Banks: Ja, het is echt al geweldig geweest. Alles is nog heel nieuw voor ons, maar het is fantastisch om te zien dat mensen naar de shows komen. We voelen ons enorm gelukkig dat mensen er zo om geven. Dit zijn bijvoorbeeld ook onze eerste shows in België, en het gaat hier heel goed. Daar zijn we natuurlijk ontzettend blij mee.
Jullie brengen Ierse folk, muziek die diep geworteld is in jullie traditie en cultuur. Hoe is het om dat genre te brengen voor een niet-Iers publiek?
Ik ben echt verrast en ik vind het heel fijn en inspirerend om te zien hoe geïnteresseerd mensen zijn en hoe het bij hen lijkt aan te slaan. Ik denk dat dit iets zegt over het universele karakter van folkmuziek: ongeacht waar de luisteraars vandaan komen, lijkt het toch een snaar te raken, en dat is geweldig.
Jullie grootste hit, “The Man Who Seeks Pleasure”, klinkt alsof het honderd jaar geleden geschreven zou kunnen zijn. Wat is het verhaal achter het nummer?
Het kwam eigenlijk allemaal vrij spontaan tot stand. De regel die min of meer de titel vormt, stond al een tijdje in mijn notitie-app. Ik weet niet meer precies wanneer die bij me opkwam, het gebeurde gewoon. Toen Jack Martin en ik in de allereerste dagen van Madra Salach samen aan het spelen waren, begonnen we wat te jammen en zong ik die regel steeds opnieuw. Zo is het nummer eigenlijk vanzelf ontstaan. Het was allemaal niet zo doordacht of overdreven uitgewerkt.
De liveversie die jullie brengen is veel dramatischer en heeft een stuk meer lagen dan de opgenomen versie op jullie debuut-ep. Wat is de reden daarvoor?
De versie op de ep werd al vrij vroeg opgenomen, toen we natuurlijk nog geen volledige bandbezetting hadden. Toch zijn we die opname altijd blijven waarderen en hadden we het gevoel dat ze echt thuishoorde op de ep, vandaar dat we het nummer niet opnieuw opnamen. Tegelijkertijd zijn we ook wel blij dat we nu ook een liveversie hebben kunnen uitbrengen, die beter laat zien waar we vandaag staan als liveband.
Hoe ziet het schrijfproces eruit binnen Madra Salach?
Het is een heel collaboratief proces. Meestal komt een van ons met een idee, waarna we het samen als groep verder uitwerken. Iedereen drukt op de een of andere manier zijn stempel op de muziek die we schrijven, en dat vinden we juist zo fijn, het is echt iets wat we met de hele band samen doen.
Jullie debuut ep It’s a Hell of an Age bevat ook twee covers, waarom besloten jullie om deze erop te zetten en niet meer eigen muziek?
Ik denk dat, juist in de context van folkmuziek en wat wij doen, niet alleen de originele composities ons erg aanspraken, maar ook het idee om folkliedjes te herschikken en er als het ware je eigen interpretatie aan te geven.
We kozen voor “Spancil Hill”, een vrij oud nummer, en hebben dat vervolgens grondig herwerkt tot een versie die we zelf heel spannend vonden. Dan hebben we er ook nog “Murphy Can Never Go Home” op gezet, wat eigenlijk helemaal niet herschikt is. Het is een vrij rechttoe rechtaan versie, omdat we gewoon vonden dat het de ep qua thema’s heel goed afrondde en we vonden het een prachtig nummer.
Is covers live spelen en uitbrengen iets wat jullie zullen blijven doen?
We richten ons nu zeker meer op originele muziek en onze eigen composities, maar ik denk dat we altijd wel tijd zullen hebben om terug te keren naar oude folknummers.
Dus is er nog steeds een kans dat jullie versie van “Tunnel Tigers” ooit wordt uitgebracht?
Ooh, als we er een keer aan toekomen, ja! Zeker weten volgens mij. Die versie vind ik wel echt geweldig. Het is een prachtig nummer dat Ewan MacColl schreef en ik ben heel trots op wat we ervan gemaakt hebben, dus ik hoop wel dat we die ooit kunnen uitbrengen.
Jullie hebben al een aantal jaar opgetreden voordat jullie überhaupt één nummer uitbrachten. Was daar een specifieke reden voor?
Ja, we hebben als band inderdaad een tijdje enkel opgetreden. We wilden gewoon de opname goed voor elkaar krijgen en we concentreerden ons ook vooral op onze liveset en het livegeluid, en dat lijkt ons in een behoorlijk goede positie te hebben gebracht. We hebben best veel steun gekregen van de scene in Dublin, gewoon door veel op te treden en aan onze sound te werken. Ik denk dat dat een grote invloed heeft gehad op wie we nu als band zijn. Het was niet per se de bedoeling om het zo aan te pakken, maar het is wel zo gelopen en het heeft goed gewerkt.
Hebben jullie het gevoel dat de reactie van het publiek of de atmosfeer in de zalen is veranderd sinds jullie je debuut-ep uitbrachten?
Hmmm, ook al is de ep er nu, toch zijn veel van de nummers die we spelen nog niet uitgebracht en dingen die mensen alleen kunnen kennen via YouTube-video’s of opnames, of als ze ons al eens live hebben gezien. En mensen voelen zich nog steeds aangesproken door het materiaal dat nog niet is uitgebracht, dus ik denk dat er, omdat we maar één ep hebben, op dat vlak geen grote verandering is geweest. Mensen voelen zich gewoon aangesproken door de liveoptredens.
Mijn persoonlijke favoriet is “I Was Just A Boy”. Kun je er wat meer over vertellen?
Dat is uiteraard een van onze originele nummers. Adam Cullen had het idee voor de instrumentale partij en de tekst kwam later pas. Het begon als een soort riff waarvan we dachten dat het misschien gewoon een instrumentale riff zou blijven, maar toen zijn we er gewoon op gaan jammen en zo ontstond dit nummer van zeven minuten waar we dol op zijn en waar we echt veel van houden. Dat was een van de eerste grote composities die we als band samen hebben geschreven en ik ben blij dat je het leuk vindt!
Jullie nummers zijn behoorlijk somber, terwijl jullie er juist uitzien als een stel vrolijke kerels. Hoe komt dat?
Hahaha, nou ja, je moet een evenwicht vinden, je moet tijd hebben voor allebei. Ik denk niet dat er een specifieke reden achter zit. Ik denk dat we allemaal waardering hebben voor allerlei soorten muziek en dus ook vrolijke muziek, maar dit is gewoon wat we uiteindelijk zijn gaan doen. Ik voel me altijd aangetrokken tot de sombere muziek, dus ik weet niet wat dat betekent, hahaha, maar het lijkt wel te werken voor ons.
Ook jullie debuutsingle “Blue & Gold” klinkt behoorlijk duister, maar het nummer gaat blijkbaar over kraslotjes. Wat is daar het verhaal achter?
Dat is een van de eerste nummers die ik in deze folkstijl heb geschreven, dus het was gewoonweg logisch om dat als eerste single uit te brengen. Ik weet niet of ik nu nog op die manier schrijf en of ik zo’n nummer nu nog zou uitbrengen, maar ik ben blij dat we het toen hebben gedaan en ik ben er nog steeds trots op. Het is een eenvoudig nummer, maar dat maakt het natuurlijk niet per se slecht.
Jullie spelen tegenwoordig een aantal nieuwe nummers live, wordt er achter de schermen al gewerkt aan een debuutalbum?
We hebben het zo druk gehad met optredens en het verder ontwikkelen van onze sound dat we nog geen kans hebben gehad om ons ergens anders in te verdiepen, maar je weet dat we zeker nog niet klaar zijn. We richten ons gewoon nog steeds op het schrijven van nummers, optreden en doen wat ons enthousiast maakt. Een debuutalbum zal er aankomen eens we wat meer tijd hebben om ons erop te focussen.
Wat wel al in het vooruitzicht ligt is een kleine, eerste Europese tour in september. Zien jullie het zitten? Geven de Europese festivals jullie wat goeie moed?
Ja, absoluut, we hebben er echt zin in en het is geweldig dat de tenten op de festivals nu al zo druk bezocht worden. Het geeft ons wat meer vertrouwen want het is de eerste keer dat we naar al deze plekken komen. Je hoopt natuurlijk altijd dat je het publiek voor je kunt winnen, maar je weet nooit op voorhand of er meer dan vijf mensen zullen komen. En het is anders dan in Ierland en het Verenigd Koninkrijk, het is gewoon een andere cultuur en de mensen hebben een andere achtergrond, dus ik ben heel benieuwd hoe de muziek overkomt tijdens onze headlineshows in Europa later dit jaar. Voorlopig ging het al goed deze zomer, dus we kijken er enorm naar uit!
De Europese tour houdt jammer genoeg geen halt in België. Wie Madra Salach live aan het werk wilt zien, moet de grens over naar Parijs, Utrecht of Berlijn. Voor alle live data verwijzen we jullie door naar de website.
Facebook / Instagram / Website
