© CPU – Lennert Nuyttens (archief)
Het is tegenwoordig een trend om tien jaar terug in de tijd te gaan en nostalgisch te mijmeren over al het moois dat 2016 te bieden had. Bij The Kooks gaan ze dit jaar liever nog een decennium terug in de tijd, want in 2006 bracht de band uit Brighton een van de meest beduidende indieplaten uit met Inside In / Inside Out. Er gaat geen indiefeestje voorbij waar een van de nummers van het kenmerkende debuutalbum de revue passeert en met dat lot heeft The Kooks vrede genomen. Hun vorige album Never/Know was geen muzikale en commerciële hoogvlieger en dat lijkt de band ook zelf te beseffen. Op deze tour viert de band namelijk nog maar eens hun bandjubileum en dat deden ze met een concert dat af en toe wel wat frisse accenten kon gebruiken.
In tegenstelling tot The Kooks komt Girl In The Year Above nog maar net piepen en dat was er aan te merken. De band rond de kapster Jennifer Ball leverde een best slordig en weinig spitsvondig optreden af. Het begon al vrij mak met een slechte geluidsmix, al was dat niet het enige waar het schoentje knelde. De songs waren niet bijster speciaal en brachten haar nochtans bijzondere stem te weinig in stelling om echt haar capaciteiten te kunnen benutten. Ook de vullende zaal wist niet goed raad met Girl In The Year Above en bleek ook niet per se goesting te hebben in dit slordige optreden. Na amper vijfentwintig minuten werd er door Ball en haar band de brui aan gegeven en dat was misschien ook maar beter zo, want daar deden ze naast zichzelf ook het publiek een plezier mee. Er is nog werk aan de winkel bij Girl In The Year Above, of ze hadden gewoon een mindere dag. Laten we vooral hopen dat het laatste het geval was.
Met hun voorgaande concertreeksen deed The Kooks in ons land vooral zalen als Vorst Nationaal en de Lotto Arena aan. Op deze tour doet de band dus bewust een stapje naar beneden en dat was geen slechte zet. Zowel De Roma alsook de Ancienne Belgique waren in een mum van tijd uitverkocht en dat toont dat de smaakpapillen van het Belgische publiek nog wel een portie Britse indierock lusten. Eigenlijk kan je de groep uit Engeland wel een beetje vergelijken met je stamrestaurant waar je al jaren naartoe gaat. Je gaat vooral omdat je weet dat ze degelijke gerechten hebben en dat ze die gerechten goed kunnen bereiden met hier en daar een verfijnde twist. Een Michelinster zal The Kooks dus niet snel verdienen, al weten ze wel met twee decennia in de ether hoe ze best beginnen. Het optreden begon stipt om negen met een eerste amuse-gueule in de vorm van “Sofa Song”. De grote honger konden ze daarmee nog niet stillen, al kwamen de borden zeker in het begin aan een aardig tempo.
Luke Pritchard was niet de man achter de potten, maar ook de ober die er zeker van wilde zijn dat iedereen in de zaal het naar zijn/haar/hun zin had. Hij bewoog in ieder geval met veel attitude over het podium tijdens “Always Where I Need to Be” en genoot van de bewegingsruimte zonder gitaar. Voor “Eddie’s Gun” nam hij dan toch de snaren in de hand en zorgde hij meer voor die strakke indierocksound waar je weinig tot niets op kon aanmerken. De eerste echte meezinger had The Kooks vrij vroeg in de set geparkeerd en dat was maar goed ook, want het Antwerpse publiek kwam zo toch eens wat losser. “She Moves in Her Own Way” was gisteren ook weer wat het nu al ruim twintig jaar is; een meezinger die door duizend kelen meegezongen wordt. Nu de stembanden toch al opgewarmd waren kwam “Bad Habit” met zijn ‘ooh-ooh’s’ als geroepen en toch moest Pritchard behoorlijk duwen en trekken om er ook effectief voor te zorgen dat iedereen meezong.
De frontman werd onlangs vader en dat familiegeluk was ook een aantal keer een onderwerp in het optreden. In het nummer “Westside” hoorde je hem dromen over het stichten van een gezin en met “Sweet Emotion” werd er verder op (bitterzoete) gevoelens ingespeeld. Als deze nummers op de menukaart zouden staan, zouden we ze niet per se uitkiezen, maar als tussendoortje kon het er wel nog mee door. Iets minder succesvol was de passage van “Sunny Baby”, nota bene het enige nieuwere nummer in de setlist. De band kondigde het nummer nog trots aan als de start van een nieuw hoofdstuk, al weten we maar al te goed dat de song in een volgende albumcyclus ongetwijfeld de setlist niet meer zal halen. De gewenste fraîcheur kregen we op die manier niet geboden en je merkte ook aan de reactie van het publiek dat ze liever toch de vertrouwde klassiekers wilden horen. “Junk of the Heart (Happy)” kwam dus geen moment te vroeg.
Al bij al speelde de band foutloos en toch hadden we misschien nog net iets meer persoonlijkheid willen zien en horen. Luke Pritchard deed het quasi in zijn eentje en slechts heel af en toe zoog gitarist Hugh Harris de aandacht naar zich toe. Ook het podium oogde voor een band van die grootteorde best sober en neutraal. Een backdrop met een grote roos en een verhoog voor de drummer; meer kreeg het oog niet geboden. Geen drama, want The Kooks wil toch vooral slag thuishalen met de muziek. In een zaal van een formaat De Roma kan je daarvoor ook wel eens intieme momenten proberen creëren en dat deed Pritchard door “See Me Now” op piano te brengen. Ook “Seaside” – dat gisteren opvallend genoeg in een ingekorte versie gebracht werd – kreeg een akoestisch jasje dat vooral aanmoedigde om gezellig mee te zingen. De hitjes stonden in de wachtrij, maar eerst was het nog tijd om wat dieper de discografie in te duiken.
Via “Sway” en “Shine On” won het optreden nog wat aan lengte, al was de meerwaarde toch eerder beperkt. De band speelde nochtans zeer solide en volgens het beproefde recept, maar in die fase van het optreden keken de meesten toch vooral uit naar het toetje. “Do You Wanna” was al een goede stap in de juiste richting en werd met een noemenswaardige venijnigheid gebracht. Zelfs de voor de rest eerder eerder bedeesde drummer Alexis Nunez kwam even op kruissnelheid en wilde zijn handtekening nog even kwijt. Op die noot had het optreden eigenlijk richting de zoete nagerechten kunnen gaan, maar we kregen met “You Don’t Love Me” nog een (overbodige) grappa aangeboden. Uit beleefdheid werd dat shotje niet afgeslagen, maar de fans snakten nu toch vooral naar de toegift en die desserts die na jaren nog steeds niets van hun zoetigheid zijn verloren.
Volgens de regels van de kunst volgden “Ooh La” en “Naive” elkaar mooi op in de encore. Het zal niet verbazen als we stellen dat die laatste tien minuten finaal voor euforische taferelen zorgden in De Roma. Bij “Naive” volstond zelfs het inzetten van de gitaarakkoorden om het publiek in hun eentje het refrein te laten inzetten en op elkaars schouders te kruipen. De grote verrassingen bleven op die manier wel weer uit, maar dat verwachten we inmiddels ook niet meer van The Kooks. Het belangrijkste is dat hun beproefde formule blijft werken en dat ze gewoon fijne concertmomenten kunnen blijven creëren en dat is wat ze maar al te goed zelf hebben begrepen. In De Roma pakte dat zoals te verwachten viel dus best goed uit en leverde The Kooks de bevestiging dat je geen exotische ingrediënten of ellenlange menukaart nodig hebt om voor tijdloze gerechten te kunnen zorgen.
The Kooks deze zomer aan het werk zien kan zowaar op drie verschillende plekken in Vlaanderen: woensdag 5 augustus op de Lokerse Feesten, zaterdag 8 augustus op Suikerrock en zondag 9 augustus op Dranouter. Morgen 9 februari kan je de band nog in de AB aan het werk zien.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Sofa Song
Always Where I Need to Be
Eddie’s Gun
Stormy Weather
She Moves in Her Own Way
Bad Habit
Westside
Sweet Emotion
Sunny Baby
Junk of the Heart (Happy)
See Me Now
Seaside
Sway
Shine On
Down
See the World
Do You Wanna
You Don’t Love Me
Ooh La
Naïve
