© Daisy & Tomos Ayscough
Met Role Model Hermit bracht mary in the junkyard afgelopen zomer een debuutalbum uit dat zich moeilijk in één genre laat onderbrengen. De Londense band beweegt zich tussen experimentele rock, folk en allerlei eigenzinnige ideeën, waarbij breekbare melodieën regelmatig plaatsmaken voor chaotische uitbarstingen. Het drietal groeide daarmee uit tot een van de spannendere namen binnen de Britse alternatieve muziekscene, al ging die groei gepaard met een behoorlijk druk tourschema. Toen we de volledige band in de Botanique mochten spreken, was de vermoeidheid dan ook merkbaar. Na maanden onderweg te zijn geweest, lonkte eindelijk wat welverdiende rust. In plaats van opnieuw alle vertrouwde vragen over hun debuut boven te halen, wilden we vooral weten hoe ze inmiddels naar de plaat kijken en welke richting ze met hun muziek willen uitgaan.
Enkele maanden na de release overheerst vooral tevredenheid over Role Model Hermit. De twijfels die tijdens het opnameproces nog opdoken, hebben plaatsgemaakt voor het besef dat die nu helemaal op zichzelf staat. ‘Het voelt echt af. Ik denk niet dat ik er nog iets aan zou veranderen’, klinkt het bij Clari Freeman-Taylor. Ook op het podium merken ze dat hun muziek ondertussen een eigen leven is gaan leiden. Tijdens een recent optreden riepen fans bijvoorbeeld massaal om “Seek and Destroy”, terwijl de band die avond net vijf gloednieuwe nummers op de setlist had staan. ‘Misschien hebben we iets te veel nieuwe nummers gespeeld toen’, lacht Saya Barbaglia. De afstand tot hun debuut heeft hen dus niet bepaald stil doen zitten, al kunnen ze de plaat nu wel met andere oren beluisteren. Vooral de manier waarop de verschillende instrumenten met elkaar verweven zijn, blijft hen fascineren. ‘Elk instrument heeft eigenlijk een eigen stem’, leggen ze uit. Die aandacht voor kleine details zorgt ervoor dat de nummers ondanks hun grillige karakter toch een samenhangend geheel vormen.
Voor Clari heeft die muzikale wereld ook een heel persoonlijke betekenis. Het album draait voor haar vooral om het ordenen van gedachten en gevoelens die niet altijd even gemakkelijk te begrijpen zijn. ‘Alle nummers die ik schrijf, zijn eigenlijk manieren om iets uit te zoeken. Ik denk ergens over na en probeer te ontdekken wat ik ervan vind.’ Daarbij hoeft niet iedere gedachte even diepgaand te zijn. Soms volstaat een klein idee om een volledig verhaal te laten ontstaan, iets waarvoor ze inspiratie vindt in korte verhalen en folkmuziek. De andere bandleden beschouwen hun debuut inmiddels steeds meer als een eigen wereld waarin je als luisteraar kunt verdwijnen. Het artwork speelt daarin eveneens een belangrijke rol en roept bij hen een sfeer op die ze moeilijk los kunnen zien van de muziek. Hoewel Role Model Hermit midden in de zomer verscheen, voelt het voor hen dan ook veel meer als een herfstplaat. ‘Het is absoluut geen album voor een hittegolf’, klinkt het lachend.
Die bijzondere sfeer willen ze echter niet noodzakelijk blijven herhalen. Integendeel, wanneer we vragen welke muzikale richtingen ze nog willen verkennen, volgt een verrassend enthousiast antwoord. ‘We willen dansmuziek maken.’ Tijdens hun concerten wordt volgens hen namelijk veel te weinig gedanst en daar willen ze verandering in brengen. ‘Dansen is het mooiste cadeau dat je iemand kunt geven.’ Dat betekent niet dat ze hun gitaren plots willen opbergen, want ook rockmuziek kan volgens hen bijzonder dansbaar zijn. Toch zijn er inmiddels enkele nieuwe instrumenten bijgekomen. Clari experimenteert met een orgel, terwijl Saya een bassynthesizer met haar teen bespeelt terwijl ze ook altviool speelt. Het gesprek mondt al snel uit in plannen voor handtassen met ingebouwde synthesizers, zodat ze zelf ook meer kunnen bewegen op het podium. Die speelsheid vormt een interessant contrast met de emotionele reacties die hun huidige muziek vaak oproept. Tijdens concerten beginnen mensen geregeld te huilen, iets waar de bandleden verschillend tegenover staan. Waar de ene zich soms schuldig voelt, ziet de andere tranen vooral als een vorm van ontlading. ‘Er is niets duisters aan tranen’, klinkt het uiteindelijk.
Dat ze zelf even gevoelig zijn voor muziek, blijkt wanneer het gesprek op hun voorprogramma everett dolphin komt. De artiest behoort tot hun vriendenkring, verbleef bij hen thuis en reist inmiddels mee in het busje. Ze spreken met zoveel bewondering over everett dat meteen duidelijk wordt hoe belangrijk die onderlinge verbondenheid voor hen is. Het helpt ook om de minder aangename kanten van het tourleven draaglijk te houden. De afgelopen maanden verbleef mary in the junkyard zelden langer dan twee dagen op dezelfde plek en vooral de vele vliegreizen beginnen door te wegen. Saya nam afgelopen zomer soms twee vluchten per week, onder meer doordat ze ook met Dove Ellis op tournee ging als bassist. Daarom proberen ze tussen de optredens door bewust tijd voor zichzelf te nemen. Een recent verblijf in Parijs bleek alvast een verademing, juist omdat ze er even alle verplichtingen konden loslaten en zonder plannen van de stad genoten.
Ondanks dat hectische bestaan lijkt de groeiende belangstelling rond mary in the junkyard voorlopig weinig extra druk met zich mee te brengen. Hun succes kwam volgens de bandleden vrij geleidelijk, waardoor ze de tijd kregen om aan alles te wennen. Bovendien kunnen ze steeds op elkaar terugvallen, zowel op het podium als bij belangrijke beslissingen. Al merken ze dat hun bekendheid langzaam ook buiten de concertzalen begint door te dringen. Clari wordt tegenwoordig herkend, terwijl de anderen grotendeels ongestoord hun dagelijkse leven kunnen leiden. Toch blijken hun toekomstwensen opvallend bescheiden wanneer we vragen wat ze de komende jaren willen bereiken. Een betere studio waarin ze ongestoord muziek kunnen maken, zou alvast welkom zijn, maar nog belangrijker willen ze dat hun vrienden opnieuw een vaste thuis vinden. Sinds ze hun gezamenlijke woning verlieten, heeft namelijk niet iedereen opnieuw een eigen plek gevonden. ‘Het zou fijn zijn als iedereen terug samen is en zo aan een volgend hoofdstuk kan beginnen.’ Pas daarna komt de muziek ter sprake, want uiteraard kijken ze ook uit naar de opnames van een tweede album.
Voorlopig blijft er onderweg alvast genoeg nieuwe muziek te ontdekken. Wanneer we vragen wat er tegenwoordig in het busje wordt gedraaid, volgt een hele reeks artiesten die niet noodzakelijk op mary in the junkyard lijken. Zo zijn ze bijzonder enthousiast over Adormidera van Josephine Foster, terwijl ook de Amerikaanse alternatieve scene hen blijft boeien. Namen als Chanel Beads en PISS passeren de revue, waarbij vooral die laatste twee op veel enthousiasme kunnen rekenen. Het is een uiteenlopende verzameling invloeden die mooi aansluit bij hun eigen nieuwsgierigheid en de vrijheid waarmee ze muziek willen blijven maken. Na een debuut dat verschillende jaren van hun leven samenbracht, heeft Mary in the Junkyard duidelijk alweer zin om nieuwe dingen uit te proberen. Eerst wacht gelukkig nog wat rust na een bijzonder intensieve periode, waarna de band zich opnieuw kan richten op de volgende plaat. Of die uiteindelijk echt zo dansbaar wordt als ze hopen, valt nog af te wachten.
