Met zangeres ZAZ stond zondag de eerste internationale headliner op de planning. De vrolijke française is natuurlijk geen onbekende aan huis want het wordt haar ondertussen vierde passage op het festival. Telkens opnieuw stond ze garant voor een energetische set vol van haar meest herkenbare nummers. Naast ZAZ was er natuurlijk nog heel wat meer lekkers op de line-up waaronder The Kooks, Raymond Van Het Groenewoud en De Dolfijntjes. Op de camping vond er zondagochtend al een eerste exodus plaats en ook op het festivalplein was het wat minder druk dan de dagen ervoor, maar dit nam niks weg van de gezellige sfeer die op het terrein hing. Vlotjes gingen spijs en drank de toonbank over. Over het aanbod voedsel en drank steken we graag nog eens onze loftrompet op, want de bijzonder uitgebreide kaart zorgde ervoor dat er voor iedereen wat wils was. Zelf genoten we van curry, vol-au-vent, fairtrade koffie en wijntjes, en nog veel meer!
Omar Dahl @ De Brouwerie
Omar Dahl opende De Brouwerie op de zonnige zondag alsof het nog niet warm genoeg was. Bezwerende klanken en Oosterse ritmes zorgden er een uurtje voor dat we ons in de Gobiwoestijn waanden. Een schemerende zon aan de horizon en enkel maar verschroeiend heet zand; Zo van die taferelen riep het geluid van de band op. Zwoele blazers plaveiden de weg richting verhitte dansmoves die menig schoon volk in zwijm zou leggen. Het publiek bewoog gedwee mee op het ritme van de beat alsof het de eerste festivaldag was. Makkelijk kreeg de band iedereen mee voor een uurtje zwoele dans op het ritme van het hitsige getokkel van de gitaren en de opzwepende drumcomputer. Ook de klagerige viool deed hierbij haar duit in het zakje. Een uur lang waanden we ons in een trance, van Dranouter naar de woestijn, dat moet kunnen op een zondag.
The Small Ships @ Buskerpodium
Om even af te koelen zakten we na Omar Dahl af richting het Buskerpodium waar Schotse singer-songwriter Kenneth Bowlie ofwel The Small Ships drie kwartier het publiek in zwijm zou leggen. Vergezeld van zijn akoestische gitaar en zijn tedere stem kon hij de tent snel overtuigen. Al hoorden we hier en daar gebabbel, toch ging de aandacht vooral naar de Schot en zijn kameraad op de toetsen. Die toetsen gaven als ze even op hol sloegen een leuke jazzy insteek aan het geheel, maar toch was het vooral de rustige melancholie die de show stal. Op langzaam tempo zong hij over de dingen des levens, af en toe het publiek toesprekend, en kabbelde het concert voort. Ideaal om even te genieten, uit te rusten en op te laden voor wat vandaag nog komen zou.
Grayssoker @ Brouwerij
Vergezeld van een accordeon een een dikke dosis beats betrad Fransman Grayssoker het podium. Het duurde niet lang voor het tempo de lucht in ging en er lustig gestampt werd op de planken. Wild ging hij tekeer op zijn accordeon en wild ging het publiek aan het feesten. Dat het aanstekelijk was op Dranouter verbaasde ons niks, maar zelf blijven we het toch een best gek concept vinden. Accordeontechno, dat kan enkele maar het idee van een zatte Fransman zijn. Op het verschroeiende ritme leek het zelfs even alsof we op een van de betere Franse freeparty’s uit de technoscene waren. Stevige kicks, vette bassen en dan recht vooruit. Na een tijdje werd het wel een tikkeltje eentonig en daarna vroeg we onszelf af of de Fransman misschien niet beter een plaatsje laat op de avond in de Palace gekregen had.
Raymond Van Het Groenewoud @ Chateau
© CPU – Joost Van Hoey
Er zijn weinig woorden die kunnen beschrijven wat voor een legende Raymond Van Het Groenewoud eigenlijk is in de Belgische muziekscene. Al meer dan vijftig jaar (!!!) draait de mythe uit Schaarbeek mee. Al talloze albums heeft hij onder de riem en ontelbaar veel geweldige concerten speelde hij. Misschien bewees de setlist nog het meest van al tot de verbeelding, want van begin tot einde kon het publiek makkelijk de teksten meezingen. Zo vast staan zijn nummers in het collectieve geheugen van Vlaanderen gegrift.
Makkelijk wisselde hij de hitjes af met minder bekende pareltjes of nummers uit de oudere doos. Zo kabbelde het optreden even door en smeet hij net op tijd “Cha Cha Cha” ertussen om het publiek op de toppen van hun tenen te houden. Daarnaast ging hij ook enkele keren lekker aan het soleren of zocht hij interactie met het publiek met enkele anekdotes. De muziek, de persoon, het geluid deed het spreken voor zich. Telkens opnieuw als de set wat schwung verloor, na bijvoorbeeld enkele rustige nummer als “In m’n hoofd”, haalde hij een van zijn talloze hitjes uit zijn hoed waardoor de energie elektrisch door de tent stroomde.
Dit werd nog eens extra benadrukt door het slotakkoord “Twee Meisjes” en “Meisjes”. De energie die dan door de tent stroomde was van hoge wattage. Luidkeels werd er meegezongen met Raymond vooraleer de gitarist nog eens extra vettig aan het soleren ging. Voor je het besefte kondigde Raymond zijn band af en was het uur al gepasseerd en bleven we met de indruk achter dat hij makkelijk meerdere uren zou kunnen vullen.
The Kooks @ Chateau
© CPU – Chris Stessens (archief)
Misschien wel de opvallendste boeking van het weekend waren de Britten The Kooks. De indierockband uit Brighton is niet per se een groep die je op ‘Nouter zou verwachten. De band bewees echter zijn plaats op het programma door in ware Dranoutertraditie de ene meezinger na de andere af te steken. Dit allemaal terwijl ze hun instrumenten van jetje gaven. Net zoals daarnet bij Raymond ging de gitaar meermaals aan het steigeren met sexy solo’s als gevolg. Het concert stond in het teken van het grootste commerciële succes van de band en ondertussen al twintig jaar oude Inside In / Inside Out. Hitjes zoals “Naive”, “She Moves In Her Own Way” en “Ooh La” konden dus niet ontbreken op de setlist. Het speelse viertal schuwde ook het emotionele niet, want na een pakkende speech van zanger Luke Pritchard, werd het nummer opgedragen aan iedereen die iemand verloren is net zoals Pritchard zelf zijn vader verloor. Verder teerde de band vooral op hun enthousiasme en al eerder vernoemde hitjes om het uur te vullen, maar niemand kan dit hen kwalijk nemen. Wie wil er nu niet “Naive” horen op een zondagavond na enkele pinten? Zo speelden de Britten een brave en weinig verrassende set, maar brachten ze ook met aanstekelijk enthousiasme heel wat sfeer in de tent en dat is naar onze mening hun belangrijkste taak.
Kit & Caboodle @ Buskerpodium
Met een cover van hun favoriete dakloze en de belofte dat het concert wel eens pittig zou kunnen ontsporen, opende het kwartet Kit & Caboodle hun set. Zo’n woorden kunnen al eens tellen en na we ze al eens in 4AD te Diksmuide aan het werk zagen wisten we ook al dat ze met gemak deze belofte konden waarmaken. Het viertal bracht namelijk een energieke mix van traditionele folk, western, humor en energie wat op Dranouter natuurlijk aanstekelijk werkte. De warme contrabas vulde samen met de melancholische stem van zanger Steven Depoorter makkelijk de kleine tent terwijl de viool weemoedig de melodie dirigeerde. Beetje bij beetje werd het geheel energetischer en dit al zeker als de banjo bovengehaald werd. Dichter bij het Amerikaanse platteland kon je dit weekend niet raken. De band speelde zowel eigen nummers als hitjes uit de jaren 1890. Hiermee refereerde de band op grappende wijze natuurlijk naar folkklassiekers die al meer dan een eeuw meegaan. Als afsluiter deelde Depoorter nog dat hij vijf jaar geen alcohol dronk, en vervolgens ook de les dat je geen alcohol nodig hebt om je miserabel te voelen. Als dat geen countrywijsheid is dan weten we niet wat wel.
ZAZ @ Chateau
© CPU – Ymke Dirikx (archief)
Bovenaan het programma op zondag stond Franse zangeres ZAZ en die was erop uit snel harten te winnen. Na de openingsballade sprak ze met brede glimlach namelijk enkele zinnetjes Nederlands zoals ook Elio Di Rupo dat vroeger afhaspelde. Een sympathieke goeiendag begrepen we nog net, maar de rest raakte verloren in de vertaling. Daarna beloofde ze rustig in het Frans te praten, zodat zoveel mogelijk mensen het zouden begrijpen. Verder was het vooral haar energie die spreken zou, want geïnspireerd door het Caraïbische Cumbiagenre bracht de zangeres het ene dansbare nummer na het andere. Zo stroomde de tent langzaam vol, de ene ging al schurend naar binnen, de andere met slome tred, maar iedereen was welkom. Dat is ook een boodschap die ZAZ zelf nauw aan het hart ligt, want ze sprak zich al snel uit tegen alle vormen van woede en haat.
Op het dansbare elan breidde de zangeres voort vooraleer ze het publiek met haar prachtige stem in zwijm legde. Het aanstekelijke enthousiasme sloeg over naar de mensenzee die steeds warmer leek te worden voor de Française en haar band. De hitjes sijpelden beetje bij beetje de set binnen met ondere andere “Paris sera toujours Paris”, die trouwe Vive Le Velo kijkers zeker herkenden uit de startgeneriek van het programma. Toepasselijk was het nummer des te meer, aangezien de Tour de France Femmes vandaag eindigde. Terwijl we over de tour mijmerden, vlogen de minuten voorbij en voor je het goed besefte was er al ruim een uur van de set gepasseerd, maar gelukkig kreeg de Française negentig minuten om haar uitgebreide repertoire voor te stellen.
© CPU – Ymke Dirikx (archief)
Het laatste halfuur stond helemaal in het teken van de tent nog een laatste keer op z’n kop zetten. Onder leiding van de kletterende drumkit ging het publiek lustig aan het klappen terwijl de hits elkaar opvolgden. Afsluiten met je meest herkenbaar nummers, het is een oeroude truc, maar hij werkt toch wonderwel goed. Luidkeels joelde het publiek voor meer, als de band even van het podium verdween vooraleer de encore ingezet werd. Het oorverdovende fluitconcert van de menigte werd vanzelfsprekend beloond met nog een nummer of twee waaronder natuurlijk het heerlijke “Je veux”. Er volgde nog een oprecht dankwoordje voor de hele equipe waarbij niemand vergeten werd. Van vrijwilligers tot muzikanten, klank, geluid en publiek, niemand vergat ze en zo stal ZAZ een laatste maal alle harten van het festival.
De Dolfijntjes @ Chateau
Na drie dagen festival keken we eerlijk meer uit naar ons bed dan naar nog een laatste concert, maar onder impuls van de twee Wim’s van de Dolfijntjes sleurden we ons nog een laatste keer naar de dansvloer. Op commando van Wim Opbrouck en Wim Willaert gooiden we samen met het publiek onze laatste troef op tafel en gingen we toch nog eens aan het feest. Het duo had een resem klassemuzikanten mee die elk nummer opnieuw de show stalen, bijna zoveel als Wim Opbrouck dat deed. Een furieuze saxsolo blies iedereen van zijn sokken en niet veel later herhaalde de trompettist dit kunstje op zijn instrument. Opbrouck’s banale teksten lijmden het geheel aan elkaar en zo orkestreerde hij na een half uur show een moment van bezinning. Na drie dagen chaos en orgie dienden we volgens Wim elkaar de handen te schudden met een boodschap van vrede. Niet veel later scandeerde hij ‘pass the Dutchie to the left hand side’ en zo werd er wereldvrede besloten op de planken van de Chateau. Wat later gingen ze even aan het rappen in het Antwerps, al bleken de strofen in het West-Vlaams toch een groter succes. ‘Zeg ne ki oe late ist?’ was voor ons het signaal het horloge eens te controleren en zo kwam het besef binnen dat het echt wel tijd was huiswaarts te keren.
