Lokerse Feesten 2026 (Festivaldag 4): De grootste Ierse pub van Vlaanderen

© CPU – Matthias Engels

Een schroeiende zon, een terrein dat bij elke stap een nieuwe stofwolk deed opwaaien tussen de kasseien vooraan en duizenden festivalgangers die ondanks de verzengende hitte al vroeg richting Grote Kaai trokken. Later zou een verfrissende Ierse regenbui de boel helemaal omdraaien. De vierde festivaldag van de Lokerse Feesten voelde aan als een reis naar Ierland, al lag Lokeren er deze maandag tropischer bij dan Dublin ooit zal doen. Zowel op de Main Stage als in Club Studio Brussel stond celtic folkpunk centraal, al kreeg het genre de hele avond een andere invulling. Van de authentieke kroegsfeer van The Mary Wallopers ging het naar de compromisloze nostalgie van Therapy?, de vreemde eend in de bijt van de avond. Geen folkpunkers, maar wel Noord-Ieren.

Nadien ontplofte de boel pas écht met de onstuimige gypsypunk van Gogol Bordello en als klap op de vuurpijl volgden de onweerstaanbare meezingmomenten van Dropkick Murphys. Tegelijk voelden we in Club Studio Brussel de rauwe energie onder het van zweet en condens druipende plafond. WASTE en Madra Salach zorgden voor de opwarming, waarna The Scratch rake muzikale muilperen uitdeelde. En om daar allemaal van te bekomen, waren er nog The Rumjacks. Het werd een festivalavond waarop stil blijven staan simpelweg geen optie was. Ons lichaam heeft het alvast geweten, met pijn in spieren waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden.

The Mary Wallopers @ Main Stage

© CPU – Matthias Engels

De eer om de Mainstage op gang te trekken was weggelegd voor The Mary Wallopers, een folkcollectief uit Dundalk. Achter de band hing een eenvoudige backdrop met een getekend varken en hun logo, maar veel meer hadden de Ieren ook niet nodig. Hun kracht zat volledig in de muziek en de persoonlijkheid van de frontman. Met een sappig Iers accent, akoestische gitaren en traditionele folkmelodieën die regelmatig een stevige punkinjectie kregen, voelde de Grote Kaai plots aan als een gigantisch openlucht dorpscafé. Het terrein liep langzaam voller, maar de sfeer zat vrijwel onmiddellijk goed. Ook tussen de nummers door bleef het publiek geboeid luisteren. De frontman vertelde hoe de band ooit betaald werd om op te treden in hun eigen lokale pub, lang voor internationale festivals binnen handbereik lagen. Die ontwapenende bescheidenheid typeerde de hele set. Zijn absurde verhaal over de beroemde Blarney Stone, waarbij hij met de nodige Ierse zelfspot de draak stak met toeristen die de steen massaal komen kussen, zorgde bovendien voor luid gelach. The Mary Wallopers bewezen dat authenticiteit nog altijd een van de krachtigste ingrediënten van een liveshow kan zijn.

WASTE @ Club Studio Brussel

WASTE serveerde een compromisloze portie Belgische noiserock tegen een opvallend kitscherige achtergrond vol roze tinten en discoballen. De vijfkoppige band uit Antwerpen ramde zich zonder veel franjes door een bijzonder energieke set. Opvallend genoeg contrasteerde de frontman zijn muzikale geweld steevast met een beleefd ‘Merci’ na bijna elk nummer, een ontwapenend detail dat haast komisch werkte. Het absolute hoogtepunt volgde met “Dancing in the Discotheque”, waarin alle puzzelstukken perfect samenvielen. De gruizige gitaren, de stuwende ritmesectie en de energieke performance bewezen dat WASTE live nog een pak harder binnenkomt dan op plaat. Wat ons betreft een zeer terechte winnaar van De Nieuwe Lichting.

Therapy? @ Main Stage

© CPU – Matthias Engels

Waar The Mary Wallopers vooral op sfeer speelden, koos Therapy? voor pure efficiëntie. Hun iconische album Troublegum integraal brengen blijft een gewaagde onderneming, maar het Noord-Ierse trio bewees onderstreepte waarom het album ruim dertig jaar later nog altijd overeind blijft. Van “Screamager” tot “Nowhere”: de songs klonken verrassend fris en werden met zichtbaar spelplezier gebracht. Andy Cairns onderbrak de set wel geregeld voor uitgebreide bindteksten, waardoor de opgebouwde vaart af en toe wat stilviel. Een van de meest oprechte momenten volgde toen “Die Laughing” werd opgedragen aan de recent overleden Ierse zanger Glen Hansard. De emotionele lading gaf de set extra diepgang. Daarna volgden met “Trigger Inside”, “Diane” en een messcherpe “Knives” nog enkele extra’s die het publiek beloonden voor hun enthousiasme. Opvallend was hoe moeiteloos de nummers de tand des tijds doorstaan. Waar nostalgieshows soms vooral teren op herinneringen, voelde Troublegum nog opvallend relevant. De songs stonden als een huis en het publiek had nauwelijks aansporing nodig om enthousiast mee te reageren.

Gogol Bordello @ Main Stage

© CPU – Matthias Engels

Vanaf het moment dat Gogol Bordello het podium opstormde, veranderde de sfeer (en ook het weer) volledig. Frontman Eugene Hütz leek geen seconde stil te kunnen staan en rond hem krioelde een bont gezelschap muzikanten dat op papier misschien chaotisch oogde, maar live perfect wist wat het deed. De fenomenale accordeoniste trok regelmatig de aandacht, terwijl viool, percussie en punkgitaren voortdurend door elkaar vlogen. Gogol Bordello had nauwelijks bekende nummers nodig. Hun grootste troef bleek simpelweg het onwaarschijnlijke spelplezier waarmee ze het podium inpalmden. Toen tijdens “Dance Around the Fire” plots een korte regenbui over Lokeren trok, leek niemand zich daar iets van aan te trekken. Integendeel. De verfrissende druppels werden haast onderdeel van het optreden en zorgden alleen maar voor een nog uitbundigere sfeer. Op papier leek Gogol Bordello een losgeslagen circusgezelschap. Muzikanten liepen voortdurend over het podium, instrumenten wisselden elkaar in sneltempo af en de accordeoniste stal regelmatig de show. Toch zat achter die ogenschijnlijke chaos een perfect geoliede machine. De band speelde met zoveel overtuiging en plezier dat stil blijven staan onmogelijk werd.

The Scratch @ Club Studio Brussel

Misschien wel de grootste verrassing van de hele festivaldag speelde zich af in Club Studio Brussel af. The Scratch toonde dat je geen elektrische gitaren nodig hebt om een tent volledig op zijn kop te zetten. De drummer nam moeiteloos ook een groot deel van de zang voor zijn rekening, terwijl de frontman zich al snel tussen het publiek begaf. Akoestische gitaren kregen plots de agressie van een metalband en de intensiteit van hardcore, zonder ooit hun folkroots te verliezen. De energie deed denken aan de beste momenten van Clawfinger, al bouwde The Scratch volledig een eigen identiteit uit. Tegen het einde van de set stond de Club volledig op zijn kop. Wie de band gisteren voor het eerst zag, ontdekte wellicht dé verborgen parel van de vierde festivaldag. Dat The Scratch later op de avond nog door Dropkick Murphys het podium werd opgeroepen, voelde achteraf helemaal logisch. De Ieren hadden zich eerder op de avond al ontpopt tot een van de absolute smaakmakers van de festivaldag. Hun compromisloze energie werkte zo aanstekelijk dat de Club Studio Brussel voortdurend op ontploffen stond.

Dropkick Murphys @ Main Stage

© CPU – Matthias Engels

Dat Dropkick Murphys de perfecte afsluiter vormden, stond eigenlijk al vast voor de eerste noot gespeeld werd. Toch slaagde de Amerikaanse folkpunkmachine erin de verwachtingen nog te overstijgen. Met “Dirty Old Town” veranderde de Grote Kaai in één gigantisch meezingkoor. Even later volgde een warm eerbetoon aan Shane MacGowan, een mooi rustpunt tussen alle uitbundigheid. Het typeerde de hele set. Tussen alle feestvreugde bleef ook ruimte bestaan voor de muzikale erfenis waarop de band gebouwd is. Daardoor voelde de show nooit als een aaneenschakeling van meezingers, maar eerder als een viering van de Ierse folk- en punktraditie. Niet elk moment werkte even sterk. De folky versie van “You’ll Never Walk Alone” voelde eerder als een verplichte tussenstop dan als een echte meerwaarde en haalde de vaart even uit de set.

Dat werd echter ruimschoots goedgemaakt door “Rose Tattoo”, waarbij duizenden stemmen één werden. De echte ontploffing volgde uiteraard met “I’m Shipping Up to Boston”. Toen uiteindelijk muzikanten van andere bands mee het podium opkwamen, verdween elke vorm van hiërarchie. Headliner of voorprogramma maakte plots niets meer uit. Iedereen vierde samen dezelfde muziek, hetzelfde publiek en dezelfde avond. Een gebaar dat perfect samenvatte hoe hecht de Ierse folk- en punkscene nog altijd is. Het was een festivaldag die veel meer aanvoelde als een reünie van oude vrienden dan als een reeks losse concerten. Artiesten, crew en publiek vierden samen alsof niemand nog naar huis hoefde. Als slot koos de band (noblesse oblige) voor “My Way” van Frank Sinatra, iets wat hun vrienden van Flogging Molly ook wel eens durven. Geen laatste explosie meer, maar een stijlvolle uitwuiver na een festivaldag die volledig draaide rond verbondenheid.

De vierde festivaldag bewees opnieuw waarom de Lokerse Feesten zich onderscheiden van veel andere festivals. Een thematische affiche hoeft helemaal niet voorspelbaar te zijn wanneer elke band een eigen invulling geeft aan hetzelfde genre. Er was de authentieke pubsfeer van The Mary Wallopers, de gecontroleerde chaos van Gogol Bordello, de verrassende power van The Scratch én de feestelijke climax van Dropkick Murphys: Lokeren voelde voor één dag minder als een festival en meer als een gigantische Ierse familie waar iedereen welkom was. Terwijl de regen was opgehouden en de temperatuur eindelijk wat draaglijker werd, bleef één conclusie overeind: dit bewees opnieuw waarom de Lokerse Feesten zo’n geliefd festival zijn. Een affiche hoeft allerminst voorspelbaar te zijn wanneer elke band een eigen gezicht aan hetzelfde genre geeft. Tussen stof, hitte, pinten, regendruppels, folkmelodieën en eindeloze pogo’s werd Lokeren voor één dag de grootste Ierse pub van Vlaanderen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Lokerse Feesten lees je hier.